DEEL 14 - De vijand die mijn naam gebruikte
Mijn naam stond op het scherm.
Niet als slachtoffer.
Niet als erfgename.
Maar als afzender van een bericht dat ik nooit had gestuurd.
Sophie van der Meer.
Ik voelde mijn handen koud worden.
“Dit is onmogelijk.”
Emma keek naar het scherm.
“Dat dacht ik ook.”
Ik keek haar aan.
“Wie heeft toegang tot mijn account?”
Ze antwoordde niet meteen.
En opnieuw voelde ik dat oude gevoel.
Iedereen wist meer dan ik.
Iedereen had een plan.
Maar deze keer zou ik niet wachten tot iemand mij de waarheid gaf.
Ik pakte mijn telefoon.
“Bel de beveiligingsafdeling.”
Emma keek verrast.
“Nu?”
“Ja.”
“Want als iemand mijn identiteit gebruikt…”
Ik keek naar het scherm.
“…dan wil ik weten hoe diep ze al binnen zitten.”
* * *
Binnen twintig minuten zat ik in de beveiligde vergaderruimte van Van der Meer Group.
Geen bestuur.
Geen advocaten.
Geen mensen die hun eigen belangen verdedigden.
Alleen mijn eigen team.
De cybersecurity-specialist opende de gegevens.
Zijn gezicht werd steeds serieuzer.
“Sophie…”
“Wat?”
Hij draaide het scherm naar mij.
“Je account is niet gehackt.”
Ik fronste.
“Niet gehackt?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Iemand heeft een officiële toegangssleutel gebruikt.”
“Een sleutel die alleen door de hoogste directie gebruikt kan worden.”
Mijn hart zonk.
“Wie heeft die toegang?”
Hij keek naar de lijst.
En toen werd hij stil.
“Zeg het.”
Hij slikte.
“Jij.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Dat is onmogelijk.”
“De sleutel staat geregistreerd onder jouw naam.”
“Maar ik heb hem nooit gebruikt.”
Hij knikte.
“Dat geloof ik.”
“Maar technisch gezien…”
Hij wees naar het scherm.
“…lijkt het alsof jij jezelf hebt binnengedrongen.”
* * *
Ik liep terug naar mijn kantoor.
Alles voelde anders.
Mijn eigen bedrijf.
Mijn eigen naam.
Mijn eigen identiteit.
Iemand had alles tegen mij gebruikt.
Maar één ding begreep ik niet.
Waarom?
Als iemand mij wilde vernietigen, waarom gebruikte hij dan mijn eigen naam?
Waarom niet een andere identiteit?
Waarom mij laten lijken alsof ik mijn eigen ondergang had gepland?
Toen zag ik iets.
Een detail in het bericht.
De tijd waarop het verstuurd was.
03:17 uur.
Ik keek naar mijn agenda.
Die nacht.
De nacht waarop ik volgens Thomas en mijn familie iets belangrijks zou hebben ontdekt.
De nacht waarop ik zogenaamd de eerste stap naar de waarheid had gezet.
Maar ik herinnerde mij niets.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
De medicijnen.
De geheugenproblemen.
De momenten die verdwenen waren.
Misschien was ik niet alleen gemanipuleerd.
Misschien had iemand mij dingen laten doen…
zonder dat ik het wist.
* * *
Ik ging naar mijn moeder.
Ze zat in het oude landhuis.
Toen ze mijn gezicht zag, wist ze dat er iets mis was.
“Wat is er gebeurd?”
Ik legde mijn telefoon op tafel.
Ze las het bericht.
Haar gezicht werd bleek.
“Dit kan niet.”
“Waarom zegt iedereen dat?”
Mijn stem brak bijna.
“Waarom zegt iedereen altijd dat iets onmogelijk is?”
Mijn moeder keek mij aan.
“Omdat dit precies is wat hij wilde.”
“Wie?”
Ze zweeg.
Toen zei ze zacht:
“De persoon die jou al jaren observeert.”
Ik voelde een rilling.
“Wie is hij?”
Mijn moeder liep naar een kast.
Ze haalde een oude foto tevoorschijn.
Een familiefoto.
Maar achterop stond een datum.
Een datum van vlak voor mijn geboorte.
Ze draaide de foto om.
Daar stonden mijn ouders.
Mijn grootvader.
Mijn moeder.
En nog iemand.
Een jonge man.
Ik kende hem.
Maar niet zoals hij toen was.
Ik kende hem als de man die nu iedereen adviseerde.
De man die altijd rustig bleef.
De man die overal toegang toe had.
Mijn moeder fluisterde:
“Hij begon dit allemaal.”
Ik keek naar de foto.
“Wie is dat?”
Mijn moeder keek mij recht aan.
“Victor van Aken.”
* * *
Ik kende die naam.
Iedereen binnen de zakenwereld kende hem.
Een briljante investeerder.
Een man zonder vijanden.
Een man die altijd zei dat hij alleen maar stabiliteit wilde brengen.
Maar volgens mijn moeder…
was hij de architect achter twintig jaar chaos.
“Waarom heeft niemand hem ooit genoemd?”
Mijn moeder glimlachte verdrietig.
“Omdat mensen het gevaarlijkst zijn wanneer iedereen denkt dat ze goed zijn.”
* * *
Die avond besloot ik Victor zelf te ontmoeten.
Niet met woede.
Niet met beschuldigingen.
Maar met een plan.
Als hij dacht dat ik nog steeds de verwarde Sophie was…
dan zou ik hem laten geloven dat hij gewonnen had.
Ik bezocht zijn kantoor zonder afspraak.
Zijn secretaresse keek verbaasd.
“Sophie van der Meer?”
Ik glimlachte.
“Ik moet hem spreken.”
Een paar minuten later ging de deur open.
Victor stond achter zijn bureau.
Een elegante man.
Rustige ogen.
Een vriendelijke glimlach.
Precies het soort persoon dat niemand verdenkt.
“Sophie.”
Hij glimlachte.
“Wat een verrassing.”
Ik keek rond.
“Je lijkt niet verbaasd.”
Hij lachte zacht.
“Ik wist dat deze dag zou komen.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Welke dag?”
“De dag waarop je eindelijk zou begrijpen dat je familie je nooit alles heeft verteld.”
Ik bleef stil.
Victor liep naar het raam.
“Je vader heeft je gebruikt.”
“Je moeder heeft je achtergelaten.”
“Thomas heeft je verraden.”
Hij draaide zich om.
“Maar ik…”
Hij glimlachte.
“Ik ben de enige geweest die altijd eerlijk tegen je was.”
Ik keek hem aan.
“Echt?”
“Ja.”
“Dus jij hebt niets te maken met de berichten vanuit mijn account?”
Voor een fractie van een seconde veranderde zijn gezicht.
Maar hij herstelde zich snel.
“Waar heb je het over?”
Ik zag het.
Die ene seconde.
De waarheid.
Hij wist ervan.
* * *
Ik stond op.
“Bedankt voor het gesprek.”
Victor keek verrast.
“Ga je nu al weg?”
Ik glimlachte.
“Ja.”
“Want ik heb genoeg gehoord.”
Toen ik de deur bereikte, zei hij:
“Sophie.”
Ik stopte.
“Je denkt dat je de waarheid zoekt.”
Zijn stem werd kouder.
“Maar soms vernietigt de waarheid degene die haar vindt.”
Ik keek achterom.
“Bedreig je mij?”
Hij glimlachte.
“Nee.”
“Waarschuw ik je.”
* * *
Toen ik buiten kwam, kreeg ik een bericht.
Van een onbekend nummer.
Een foto.
Daarop stond Victor.
Samen met Thomas.
Maar de datum maakte mij sprakeloos.
De foto was genomen…
drie dagen geleden.
Dus Thomas en Victor werkten nog steeds samen.
Maar onder de foto stond één zin:
“Je kijkt naar de verkeerde vijand, Sophie.”
Daaronder stond een tweede foto.
Een foto van iemand anders.
Iemand die ik dacht voorgoed kwijt te zijn.
Mijn moeder.
Maar deze keer stond ze niet alleen.
Naast haar stond de persoon die iedereen dood waande.
Mijn grootvader.
En hij hield een document vast met maar één titel:
Het echte testament van Van der Meer.
Wordt vervolgd…:::
