DEEL 13 - De persoon die ik mijn grootste vertrouwen gaf
De naam bleef op het dossier staan.
Emma de Vries.
Mijn assistente.
Mijn vriendin.
De persoon die de afgelopen maanden elke dag naast mij had gestaan.
De persoon die mijn koffie bracht toen ik niet meer kon slapen.
De persoon die mijn documenten controleerde toen ik begon te twijfelen aan mezelf.
De persoon die zei:
“Sophie, je komt hier doorheen.”
Ik keek naar Thomas.
Daarna naar het dossier.
“Nee.”
Mijn stem klonk zacht.
“Dat kan niet.”
Thomas keek mij ernstig aan.
“Ik wilde het ook niet geloven.”
Ik pakte het dossier van tafel.
“Emma heeft mij geholpen toen iedereen mij liet vallen.”
“Ze was de enige die ik vertrouwde.”
Thomas antwoordde:
“Precies daarom was ze gevaarlijk.”
* * *
Ik opende het dossier.
De eerste pagina was een overzicht van financiële transacties.
De tweede pagina bevatte e-mails.
De derde pagina liet mij verstijven.
Een foto.
Emma.
Niet in mijn kantoor.
Niet tijdens een vergadering.
Maar in een privégesprek.
Met mijn oom.
Mijn hart zonk.
“Wanneer is deze foto gemaakt?”
Thomas keek naar de datum.
“Drie maanden voordat jouw huwelijk begon.”
Ik voelde een koude rilling.
Dus Emma kende mijn oom al voordat ze mijn assistente werd.
Maar waarom?
* * *
“Dit bewijs zegt niets.”
Mijn stem klonk harder.
“Iedereen kan met iemand praten.”
Thomas knikte.
“Daarom heb ik meer.”
Hij pakte een tweede map.
“Emma was niet zomaar jouw assistente.”
“Ze werd speciaal aangenomen.”
“Door wie?”
Hij keek naar mijn vader.
De stilte gaf het antwoord.
Ik draaide mij langzaam om.
“Papa?”
Mijn vader keek weg.
“Niet jij ook.”
Hij zuchtte.
“Het was mijn beslissing.”
Mijn hart deed pijn.
“Dus jij hebt haar in mijn leven gebracht?”
“Ja.”
“Waarom?”
Mijn vader antwoordde:
“Omdat ik iemand nodig had die dicht bij jou kon zijn.”
Ik lachte ongelovig.
“Een spion?”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Iemand die jou kon beschermen.”
* * *
Ik keek naar Thomas.
“Maar waarom zegt jouw dossier dat zij tegen mij werkte?”
Thomas antwoordde niet.
Mijn moeder wel.
“Omdat beide dingen waar kunnen zijn.”
Ik keek haar aan.
“Wat bedoel je?”
Mijn moeder ging zitten.
“Emma begon misschien met de bedoeling om jou te beschermen.”
“Maar iemand heeft haar veranderd.”
Mijn ogen vernauwden zich.
“Wie?”
Mijn moeder keek naar het symbool op het oude dossier.
De zwarte cirkel met de gouden lijn.
“Dezelfde persoon die twintig jaar geleden alles begon.”
* * *
Die avond ging ik terug naar mijn kantoor.
Niet om te werken.
Maar om te zoeken.
Ik wilde bewijs.
Geen vermoedens.
Geen verhalen.
Alleen feiten.
Emma had toegang gehad tot bijna alles.
Mijn agenda.
Mijn documenten.
Mijn medische gegevens.
Mijn privéleven.
Alles.
Ik opende haar personeelsdossier.
Maar iets klopte niet.
Haar gegevens waren te perfect.
Te schoon.
Geen familie.
Geen verleden.
Geen oude foto's.
Alsof iemand haar leven had gewist.
Ik klikte verder.
En toen vond ik iets.
Een oud identiteitsdocument.
Niet onder de naam Emma de Vries.
Maar onder een andere naam.
Mijn adem stokte.
Isabelle Laurent.
Ik kende die naam.
* * *
Isabelle.
De vrouw naast Thomas op de foto.
De vrouw met de saffieren halsketting.
De vrouw waarvan ik dacht dat ze alleen een zakelijke partner was.
Mijn handen werden koud.
Emma.
Isabelle.
Twee namen.
Eén persoon.
* * *
De volgende ochtend confronteerde ik haar.
Ze zat rustig achter haar bureau toen ik binnenkwam.
Zoals altijd.
“Sophie.”
Ze glimlachte.
“Je bent vroeg.”
Ik sloot de deur.
“Wie ben jij?”
Haar glimlach verdween langzaam.
“Wat bedoel je?”
Ik legde het document op haar bureau.
Haar gezicht veranderde.
Slechts één seconde.
Maar ik zag het.
De waarheid.
“Isabelle Laurent.”
Stilte.
“Of moet ik Emma zeggen?”
Ze keek naar het papier.
Daarna naar mij.
En toen gebeurde iets onverwachts.
Ze begon te lachen.
Niet zenuwachtig.
Niet bang.
Maar opgelucht.
“Eindelijk.”
Ik fronste.
“Eindelijk?”
Ze stond op.
“Twintig jaar lang heeft iedereen geprobeerd de waarheid verborgen te houden.”
“En jij hebt het eindelijk gevonden.”
Ik zette een stap achteruit.
“Dus je geeft toe?”
Ze keek mij aan.
“Ik geef toe dat ik nooit de persoon was die jij dacht.”
* * *
“Waarom?”
Mijn stem trilde.
“Waarom kwam je in mijn leven?”
Ze liep naar het raam.
“Omdat jouw moeder mij vroeg om dichtbij jou te blijven.”
Ik verstijfde.
“Mijn moeder?”
“Ja.”
“Maar waarom?”
Ze draaide zich om.
“Omdat Elena wist dat jij ooit de waarheid zou moeten ontdekken.”
“En ze wist dat niemand in jouw familie je die waarheid zou geven.”
Ik keek haar aan.
“Dus je beschermde mij?”
Haar ogen werden donker.
“Eerst wel.”
“En daarna?”
Ze zweeg.
Die stilte zei genoeg.
“Wat gebeurde er?”
Emma keek naar buiten.
“Thomas ontdekte wie ik werkelijk was.”
“Hij gebruikte mijn geheim tegen mij.”
Mijn hart bonsde.
“Hij chanteerde jou?”
Ze knikte.
“Maar niet alleen mij.”
* * *
Ze pakte een oude foto uit haar lade.
Een foto van haar.
Thomas.
En mijn moeder.
“Wij waren allemaal onderdeel van hetzelfde plan.”
Ik keek naar de foto.
“Welk plan?”
Emma keek mij recht aan.
“Het plan om jou klaar te maken voor de grootste oorlog van je leven.”
Ik voelde een koude rilling.
“Maar wie is de vijand?”
Emma antwoordde niet.
Ze pakte alleen haar telefoon.
Daarop stond een bericht.
Een bericht dat net binnenkwam.
Ze liet het aan mij zien.
Slechts één zin:
“Ze weet nu genoeg. Tijd om fase twee te starten.”
Daaronder stond de afzender.
Een naam.
Een naam die mijn hele wereld opnieuw liet instorten.
Sophie van der Meer.
Mijn eigen naam.
* * *
Ik keek geschokt naar het scherm.
“Wie heeft dit gestuurd?”
Emma keek mij aan.
“Dat is onmogelijk.”
“Waarom?”
Ze fluisterde:
“Omdat dit bericht vanuit jouw eigen beveiligde account kwam.”
Mijn bloed werd koud.
Iemand had toegang tot mijn identiteit.
Iemand gebruikte mijn naam.
En die persoon wist precies hoe hij mij moest vernietigen.
Wordt vervolgd…:::
