DEEL 5 — HET PLAN VAN DAAN EN SOPHIE
Ik las het document opnieuw.
Daar stond het zwart op wit.
Daan van der Meer en Sophie van der Meer.
Samen.
Een overeenkomst.
Gedateerd zeven maanden geleden.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Wat is dit?”
Daan stond op.
“Lotte, luister…”
“Nee.”
Ik keek naar de notaris.
“Lees het hardop.”
Hij knikte.
“Volgens deze overeenkomst zou een deel van de toekomstige financiële middelen van mevrouw Verhoeven worden gebruikt als zekerheid voor de schulden van Van der Meer Technologies.”
Ik keek naar Daan.
“Zonder mijn toestemming?”
“Het was tijdelijk.”
“Je wilde mijn geld gebruiken als onderpand.”
Hij antwoordde niet.
Ik draaide me naar Sophie.
“En jij?”
Ze keek weg.
“Mijn zus heeft niets te maken met jouw privévermogen,” zei mijn vader.
Ik schudde mijn hoofd.
“Laat haar zelf antwoorden.”
Sophie haalde diep adem.
“Daan vertelde me dat je ooit toegang zou krijgen tot het familievermogen.”
“Wanneer vertelde hij dat?”
“Toen zijn bedrijf begon te groeien.”
“Dus jullie wisten wie mijn vader was?”
“Niet precies.”
“Maar jullie wisten dat ik geld had.”
Ze zweeg.
Ik voelde iets in mijn borst breken.
Niet omdat ik rijk was.
Maar omdat ik nu begreep dat de mensen van wie ik hield mijn vertrouwen hadden gezien als een financiële kans.
De notaris legde een tweede document neer.
“Er is nog iets.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Deze overeenkomst bevat een handtekening die niet van u is.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
Hij wees naar mijn naam.
“Dit is een vervalste handtekening.”
Daan werd bleek.
“Dat wist ik niet.”
Ik keek hem recht aan.
“Je hebt mijn handtekening vervalst?”
“Nee.”
“Maar jij hebt het document ondertekend.”
“Ik dacht dat het alleen een voorlopige overeenkomst was.”
Mijn vader lachte kort.
“Een voorlopige overeenkomst met een valse handtekening is nog steeds fraude.”
Daan stond op.
“Ik heb niemand bedrogen!”
Op dat moment ging de deur open.
Een vrouw kwam binnen.
Ik herkende haar onmiddellijk.
Marianne.
Daan's moeder.
Ze keek naar mij.
“Lotte.”
Ik zei niets.
Ze liep naar Daan.
“Je had haar de waarheid moeten vertellen.”
Daan keek haar woedend aan.
“Jij hebt me gezegd dat ik moest wachten!”
“Niet op deze manier.”
“Je hebt me geholpen!”
Marianne werd stil.
Ik keek haar aan.
“Wat bedoel je met geholpen?”
Ze zuchtte.
“Daan had schulden.”
“Dat weet ik.”
“Maar hij was niet de enige.”
Mijn vader keek scherp op.
“Wat betekent dat?”
Marianne keek naar hem.
“Ik heb zelf ook schulden.”
“Hoeveel?”
Ze zweeg.
“Marianne,” zei mijn vader streng.
“Ongeveer acht miljoen.”
Daan sloot zijn ogen.
Ik keek naar Sophie.
“En jij?”
Sophie begon te huilen.
“Ik heb ook geld geleend.”
“Hoeveel?”
“Drie miljoen.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
Mijn hele schoonfamilie zat diep in de schulden.
En mijn man had mij niet alleen met de bus naar huis gestuurd.
Hij had mij die ochtend naar huis gestuurd terwijl hij wist dat mijn familie misschien zijn enige redding was.
Ik keek naar Daan.
“Was dat de reden dat je met mij trouwde?”
“Nee!”
Zijn antwoord kwam onmiddellijk.
“Dat was niet zo.”
“Wanneer ontdekte je mijn identiteit?”
“Zes maanden geleden.”
“En wanneer begon je met deze overeenkomst?”
“Zeven maanden geleden.”
De kamer werd stil.
Ik keek naar de data.
Mijn ogen werden groot.
“Je ontdekte mijn identiteit vóór de overeenkomst.”
Daan zei niets.
Ik voelde mijn hart koud worden.
“Dus je loog.”
“Ik wilde het oplossen.”
“Door met mij getrouwd te blijven?”
Hij keek naar mij.
“Ik hield van je.”
“Misschien.”
Ik wees naar de documenten.
“Maar je hield ook van wat je dacht dat je via mij kon krijgen.”
Daan begon te huilen.
“Ik heb fouten gemaakt.”
Ik knikte.
“Dat heb je.”
Ik pakte mijn telefoon.
“Maar nu maak ik de mijne niet meer.”
Ik belde mijn vader.
“Papa?”
“Ik ben hier.”
“Activeer alles.”
Daan keek op.
“Wat ga je doen?”
Ik keek hem recht aan.
“Dezelfde dag nog.”
“Welke dag?”
“De dag waarop iedereen ontdekt wie ik werkelijk ben.”
Mijn vader knikte naar de notaris.
De notaris pakte zijn telefoon.
“De juridische procedure kan onmiddellijk worden gestart.”
Daan liep naar mij toe.
“Lotte, alsjeblieft.”
Ik deed een stap achteruit.
“Raak me niet aan.”
Hij stopte.
“Je kunt mijn bedrijf vernietigen.”
“Nee.”
Ik keek naar hem.
“Je bedrijf heeft zichzelf vernietigd.”
Toen kwam er een bericht binnen op mijn telefoon.
Afzender: Sophie.
Ik opende het.
Er stond maar één zin:
“Er is nog iemand die je moet ontmoeten voordat je van Daan scheidt.”
Daaronder stond een adres.
Ik keek naar mijn vader.
Hij las het adres.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Lotte…”
“Wat?”
Hij fluisterde:
“Daar woont je grootvader.”
Ik verstijfde.
Mijn vader had mij altijd verteld dat mijn grootvader jaren geleden was overleden.
Maar als dat adres echt van hem was…
dan betekende het dat mijn familie nóg een geheim voor mij had verborgen.
