DEEL 4
De woorden van de verpleegkundige leken onmogelijk.
"Er is beneden een vrouw..."
"...ze zegt dat zij de échte echtgenote van David is."
Niemand in de kamer zei iets.
Inspecteur Bakker keek onmiddellijk naar de officier van justitie.
"Laat haar naar boven komen."
"Ze staat erop eerst met mevrouw Vermeer te praten," antwoordde de verpleegkundige.
Ik voelde mijn hart bonzen.
Nog een geheim.
Nog een leugen.
Nog een stuk van mijn huwelijk dat nooit echt had bestaan.
"Laat haar binnen," zei ik zacht.
Vijf minuten later ging de deur opnieuw open.
Een slanke vrouw van rond de veertig stapte voorzichtig naar binnen.
Ze zag er uitgeput uit.
Haar ogen waren rood van het huilen.
In haar handen hield ze een versleten map.
Toen onze blikken elkaar ontmoetten, vulden haar ogen zich opnieuw met tranen.
"Het spijt me..."
Meer kreeg ze niet uit haar mond.
"Wie bent u?" vroeg ik.
Ze slikte.
"Mijn naam is Sophie van Dalen."
Ze haalde langzaam een trouwboekje uit haar map.
"En volgens de wet..."
"...ben ik nog steeds de vrouw van Daniel Vos."
Inspecteur Bakker legde het boekje open.
De trouwdatum was negentien jaar oud.
Een officiële huwelijksakte.
Alles zag er echt uit.
Ik keek naar de naam van de bruidegom.
Niet David Vermeer.
Daniel Vos.
"Waarom bent u hier?" vroeg ik met trillende stem.
Sophie veegde haar tranen weg.
"Omdat ik vanmiddag op televisie zag dat David Vermeer was gearresteerd."
Ze keek naar de foto in de krant die ze had meegebracht.
"Dat gezicht..."
"...zou ik overal herkennen."
Mijn handen begonnen opnieuw te beven.
"U bent dus echt met hem getrouwd geweest?"
Ze schudde haar hoofd.
"Niet geweest."
Ze liet haar trouwring zien.
"Nog steeds."
De stilte werd ondraaglijk.
"Maar hij zei dat zijn ouders dood waren."
"Dat hij enig kind was."
"Dat hij nooit eerder verloofd was."
Sophie glimlachte verdrietig.
"Dan heeft hij tegen ons allebei gelogen."
* * *
Inspecteur Bakker vroeg voorzichtig:
"Kunt u ons vertellen wat er is gebeurd?"
Sophie haalde diep adem.
"Twintig jaar geleden was Daniel een aardige man."
"Charmant."
"Grappig."
"Net zoals hij waarschijnlijk bij u was."
Ik knikte langzaam.
"Na een paar jaar veranderde hij."
"Waarin?"
"Controle."
"Woede."
"Leugens."
Ze keek naar haar handen.
"En geld."
Altijd geld.
Hij begon leningen af te sluiten.
Bedrijven op te richten.
Faillissementen.
Nieuwe namen.
Nieuwe adressen.
Nieuwe slachtoffers.
"Ik wilde scheiden."
"Maar..."
Haar stem brak.
"Hij verdween gewoon."
"Van de ene dag op de andere."
"Met al ons spaargeld."
"En met de identiteit van een overleden man."
Inspecteur Bakker keek op.
"Overleden?"
Sophie knikte.
"David Vermeer."
De naam hing zwaar in de kamer.
"De echte David Vermeer kwam jaren geleden om bij een verkeersongeval."
Mijn adem stokte.
"Wat?"
"Daniel werkte destijds bij een verzekeringsmaatschappij."
"Daar kreeg hij toegang tot persoonlijke dossiers."
"En daarna..."
Ze sloot haar ogen.
"...verdween Daniel."
"En verscheen David."
* * *
De officier stond langzaam op.
"Dat bevestigt onze vermoedens."
Hij keek mij aan.
"Uw huwelijk is waarschijnlijk gesloten met een man die juridisch helemaal niet bestond."
Ik voelde alsof de vloer onder mijn bed verdween.
"Betekent dat..."
"...dat ons huwelijk ongeldig is?"
"Dat zal de rechter moeten beoordelen."
Mijn gedachten gingen maar naar één ding.
Mijn dochter.
"En mijn baby?"
Inspecteur Bakker antwoordde onmiddellijk.
"Uw dochter behoudt al haar rechten."
Ik barstte in tranen uit.
Dat was het enige wat mij nog interesseerde.
* * *
Plotseling werd er hard op de deur geklopt.
Een jonge rechercheur kwam haastig binnen.
"Inspecteur."
Ze draaide zich om.
"Wat is er?"
"We hebben zojuist de verborgen laptop kunnen openen."
"En?"
Hij keek ernstig.
"Er staan honderden bestanden op."
"Honderden?"
"Ja."
"Van tientallen vrouwen."
Sophie begon zacht te huilen.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
"Wat voor bestanden?"
"Foto's."
"Bankgegevens."
"Paspoorten."
"Contracten."
"En volledige psychologische profielen."
Mijn adem stokte.
"Psychologische... profielen?"
De rechercheur knikte.
"Van iedere vrouw noteerde hij..."
Hij keek naar zijn notities.
"...waar ze bang voor was."
"...hoeveel spaargeld ze had."
"...hoe groot de kans was dat ze hem zou verlaten."
"...en hoe gemakkelijk ze te manipuleren was."
Niemand zei nog iets.
"Er stond zelfs een risicoscore achter iedere naam."
Mijn hart bonsde.
"En ik?"
Hij aarzelde.
"Uw dossier telt achtenvijftig pagina's."
Mijn keel kneep dicht.
"Achtenvijftig?"
Hij knikte.
"Met observaties over bijna elke dag van de afgelopen drie jaar."
Inspecteur Bakker sloot even haar ogen.
"Dat is obsessief."
"Er is meer."
De rechercheur haalde een geprinte pagina uit een envelop.
"Dit vonden we in een map met de naam 'Laatste fase'."
Hij gaf het papier aan de inspecteur.
Ik zag hoe haar gezicht direct veranderde.
"Wat is het?" vroeg ik.
Ze antwoordde niet meteen.
Heel voorzichtig legde ze het papier voor mij neer.
Bovenaan stond mijn naam.
Daaronder een lijst.
- Nieuwe levensverzekering afsluiten.
- Testament laten aanpassen.
- Geboorte afwachten.
- Buitenlandse rekening activeren.
- Vertrek voorbereiden.
Mijn adem stokte.
Maar het laatste punt liet mijn bloed bevriezen.
Emma – ongeval vóór einde van het jaar.
Mijn handen begonnen oncontroleerbaar te trillen.
"Nee..."
Sophie sloeg geschokt haar hand voor haar mond.
Inspecteur Bakker pakte onmiddellijk het papier terug.
"U hoeft dit niet verder te lezen."
Maar het was al te laat.
Ik had genoeg gezien.
Meer dan genoeg.
Ik wist nu dat de man met wie ik dacht een toekomst op te bouwen, mijn dood had ingepland alsof het een afspraak in zijn agenda was.
Op datzelfde moment ging de telefoon van inspecteur Bakker af.
Ze nam op.
Ze luisterde enkele seconden.
Daarna werd haar gezicht lijkbleek.
"Wat zegt u?"
Iedereen keek haar aan.
Ze hing langzaam op.
"David is verdwenen."
"Verdwenen?" vroeg de officier.
"Tijdens zijn overbrenging."
"Het transport is aangevallen."
De kamer verstijfde.
"Door wie?"
Inspecteur Bakker keek uit het raam van de ziekenhuiskamer, alsof ze het zelf nauwelijks kon geloven.
"Door vier gewapende mannen."
Ze draaide zich langzaam naar mij om.
"En volgens de eerste verklaringen riepen ze maar één naam..."
"...niet 'David'..."
"...maar 'Meneer Vos'."
