DEEL 7 — MIJN VADER WAS DE MAN ACHTER ALLES
Ik kon niet bewegen.
De man stond enkele meters van mij vandaan.
Zijn ogen waren op mij gericht.
Die ogen…
Mijn ogen.
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Je bent mijn vader?”
Hij knikte.
“Ja.”
“Maar Thomas is mijn vader.”
De man keek naar Thomas.
“Dat dacht je.”
Thomas werd bleek.
“Victor…”
De naam viel als een steen in de stilte.
Ik keek naar hem.
“Victor?”
Mijn biologische vader knikte.
“Victor Vermeer.”
Thomas zette een stap naar voren.
“Je had beloofd nooit terug te komen.”
Victor glimlachte.
“En jij had beloofd haar niets te vertellen.”
“Ze verdiende de waarheid.”
“De waarheid?”
Victor keek naar mij.
“De waarheid is dat iedereen om je heen tegen je heeft gelogen.”
Ik keek naar Thomas.
“Is dat waar?”
Thomas sloot zijn ogen.
“Ja.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Isabella…”
Ik draaide me naar haar.
“Niet nu.”
Mijn stem brak.
“Niet weer.”
* * *
Victor liep langzaam naar de computer.
“Je bent precies geworden zoals ik had verwacht.”
“Ken je mij?”
“Ik heb je altijd gekend.”
“Waar was je?”
“Dichterbij dan je dacht.”
“Waarom heb je me nooit gezocht?”
Hij keek me aan.
“Omdat ik wist dat je veiliger was zonder mij.”
Ik lachte bitter.
“Veiliger?”
“Ja.”
“Mijn hele leven is een leugen geweest.”
“Een leugen die je in leven hield.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Jij hebt dit allemaal gebouwd.”
Hij keek naar de dossiers.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat de wereld waarin wij leven niet eerlijk is.”
“Dus je besloot hem te controleren?”
“Te beschermen.”
“Door mensen hun identiteit af te nemen?”
Hij zweeg.
“Door kinderen te verbergen?”
Hij keek weg.
“Dat was niet mijn bedoeling.”
“Maar het gebeurde wel.”
“Ja.”
Ik voelde woede in mijn borst branden.
“Dan ben je geen beschermer.”
Victor keek me aan.
“Dat heb ik nooit beweerd.”
* * *
Boven klonken voetstappen.
Veel voetstappen.
Alexander keek naar de deur.
“Ze komen eraan.”
Victor glimlachte.
“Laat ze komen.”
“Wie?”
“De raad.”
Alexander keek verbaasd.
“Je wist dat ze zouden komen.”
“Uiteraard.”
“Waarom?”
“Omdat ik wilde dat Isabella hier zou zijn.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat alleen jij de laatste stap kunt zetten.”
Ik keek naar het scherm.
“De trust.”
“Precies.”
“Wat gebeurt er als ik hem open?”
Victor antwoordde:
“Dan krijg je toegang tot alles.”
“En als ik hem vernietig?”
“Dan verdwijnt alles.”
“Waarom zou ik jou helpen?”
Hij keek mij rustig aan.
“Omdat je moeder sterft als je dat niet doet.”
Ik draaide me om.
Mijn moeder stond naast Thomas.
“Wat?”
Victor keek naar haar.
“Ze weet waar ik het over heb.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Niet doen.”
“Vertel het haar.”
“Nee.”
“Vertel haar waarom je haar twaalf jaar geleden hebt verlaten.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Waarom?”
Ze keek mij aan.
“Omdat ik je vader probeerde te vermoorden.”
De ruimte werd stil.
Mijn adem stokte.
“Wat?”
Thomas sloot zijn ogen.
Victor glimlachte verdrietig.
“Ze dacht dat ze mij moest stoppen.”
“Waarom?”
“Omdat ik wilde doorgaan met het netwerk.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Ik wilde jou beschermen.”
Victor keek haar aan.
“Je wilde mij vermoorden.”
“Ja.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Waarom heb je mij meegenomen?”
“Omdat ik bang was dat jij hem zou volgen.”
“En toen?”
“Toen gaf ik je aan Ellen.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat ze van je zou houden.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Maar je kwam nooit terug.”
“Dat mocht ik niet.”
“Wie verbood dat?”
Ze keek naar Victor.
“Hij.”
* * *
Alexander liep naar zijn moeder.
“Anna wist hiervan.”
Victor knikte.
“Ja.”
“Ze heeft mijn moeder vastgehouden.”
“Ze deed wat ik vroeg.”
Alexander keek geschokt.
“Waarom?”
“Omdat zij wist dat je vader nog leefde.”
Ik keek naar Alexander.
“Jouw vader?”
Victor antwoordde:
“Niet mijn vader.”
Hij wees naar Thomas.
“Hij.”
Alexander keek naar Thomas.
“Wat?”
Thomas bleef stil.
Victor vervolgde:
“Thomas was de man die Anna werkelijk vreesde.”
Ik keek naar Thomas.
“Waarom?”
“Omdat hij de enige was die mij kon stoppen.”
Thomas keek mij aan.
“En dat heb ik geprobeerd.”
“Maar je hebt gefaald.”
“Ja.”
* * *
Plotseling gingen alle lichten uit.
Een seconde later klonk er een explosie boven ons.
De deur werd opengeblazen.
Mannen stormden naar binnen.
Alexander trok mij naar de grond.
Thomas beschermde mijn moeder.
Victor bleef gewoon staan.
“Victor!” schreeuwde iemand.
Victor glimlachte.
“Te laat.”
Een man richtte zijn wapen op hem.
Maar voordat hij kon schieten, klonk er een tweede geluid.
Sirenen.
Politie.
Daarna nog meer sirenen.
Victor keek naar mij.
“Je hebt het protocol geactiveerd.”
Ik keek naar het scherm.
Ik had mijn hand op het toetsenbord gelegd.
Blijkbaar was dat genoeg geweest.
Op het scherm stond:
OVERDRACHT GESTART.
Ik keek geschokt.
“Wat gebeurt er?”
Alexander antwoordde:
“De bestanden worden naar verschillende onafhankelijke servers gestuurd.”
“Kunnen ze het stoppen?”
“Nee.”
Victor glimlachte.
“Nu kan niemand het nog stoppen.”
* * *
De politie stormde binnen.
De mannen van de raad werden gearresteerd.
Maar Victor stond nog steeds vrij.
Een rechercheur liep naar hem toe.
“Victor Vermeer?”
Victor stak zijn handen uit.
“Eindelijk.”
Ik keek naar hem.
“Waarom laat je jezelf arresteren?”
Hij glimlachte.
“Omdat mijn werk klaar is.”
“Welk werk?”
Hij keek naar de computer.
“Jou voorbereiden.”
“Waarop?”
Hij kwam dichterbij.
“Op de waarheid.”
Hij boog zich naar mij toe.
“Er is nog één bestand.”
Mijn hart sloeg over.
“Welk bestand?”
“Het bestand dat ik nooit aan de raad heb gegeven.”
“Waar gaat het over?”
“Over jou.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat staat erin?”
Hij keek naar mijn moeder.
“De reden waarom jij werd geboren.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Victor, alsjeblieft.”
“Ze moet het weten.”
“Niet zo.”
Victor keek weer naar mij.
“Je bent niet zomaar de erfgename.”
“Dat zei je al.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je bent het resultaat van een experiment.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Een genetisch project.”
Thomas keek geschokt.
“Victor, stop.”
“Ze verdient de waarheid.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Was ik een experiment?”
Ze zakte huilend op een stoel.
“Ja.”
Mijn hart brak.
“Waarom?”
Victor antwoordde:
“Omdat we wilden bewijzen dat twee verschillende bloedlijnen konden worden samengevoegd.”
Ik voelde misselijkheid opkomen.
“Welke bloedlijnen?”
Victor keek naar Alexander.
Daarna naar Thomas.
“De familie Vermeer…”
Hij keek naar mijn moeder.
“…en de familie De Winter.”
Ik begreep het niet.
“Maar mijn moeder was een De Winter.”
“Ja.”
“En mijn vader…”
Victor knikte.
“Was een Vermeer.”
“Dus?”
Hij fluisterde:
“Jij bent de enige levende persoon die beide erfelijke sleutels bezit.”
Ik keek naar mijn handen.
Mijn hele lichaam trilde.
“Daarom wilde iedereen mij.”
“Ja.”
“Daarom wilden ze de trust.”
“Ja.”
“En mijn dochter?”
Victor zweeg.
Mijn hart stopte.
“Wat heeft mijn dochter hiermee te maken?”
Hij keek mij recht aan.
“Alles.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Mijn dochter is pas geboren.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Dat is precies waarom ze gevaarlijk is.”
“Waarom?”
Hij keek naar Alexander.
“Vertel het haar.”
Alexander werd bleek.
“Victor…”
“Vertel haar.”
Alexander keek naar mij.
Zijn stem trilde.
“Isabella…”
“Wat?”
“Je dochter is niet alleen jouw kind.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wat bedoel je?”
Alexander antwoordde:
“Ze draagt hetzelfde genetische patroon.”
Ik staarde hem aan.
“Dat is onmogelijk.”
“Het is niet onmogelijk.”
“Wie heeft haar getest?”
Hij keek naar de grond.
“Anna.”
Ik voelde woede opkomen.
“Waarom?”
Alexander keek mij aan.
“Omdat iemand wist dat je zwanger was voordat jij het wist.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Wie?”
Hij antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“Mijn vader.”
Ik keek naar Victor.
Hij glimlachte.
“En nu weet je waarom ik je niet alleen wilde vinden.”
Ik keek naar hem.
“Waarom dan?”
Hij antwoordde:
“Omdat je dochter de laatste sleutel is.”
De kamer werd doodstil.
En toen verscheen er op het computerscherm één laatste melding:
PROJECT ISABELLA — FASE TWEE GEACTIVEERD.
Daaronder stond:
DOELWIT: MILA.
Ik voelde mijn hart breken.
Mijn dochter.
Mijn kleine meisje.
Was nooit alleen mijn kind geweest in hun ogen.
Ze was hun volgende project.
En ergens buiten deze kamer…
was iemand al onderweg naar haar.
WORDT VERVOLGD…
