DEEL 19 — DE VAL VOOR LOTTE
Ik bleef naar de foto kijken.
Lucas.
Mijn biologische vader.
De man waarvan iedereen zei dat hij dood was.
Maar daar stond hij.
Levend.
Naast mijn moeder.
Naast Victor.
Mijn hele lichaam voelde verdoofd.
“Dit klopt niet.”
Mijn stem klonk zacht.
“Lucas is overleden.”
Mijn vader keek naar de foto.
“Dat dachten we.”
Ik keek naar hem.
“Jij ook?”
Hij antwoordde niet.
En opnieuw voelde ik die pijn.
Het gevoel dat iedereen een stukje van de waarheid kende.
Behalve ik.
* * *
Thomas pakte de foto voorzichtig vast.
“Deze foto is echt.”
“Hoe weet je dat?”
Hij wees naar de achterkant.
“Naar de datum.”
Adrian keek ernaar.
“Dit is onmogelijk.”
“Waarom?”
“Omdat Lucas Vermeer volgens de officiële documenten drie maanden eerder overleden was.”
Ik keek naar hem.
“Dus iemand heeft gelogen.”
Adrian knikte langzaam.
“Ja.”
* * *
We gingen terug naar het familiehuis.
Niemand sprak onderweg.
Mijn hoofd zat vol vragen.
Als Lucas leefde…
Waar was hij dan al die jaren?
Waarom had hij mij nooit gezocht?
Waarom had mijn moeder niets verteld?
En de grootste vraag:
Waarom werkte hij samen met Victor?
* * *
Die avond zat ik alleen in de woonkamer.
Milan sliep boven.
Ik keek naar de babyfoon.
Zijn kleine gezichtje verscheen op het scherm.
Mijn zoon.
De reden waarom deze hele strijd begonnen was.
Toen hoorde ik voetstappen.
Mijn vader.
Hij bleef in de deuropening staan.
“Mag ik binnenkomen?”
Ik knikte.
Hij ging tegenover mij zitten.
“Lotte…”
“Waarom vertelde je mij nooit over Lucas?”
Hij keek naar zijn handen.
“Omdat ik dacht dat hij dood was.”
“Maar je wist dat hij bestond.”
“Ja.”
“En je wist dat hij mijn vader was.”
Hij knikte.
“Ja.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Hoe kon je dat verbergen?”
Zijn stem brak.
“Omdat ik bang was.”
“Waarvoor?”
“Dat als je wist wie hij was, je hem zou zoeken.”
“En?”
“En dat hij je opnieuw pijn zou doen.”
* * *
Ik keek hem aan.
“Je wist iets.”
Hij zweeg.
“Papa.”
Hij haalde diep adem.
“Lucas was niet de man die iedereen dacht dat hij was.”
“Wat bedoel je?”
“Hij werkte ooit samen met Victor.”
Mijn hart zonk.
“Dus hij was ook betrokken?”
“Nee.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Hij probeerde juist te ontdekken wat Victor deed.”
“Maar waarom deed hij alsof hij aan zijn kant stond?”
“Omdat dat de enige manier was om dichtbij hem te komen.”
* * *
Plotseling ging de voordeur open.
Eva kwam binnen met een laptop.
“Lotte.”
Aan haar gezicht zag ik dat er iets mis was.
“Wat is er?”
Ze legde de laptop op tafel.
“Er is nieuws.”
Op het scherm stond een groot artikel.
VERHOEVEN HOLDINGS IN CRISIS NA ONTHULLING OVER VERBORGEN ERFGENAAM
Mijn hart sloeg over.
“Wie heeft dit gepubliceerd?”
Eva keek mij aan.
“Victor.”
Ik las verder.
Er stonden documenten online.
Mijn naam.
Mijn geboortegegevens.
Zelfs informatie over Milan.
“Hij maakt ons openbaar.”
Eva knikte.
“En hij beschuldigt jou van fraude.”
* * *
Ik keek verbaasd.
“Fraude?”
Eva scrolde naar beneden.
“Volgens deze documenten heb jij geprobeerd de trust illegaal over te nemen.”
Ik lachte ongelovig.
“Maar dat is onmogelijk.”
“Voor de buitenwereld niet.”
Mijn vader pakte de laptop.
“Dit zijn vervalste documenten.”
Adrian keek ernaar.
“Nee.”
Iedereen keek naar hem.
“Wat?”
Hij wees naar een handtekening.
“Deze is echt.”
Mijn hart stopte.
“Wat bedoel je?”
Adrian werd bleek.
“Een deel van deze documenten komt uit het originele archief.”
* * *
De situatie werd plotseling duidelijk.
Victor gebruikte onze eigen waarheid tegen ons.
Hij had echte documenten gemengd met leugens.
Hij had ervoor gezorgd dat niemand wist wat geloofwaardig was.
* * *
Mijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Lotte Verhoeven.”
Een officiële stem.
“Met de juridische afdeling van Verhoeven Holdings.”
Mijn hart zakte.
“Ja?”
“Wij moeten u informeren dat er een voorlopige blokkade is geplaatst op alle activa die verbonden zijn aan de Verhoeven Trust.”
Ik verstijfde.
“Door wie?”
Een stilte.
Toen:
“Door de geregistreerde voogd van de erfgenaam.”
Mijn handen werden koud.
“Wie?”
De man aan de telefoon antwoordde:
“Victor Van Aken.”
* * *
Ik liet mijn telefoon zakken.
Daan keek mij geschrokken aan.
“Hij heeft het gedaan.”
“Wat?”
“Hij heeft de clausule gebruikt.”
Mijn vader keek naar Milan boven.
“Maar hij kan dat niet zomaar.”
Adrian schudde zijn hoofd.
“Als de rechtbank zijn voogdij accepteert…”
Hij stopte.
“Dan heeft hij tijdelijk de controle.”
* * *
Die nacht kwam de grootste klap.
Een politieauto stopte voor het huis.
Twee agenten stapten uit.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Mevrouw Verhoeven?”
“Ja?”
De agent hield een document omhoog.
“U bent verplicht om mee te komen voor verhoor.”
“Waarom?”
Hij keek naar het papier.
“Er zijn ernstige beschuldigingen tegen u ingediend.”
“Door wie?”
De agent keek naar de naam.
“Victor Van Aken.”
* * *
Ik keek naar Milan.
Mijn zoon.
Mijn alles.
En toen zag ik het.
Buiten, achter het hek.
Een zwarte auto.
Iemand zat erin.
Kijkend.
Wachtend.
Ik wist wie het was.
Victor.
Hij had niet geprobeerd mij te verslaan met kracht.
Hij had mij aangevallen met mijn eigen verleden.
Terwijl ik werd meegenomen, hoorde ik mijn vader roepen:
“Lotte!”
Ik draaide me om.
Hij keek machteloos toe.
En voor het eerst dacht ik:
Misschien was dit precies wat Victor wilde.
Niet mijn geld.
Niet mijn bedrijf.
Maar mij weg krijgen van Milan.
EINDE VAN DEEL 19
