DEEL 2 — HET TELEFOONTJE DAT DAAN NOOIT HAD VERWACHT
Mijn vader bleef aan de lijn.
“Lotte, luister naar me. Waar ben je nu?”
“In de bus. Ik ben onderweg naar huis.”
“Ga niet rechtstreeks naar je appartement.”
Ik fronste.
“Waarom niet?”
“Omdat ik niet weet wie daar nog meer is.”
Zijn stem was anders dan normaal.
Geen bezorgde vader die zijn dochter geruststelde.
Dit was de stem van Alexander Verhoeven, de man die jarenlang bedrijven had opgebouwd, onderhandelingen had gewonnen en mensen had geleerd nooit te onderschatten wat hij niet kon zien.
“Papa, denk je dat Daan iets zou doen?”
“Nee,” antwoordde hij. “Maar ik denk dat Daan niet de enige persoon is die van jouw zwakte gebruikmaakt.”
Ik keek naar Milan.
Hij sliep rustig.
“Wat bedoel je?”
“Je hebt me twee jaar geleden gevraagd om me niet met je huwelijk te bemoeien.”
“Dat weet ik.”
“Ik heb dat gerespecteerd.”
Hij zweeg even.
“Maar ik heb nooit opgehouden je te beschermen.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wat heb je ontdekt?”
“Dat Daan de afgelopen zes maanden meerdere gesprekken heeft gevoerd met mensen uit mijn zakelijke netwerk.”
Ik verstijfde.
“Waarom?”
“Dat weet ik nog niet.”
“Papa…”
“Maar ik weet wel dat hij informatie heeft opgevraagd over Verhoeven Holdings.”
Ik keek uit het busraam.
“Hij weet wie ik ben?”
“Misschien nog niet.”
“Dan is het goed.”
“Lotte.”
Zijn stem werd streng.
“Dat is niet goed.”
De bus reed mijn straat in.
Ik keek naar buiten.
Mijn appartement lag aan het einde van de straat.
Maar er stond een zwarte auto geparkeerd tegenover de ingang.
Mijn hart sloeg over.
“Papa…”
“Ik ben hier.”
“Er staat een onbekende auto voor mijn gebouw.”
“Stap niet uit.”
De bus stopte.
De chauffeur keek naar me.
Ik bleef zitten.
Toen zag ik twee mannen uit de zwarte auto stappen.
Ze keken richting mijn gebouw.
Mijn vader zei:
“Blijf waar je bent. Mijn mensen zijn onderweg.”
“Hoe lang?”
“Zes minuten.”
Zes minuten.
Ik keek naar Milan.
Voor het eerst sinds mijn huwelijk voelde ik echte angst.
Niet voor mezelf.
Voor mijn zoon.
De mannen liepen niet naar de ingang.
Ze bleven wachten.
Toen ging mijn telefoon opnieuw.
Dit keer verscheen er een naam.
Daan.
Ik nam niet op.
Hij belde opnieuw.
Daarna kwam een bericht.
“Waar ben je?”
Ik antwoordde niet.
Nog een bericht.
“Waarom neem je niet op?”
Daarna:
“Lotte, we moeten praten.”
Ik keek naar die woorden.
Gisteren zou ik onmiddellijk hebben gebeld.
Vandaag voelde ik niets.
Ik typte slechts:
“Ik ben onderweg naar huis.”
Zijn antwoord kwam vrijwel direct.
“Goed. Ik kom later langs.”
Ik verwijderde het bericht.
Mijn vader zei:
“Zeg hem niets.”
“Dat was ik ook niet van plan.”
Na een paar minuten reed de bus weer verder.
De zwarte auto bleef achter.
Mijn vader had blijkbaar geregeld dat ik bij een privékliniek kon uitstappen.
Daar stonden twee beveiligers.
Een vrouw kwam naar me toe.
“Mevrouw Verhoeven?”
Ik knikte.
“Ik ben Eva. Uw vader heeft ons gestuurd.”
Ze nam voorzichtig de luiertas over.
Een tweede beveiliger hielp mij uit de bus.
Mijn benen voelden nog steeds zwak.
Maar ik stond.
En deze keer hoefde ik geen geld voor een buskaartje vast te houden.
Binnen wachtte een arts.
Hij controleerde mijn wond en vroeg hoe het ging.
Toen hij hoorde dat ik vijf dagen na mijn keizersnede alleen met het openbaar vervoer was gestuurd, schudde hij ongelovig zijn hoofd.
“U had helemaal niet alleen moeten reizen.”
Ik glimlachte zwak.
“Dat weet ik nu.”
Na het onderzoek werd ik naar een rustige kamer gebracht.
Milan werd voorzichtig in een wieg gelegd.
Ik keek naar hem.
Toen ging de deur open.
Mijn vader kwam binnen.
Hij liep rechtstreeks naar mij.
Hij zei niets.
Hij keek alleen naar zijn kleinzoon.
Daarna naar mij.
“Kom hier.”
Ik begon te huilen.
Hij omhelsde me voorzichtig.
“Ik ben er.”
Ik fluisterde:
“Waarom heb ik zo lang gezwegen?”
“Omdat je hoopte dat liefde voldoende zou zijn.”
Ik knikte.
“Maar dat was ze niet.”
“Nee.”
Hij keek me aan.
“Maar jij hoeft je daar niet voor te schamen.”
Hij pakte zijn telefoon.
“Er is iets wat je moet zien.”
Hij liet me een document zien.
Een bedrijfsrapport.
Mijn ogen werden groot.
Bovenaan stond:
VAN DER MEER TECHNOLOGIES — FINANCIËLE POSITIE
“Waarom laat je mij dit zien?”
“Omdat ik denk dat Daan problemen heeft.”
Ik las verder.
Schulden.
Openstaande leningen.
Grote investeringen.
En onderaan stond een bedrag dat mijn adem benam.
“Hij staat bijna failliet.”
Mijn vader knikte.
“En daarom heeft hij de afgelopen maanden geprobeerd toegang te krijgen tot mensen die met ons bedrijf verbonden zijn.”
Ik keek naar mijn vader.
“Hij wil mijn familie gebruiken.”
“Dat denk ik.”
Toen zag ik iets anders.
Een naam.
Marianne van der Meer.
“Zijn moeder?”
“Ja.”
“Wat heeft zij hiermee te maken?”
Mijn vader keek me ernstig aan.
“Meer dan je denkt.”
Op dat moment ging de deur open.
Eva kwam binnen.
“Mevrouw Verhoeven, er is iemand beneden.”
“Wie?”
Ze aarzelde.
“Uw echtgenoot.”
Mijn hart sloeg één keer hard.
“Daan?”
“Hij zegt dat hij zijn vrouw en zoon wil zien.”
Mijn vader keek mij aan.
“Wil je hem binnenlaten?”
Ik keek naar Milan.
Daarna naar de deur.
Twee jaar lang had ik gezwegen.
Maar vandaag was dat voorbij.
“Ja.”
Mijn vader fronste.
“Lotte…”
Ik schudde mijn hoofd.
“Laat hem maar komen.”
Ik veegde mijn tranen weg.
“Maar deze keer ga ik niet naar hem toe.”
“Hij komt naar mij.”
De deur ging opnieuw open.
Daan stapte binnen.
Hij keek eerst naar mij.
Toen naar Milan.
En daarna zag hij mijn vader.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
Hij werd lijkbleek.
“Alexander…”
Mijn vader keek hem ijskoud aan.
“Je kent mijn naam dus toch.”
Daan zei niets.
Ik zag hoe hij naar de documenten op tafel keek.
Toen naar mij.
“Lotte… wat heb je gedaan?”
Ik glimlachte voor het eerst.
“Niets.”
Ik keek naar mijn vader.
“Maar jij hebt geen idee wat ik nu ga doen.”
