DEEL 12 - Het geheim achter Thomas Verhoeven
De naam op het scherm bleef knipperen.
Thomas Verhoeven.
Ik keek naar de video-opname alsof mijn ogen weigerden te begrijpen wat ze zagen.
Mijn grootvader had deze boodschap achtergelaten.
Voor mij.
En zijn laatste waarschuwing ging over Thomas.
De man met wie ik zeven jaar getrouwd was.
De man die mijn hand vasthield toen ik bang was.
De man die elke ochtend zei dat hij van mij hield.
Maar ook de man die mijn leven langzaam had afgebroken.
Mijn moeder legde een hand op mijn schouder.
“Sophie…”
Ik deed een stap achteruit.
“Dus hij heeft al die tijd gelogen.”
Mijn vader keek naar de grond.
“Niet alles.”
Ik draaide me naar hem om.
“Niet alles?”
Mijn stem werd harder.
“Hoe kan ik nog weten wat echt was?”
Niemand antwoordde.
Omdat niemand een antwoord had.
* * *
Ik drukte opnieuw op de knop van de video.
Het beeld verscheen weer.
Mijn grootvader zat achter een bureau.
Zijn gezicht was ouder dan ik mij herinnerde.
Maar zijn ogen waren scherp.
Alsof hij wist dat iemand ooit deze opname zou bekijken.
“Sophie,” zei hij.
“Als jij dit ziet, betekent dit dat Thomas zijn laatste stap heeft gezet.”
Ik voelde mijn adem stoppen.
“Maar voordat je hem veroordeelt, moet je één ding begrijpen.”
Mijn grootvader keek recht in de camera.
“Thomas Verhoeven was nooit geboren als vijand van onze familie.”
Ik keek verbaasd naar mijn ouders.
“Wat bedoelt hij?”
De opname ging verder.
“Twintig jaar geleden was Thomas de zoon van een man die door Van der Meer Group werd vernietigd.”
Mijn hart zakte.
“Zijn vader?”
Mijn moeder keek stil.
Mijn grootvader vervolgde:
“Zijn familie verloor alles door een beslissing binnen ons bedrijf.”
“Niet door een ongeluk.”
“Niet door een fout.”
“Maar door iemand die macht belangrijker vond dan mensen.”
* * *
Ik keek naar mijn vader.
Hij werd bleek.
“Wat is er gebeurd?”
Hij zei niets.
Mijn moeder keek naar hem.
“Vertel haar.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Jaren geleden…”
“Was er een overname.”
“Een bedrijf dat we kochten.”
“Maar later ontdekten we dat de cijfers waren vervalst.”
“Veel werknemers verloren hun baan.”
“Een van die mensen was de vader van Thomas.”
Ik keek naar de video.
Dus Thomas had een reden gehad.
Een reden om mijn familie te haten.
Maar waarom mij?
* * *
Mijn grootvader sprak verder.
“Thomas kwam jaren later terug.”
“Niet om direct wraak te nemen.”
“Hij wilde begrijpen wat er werkelijk gebeurd was.”
“Maar iemand binnen onze familie gebruikte zijn pijn.”
De opname stopte plotseling.
Een paar seconden was er alleen een zwart scherm.
Toen verscheen een tweede bestand.
Een verborgen opname.
De stem van mijn grootvader klonk opnieuw.
Maar deze keer fluisterend.
“Als Thomas ooit Sophie bereikt…”
“moet ze weten dat hij niet de grootste bedreiging is.”
Ik voelde een koude rilling.
Mijn moeder keek geschrokken.
“Dat bestand…”
“Dat had ik nooit gezien.”
* * *
De video ging verder.
“De persoon die Thomas manipuleert…”
“is degene die twintig jaar geleden de eerste aanval op onze familie begon.”
Een naam verscheen niet.
Alleen een symbool.
Een zwarte cirkel met een gouden lijn erdoorheen.
Ik kende dat teken.
Ik had het eerder gezien.
Op oude documenten.
Op geheime contracten.
En op het medicijnflesje dat Thomas mij had gegeven.
Mijn hart sloeg over.
“Dit teken…”
Mijn moeder keek naar mij.
“Waar heb je dat gezien?”
Ik antwoordde zacht:
“Bij de pillen.”
De kamer werd stil.
* * *
Mijn vader pakte het flesje uit mijn tas.
Hij bekeek het zorgvuldig.
Zijn gezicht veranderde.
“Sophie…”
“Wat?”
Hij keek naar mijn moeder.
“Dit medicijn was niet alleen bedoeld om haar zwakker te maken.”
Ik voelde angst.
“Wat bedoel je?”
Mijn vader legde het flesje neer.
“Dit middel werd vroeger gebruikt om herinneringen te beïnvloeden.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Herinneringen?”
Mijn moeder knikte langzaam.
“Niet om iemand dingen te laten vergeten.”
“Maar om iemand te laten twijfelen aan wat echt gebeurd is.”
Alles viel op zijn plaats.
De vergaderingen die ik vergat.
De momenten waarop ik aan mezelf twijfelde.
De fouten die ik maakte.
Thomas had niet alleen mijn lichaam beïnvloed.
Hij had geprobeerd mijn eigen gedachten tegen mij te gebruiken.
* * *
Plotseling ging de deur open.
Iedereen draaide zich om.
Een man stond in de ingang.
Thomas.
Mijn hart sloeg sneller.
Mijn vader ging voor mij staan.
“Hoe heb je ons gevonden?”
Thomas keek niet naar hem.
Hij keek alleen naar mij.
“Sophie…”
Zijn stem klonk anders.
Niet arrogant.
Niet koud.
Bijna wanhopig.
“Ik kan alles uitleggen.”
Ik lachte zacht.
“Dat heb je al zo vaak gezegd.”
Hij keek naar de video op het scherm.
Toen naar mijn moeder.
“Ze heeft je alles verteld?”
Mijn moeder antwoordde:
“Niet alles.”
Thomas knikte langzaam.
“Dat dacht ik al.”
Hij haalde een klein dossier uit zijn jas.
“Ik kwam hier niet om jullie pijn te doen.”
“Dan waarom ben je hier?”
Hij keek mij aan.
“Omdat ik weet wie jouw moeder twintig jaar lang heeft verborgen.”
Ik zweeg.
Thomas legde het dossier op tafel.
En zei:
“En die persoon…”
“is degene die nu Van der Meer Group controleert.”
Mijn ogen gingen naar het dossier.
Op de voorkant stond één naam.
De naam van iemand die ik nooit had verdacht.
Iemand die altijd aan mijn zijde had gestaan.
Emma de Vries.
Mijn assistente.
Mijn vriendin.
De enige persoon die ik de afgelopen maanden nog vertrouwde.
Ik keek naar Thomas.
“Dit is onmogelijk.”
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee, Sophie.”
“Dit is precies wat ze wilde dat je zou denken.”
Wordt vervolgd…:::
