Deel 8: Het Carter-project
De kamer voelde plotseling kleiner.
Veel kleiner.
Niemand bewoog.
Niemand sprak.
Want sommige mensen brengen hun eigen verleden met zich mee.
En sommige mensen zijn het verleden zelf.
Dr. Victoria Hale.
De vrouw die twaalf jaar geleden uit mijn leven verdween.
De vrouw die verantwoordelijk was voor het Carter-project.
De vrouw die volgens alle rapporten dood was.
Maar daar stond ze.
Levend.
En ze keek naar mijn zoon alsof ze hem al zijn hele leven kende.
* * *
“Jij…”
Mijn stem bleef steken.
Victoria glimlachte zwak.
“Je had nooit gedacht mij nog te zien.”
“Nee.”
Ik keek naar haar.
“Dat kwam omdat ik dacht dat je dood was.”
“Dat moest je denken.”
Mijn blik werd harder.
“Wie heeft je geholpen?”
Ze keek kort naar Alexander.
Toen naar Sarah.
En ik begreep meteen.
Iedereen hier had een geheim.
Iedereen behalve ik.
* * *
Jake keek naar Victoria.
“Ken ik u?”
De vraag maakte haar gezicht zachter.
Ze knielde langzaam neer.
“Niet zoals je denkt.”
“Waarom weet u mijn naam?”
Victoria keek naar hem.
“Omdat ik erbij was toen jij werd geboren.”
Mijn lichaam verstijfde.
Sarah sloot haar ogen.
Alsof ze wist dat dit moment ooit zou komen.
* * *
“Vertel het.”
Mijn stem was laag.
Victoria keek mij aan.
“Je wilt de waarheid?”
“Ja.”
“Ook als die alles verandert?”
Ik zette een stap naar voren.
“Mijn hele leven is al veranderd.”
Een stilte.
“Vertel.”
* * *
Victoria haalde diep adem.
“Het Carter-project begon niet twaalf jaar geleden.”
Ze keek naar Jake.
“Het begon dertig jaar geleden.”
Michael fronste.
“Dat klopt niet.”
Victoria keek hem aan.
“Jij kent slechts het deel dat Daniel mocht zien.”
Michael zweeg.
“Het echte
