DEEL 3
De foto gleed uit mijn trillende handen en viel op het ziekenhuislaken.
"Dat... dat kan niet."
Mijn stem klonk nauwelijks hoorbaar.
Ik staarde naar de jonge man op de afbeelding.
Hij had dezelfde grijze ogen.
Dezelfde kaaklijn.
Dezelfde glimlach waarmee David ooit mijn hart had veroverd.
Alleen de naam onder de foto was anders.
Daniel Vos.
"Wie is dat?" fluisterde ik.
Inspecteur Iris Bakker sloeg haar map verder open.
"Dat is de vraag waar wij al maanden mee bezig zijn."
Ze schoof een tweede foto naar voren.
Daarop stond dezelfde man, vijf jaar later.
Een ander kapsel.
Een duur pak.
En een nieuw rijbewijs.
David Vermeer.
"De foto's zijn authentiek," zei ze. "De identiteit ook. Alleen... niet van dezelfde persoon."
Mijn keel voelde droog.
"Bedoelt u dat hij... iemands identiteit heeft gestolen?"
"Waarschijnlijk."
Voordat ze verder kon uitleggen, kwam de gynaecoloog mijn kamer binnen.
"Excuseert u ons even."
Hij keek naar het CTG-scherm waarop de hartslag van mijn dochter zichtbaar was.
Een paar seconden zei niemand iets.
Toen knikte hij opgelucht.
"Ze doet het voorlopig goed."
Ik liet een zucht ontsnappen.
"Maar u moet absoluut rustig blijven," vervolgde hij. "Geen stress, geen emoties als het kan."
Ik keek kort naar de inspecteur.
Dat advies kwam enkele uren te laat.
* * *
Een uur later zat Wyatt ineens naast mijn ziekenhuisbed.
Hij droeg nog steeds zijn supermarktuniform.
Zijn overhemd zat onder een paar opgedroogde bloedvlekken.
Mijn bloed.
"Hoe gaat het?" vroeg hij voorzichtig.
"Ik leef."
Hij glimlachte flauwtjes.
"En de kleine?"
"Ze vecht."
"Net als haar moeder."
Voor het eerst die dag voelde ik mijn schouders iets ontspannen.
"Waarom hielp u mij eigenlijk?"
Wyatt keek een moment naar de vloer.
"Omdat ik te lang heb weggekeken."
Ik fronste.
"Wat bedoelt u?"
Hij haalde diep adem.
"Dit was niet de eerste keer dat David zich zo gedroeg."
Mijn hart sloeg een slag over.
"U kende hem?"
"Niet persoonlijk."
Hij leunde iets naar voren.
"Maar hij kwam hier bijna iedere week."
Ik slikte.
"En?"
"Elke keer betaalde hij."
"Dat weet ik."
"Maar elke keer zag ik hetzelfde."
Hij keek me recht aan.
"Jij mocht niets kiezen."
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Hij had gelijk.
Als ik een stuk fruit pakte dat iets duurder was...
...legde David het terug.
Als ik nieuwe schoenen nodig had...
...waren ze 'te duur'.
Zwangerschapskleding?
"Verspilling."
Vitaminepillen?
"Onzin."
Een babydekentje van veertien euro...
...was blijkbaar genoeg geweest om mij bijna mijn dochter te kosten.
Wyatt zuchtte.
"Mijn moeder leefde vroeger met precies zo'n man."
Ik keek op.
"Ik heb haar nooit geholpen."
Hij slikte zichtbaar.
"Dat verwijt draag ik al twintig jaar met me mee."
Ik pakte zwijgend zijn hand.
"Dank u."
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
"Bedank mij pas als jij en je dochter veilig thuis zijn."
* * *
Nog geen tien minuten nadat Wyatt was vertrokken, verscheen inspecteur Bakker opnieuw.
Dit keer stond er nog iemand naast haar.
Een oudere man met grijs haar.
Hij stelde zich voor.
"Officier van justitie Willem Sanders."
Hij nam plaats.
"We hebben iets ontdekt."
Mijn maag draaide opnieuw om.
"Nog meer?"
Hij knikte.
"Tijdens de doorzoeking van uw woning vonden we een verborgen harde schijf."
Mijn vingers verkrampten.
"Wat stond daarop?"
Hij keek me ernstig aan.
"Video's."
Mijn adem stokte.
"Video's waarvan?"
Hij aarzelde.
"Van u."
Mijn hele lichaam verstijfde.
"Wat?"
"Verborgen camerabeelden."
Ik voelde mijn hart bonzen.
"Waar?"
"In uw woonkamer."
"In de slaapkamer."
"In de keuken."
Mijn mond viel open.
"Nee..."
"Zelfs in de babykamer."
Misselijk draaide ik mijn hoofd weg.
"Waarom zou hij dat doen?"
Niemand antwoordde meteen.
Toen zei de officier zacht:
"Waarschijnlijk om controle te houden."
Inspecteur Bakker opende haar laptop.
"Maar er is meer."
Ze klikte een videobestand open.
"Deze opname is van drie maanden geleden."
Op het scherm verscheen onze woonkamer.
Ik zag mezelf.
Zwanger.
Moe.
Ik was bezig kleine rompertjes op te vouwen.
Even later kwam David binnen.
Hij keek recht in de verborgen camera.
Alsof hij precies wist waar die hing.
Toen pakte hij mijn telefoon van tafel.
Hij ontgrendelde hem.
Met mijn vinger.
Terwijl ik sliep op de bank.
Mijn adem stokte.
Hij opende mijn bankapp.
Mijn DigiD.
Mijn e-mail.
Daarna begon hij documenten digitaal te ondertekenen.
In mijn naam.
Minutenlang.
Ik voelde de tranen over mijn wangen lopen.
"Ik heb dit nooit geweten..."
Inspecteur Bakker pauzeerde de video.
"Dat geloven we."
Ze klikte verder.
Nog een opname.
Deze keer stond David aan de telefoon.
Hij dacht dat niemand hem hoorde.
"Ja," zei hij lachend.
"Ze tekent alles."
Hij zweeg even.
"Nee, ze leest niets."
Nog een stilte.
Toen volgde de zin die mijn bloed deed bevriezen.
"Als de baby eenmaal geboren is..."
"...heb ik haar niet meer nodig."
De kamer leek te draaien.
"Nee..."
Hij lachte opnieuw.
"Maak je geen zorgen."
"Over een paar weken is alles geregeld."
Ik voelde mijn adem wegvallen.
"Wat bedoelde hij daarmee?"
De officier sloot langzaam de laptop.
"We weten het nog niet."
"Maar..."
Hij keek mij recht aan.
"...we hebben sterke aanwijzingen dat uw ongeluk vandaag helemaal geen woede-uitbarsting was."
Mijn hart bonsde in mijn borst.
"Wat zegt u?"
Inspecteur Bakker sprak de woorden uiterst voorzichtig uit.
"Wij onderzoeken serieus de mogelijkheid..."
"...dat uw echtgenoot al weken bezig was een manier te vinden om u uit de weg te ruimen zonder zelf verdacht te worden."
De stilte die volgde voelde ondraaglijk.
En precies op dat moment ging mijn ziekenhuiskamerdeur opnieuw open.
Een verpleegkundige keek bleek naar binnen.
"Mevrouw Vermeer..."
Ze slikte.
"Er is beneden een vrouw."
"Ze zegt dat zij..."
"...de échte echtgenote van David is."
