DEEL 2
De ambulance reed met loeiende sirenes door de regen.
Ik lag op de brancard terwijl een ambulancebroeder voortdurend mijn bloeddruk controleerde.
"Blijf tegen me praten," zei hij rustig. "Hoe heet je?"
"Emma..."
"En hoeveel weken zwanger ben je?"
"Vierendertig..."
Mijn stem brak toen opnieuw een scherpe kramp door mijn buik trok.
"Mijn baby... beweegt nog."
"Dat is een goed teken," antwoordde hij. "Maar we moeten snel zijn."
Ik kneep mijn ogen dicht.
Door het achterraam zag ik de blauwe zwaailichten steeds kleiner worden. De supermarkt verdween uit zicht, maar het beeld van David in handboeien bleef op mijn netvlies gebrand.
Niet lang daarna stopte de ambulance voor de spoedeisende hulp.
Nog voordat de deuren volledig open waren, stond een volledig medisch team klaar.
"Hoogzwangere patiënte, stomp buiktrauma, mogelijk placenta-abruptie," riep de ambulancebroeder.
Ik werd in hoog tempo door de gangen gereden.
Felle lampen gleden boven mijn hoofd voorbij.
Iedereen sprak haastig met elkaar.
"Bloeddruk?"
"Nog stabiel."
"Hartslag van de baby?"
"We verliezen hem af en toe."
Die laatste woorden deden mijn hart stilstaan.
Ik probeerde overeind te komen.
"Is mijn kindje in orde?"
Een verpleegkundige pakte voorzichtig mijn hand.
"We gaan er alles aan doen."
Even later werd ik een onderzoekskamer binnengereden.
Een gynaecoloog bracht haastig gel aan op mijn buik en zette de echo erop.
Iedereen zweeg.
Alle ogen waren gericht op het scherm.
Ik hoorde alleen mijn eigen ademhaling.
Toen...
Een ritmisch geluid vulde de kamer.
Boem.
Boem.
Boem.
De hartslag.
Ik begon onbedaarlijk te huilen.
"Ze leeft..." fluisterde ik.
De arts glimlachte voorzichtig.
"Ja. Haar hartje klopt sterk."
Mijn hele lichaam ontspande.
Maar zijn glimlach verdween vrijwel direct weer.
"Toch is er een gedeeltelijke loslating van de placenta."
Mijn keel kneep dicht.
"Wat betekent dat?"
"We gaan u opnemen. U moet absolute bedrust houden. Als de bloeding toeneemt, zullen we de baby vandaag nog moeten halen."
Ik knikte zwijgend.
Alles was beter dan haar verliezen.
* * *
Een uur later lag ik op de afdeling Verloskunde.
Mijn buik deed nog steeds pijn.
Elke beweging herinnerde me aan de metalen rand van de kassabalie.
De deur ging zacht open.
Ik verwachtte een verpleegkundige.
Maar in plaats daarvan stapte een vrouw in een donker pak naar binnen.
"Mevrouw Vermeer?"
Ik knikte.
Ze liet een legitimatie zien.
"Inspecteur Iris Bakker. Financiële Recherche."
Mijn maag draaide om.
"Mag ik even met u praten?"
Ik haalde diep adem.
"Is David..."
"Gearresteerd."
Ze ging naast mijn bed zitten.
"Maar dat is niet de enige reden waarom ik hier ben."
Ze legde een dikke blauwe map op mijn nachtkastje.
Mijn naam stond erop.
Emma Vermeer.
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
"Wat is dat?"
"Documenten."
"Waarover?"
Ze keek me enkele seconden zwijgend aan.
"Over u."
Ik fronste.
"Ik begrijp het niet."
Ze sloeg de map open.
Bovenop lag een kopie van een bankrekening.
Mijn naam.
Mijn handtekening.
Een saldo van ruim drie miljoen euro.
Ik staarde ernaar alsof het een vreemde taal was.
"Dat is onmogelijk."
"Kent u deze rekening?"
"Nee."
"Hebt u ooit drie miljoen euro gehad?"
Ik lachte zenuwachtig.
"Ik kan de huur nauwelijks betalen zonder David."
De inspecteur knikte langzaam.
"Dat dachten we al."
Ze schoof nog een document naar voren.
Nog een bankrekening.
Nog een.
En nog een.
In totaal zeven.
Allemaal op mijn naam.
Allemaal geopend in de afgelopen vier jaar.
Mijn handen begonnen te trillen.
"Ik heb dit nooit gezien."
"Dat geloven wij."
Mijn adem stokte.
"Wat bedoelt u?"
"We denken dat uw identiteit is gebruikt."
Ik voelde de grond onder me verdwijnen.
"Door... David?"
Ze antwoordde niet direct.
In plaats daarvan haalde ze een plastic bewijszak uit haar tas.
Daarin zat een mapje met documenten.
"Herkent u deze handtekening?"
Ik keek aandachtig.
Het leek inderdaad op mijn handschrift.
Maar ineens viel me iets op.
"De 'E' klopt niet."
"Precies."
"Ik schrijf mijn naam nooit zo."
"Dat weten onze handschriftdeskundigen inmiddels ook."
Ik voelde woede opkomen.
Al die jaren had David gezegd dat hij de administratie regelde omdat ik "te veel stress moest vermijden".
Hij liet me formulieren tekenen zonder uitleg.
Belastingpapieren.
Verzekeringen.
Hypotheken.
Altijd haast.
Altijd dezelfde woorden.
"Vertrouw me maar."
Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht.
"Mijn God..."
* * *
Voordat de inspecteur verder kon praten, werd er hard op de deur geklopt.
Een agent verscheen in de deuropening.
"Inspecteur?"
Ze keek op.
"We hebben iets gevonden tijdens de huiszoeking."
"Wat?"
"Een verborgen kluis."
Mijn hart sloeg over.
"En?"
"Contant geld."
"Hoeveel?"
"Bijna negenhonderdduizend euro."
De inspecteur bleef opvallend kalm.
"Nog iets?"
De agent slikte.
"Ja."
Hij keek even naar mij voordat hij verder sprak.
"Er lagen ook meerdere paspoorten."
"Valse identiteitspapieren?"
"Nee."
Hij aarzelde.
"Ze zijn echt."
"Van wie?"
De agent haalde langzaam adem.
"Van verschillende vrouwen."
De kamer werd ijskoud.
Mijn vingers klemden zich om het ziekenhuislaken.
"Verschillende... vrouwen?"
"Allemaal met documenten die erop wijzen dat ze ooit met David hebben samengewoond."
Mijn mond viel open.
"Hoeveel?"
De agent keek naar zijn notitieblok.
"Tot nu toe... vijf."
Ik voelde mijn hart bonzen.
Vijf vrouwen.
Vijf identiteiten.
Vijf levens.
En ineens besefte ik dat Amber misschien helemaal niet de enige minnares was.
Misschien was zij slechts één van de vele slachtoffers.
De inspecteur sloot langzaam haar map.
"Mevrouw Vermeer..."
Ze keek me ernstig aan.
"Ik denk dat uw echtgenoot niet alleen een fraudeur is."
Mijn adem stokte.
"Waar heeft u het over?"
Ze schoof één laatste foto naar mij toe.
Op de foto stond David...
Twintig jaar jonger.
Met een andere naam op zijn identiteitskaart.
En naast hem stond een vrouw die ik nog nooit had gezien.
Met een baby in haar armen.
De inspecteur sprak de woorden uit die mijn hele werkelijkheid verbrijzelden.
"Wij denken dat David Vermeer niet zijn echte naam is..."
