Deel 17 De foto bleef op mijn telefoon staan.
Een gebouw.
Een onbekend logo.
En één naam.
PROJECT CARTER ONE.
Ik staarde ernaar alsof het woord zelf gevaarlijk was.
Carter Zero was vernietigd.
Dat dacht ik tenminste.
Maar nu begreep ik iets.
Carter Zero was nooit het einde geweest.
Het was slechts het begin.
“Daniel?”
Sarah raakte mijn schouder aan.
Ik keek haar aan.
“Het is nog niet voorbij.”
Ze keek naar mijn telefoon.
“Wie heeft dit gestuurd?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat weet ik niet.”
Maar diep vanbinnen wist ik iets anders.
Iemand wilde dat ik dit zag.
Iemand wilde dat ik verder ging.
* * *
We verlieten het oude laboratorium voordat de autoriteiten arriveerden.
Niet omdat we vluchtten.
Maar omdat ik wist dat niemand buiten deze wereld zou begrijpen wat er werkelijk gebeurde.
Voor hen was Carter Zero een gebouw.
Een geheim project.
Een dossier.
Maar voor mij…
Was het mijn hele leven.
Mijn jeugd.
Mijn familie.
Mijn identiteit.
* * *
Die avond zaten we in een klein huis dat Michael als veilige plek had geregeld.
Jake zat aan tafel en tekende.
Ik keek naar hem.
Hij leek zo normaal.
Alsof zijn wereld niet net was veranderd.
“Wat teken je?”
vroeg ik.
Hij draaide het papier om.
Mijn hart stopte.
Het was een gebouw.
Hetzelfde gebouw als op de foto.
“Waar heb je dit gezien?”
Jake keek verbaasd.
“Ik weet het niet.”
“Je weet het niet?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik droomde erover.”
Sarah en ik keken elkaar aan.
“Wanneer?”
vroeg ik.
Jake dacht na.
“Al een paar weken.”
Mijn gezicht werd ernstig.
“Waarom heb je niets gezegd?”
Hij keek naar de grond.
“Omdat ik dacht dat je boos zou worden.”
Ik knielde naast hem.
“Jake.”
“Ik word nooit boos omdat jij iets vertelt.”
Hij keek mij aan.
“Maar iedereen liegt altijd tegen mij.”
Die woorden deden pijn.
Omdat hij gelijk had.
Zijn hele leven hadden volwassenen beslissingen voor hem genomen.
Net zoals ze ooit met mij hadden gedaan.
Ik pakte zijn hand.
“Vanaf nu niet meer.”
“Geen geheimen.”
“Geen leugens.”
Hij knikte langzaam.
* * *
Later die nacht sprak ik met Catherine.
Mijn moeder.
Het voelde nog steeds vreemd om dat woord te gebruiken.
Ze zat alleen in de woonkamer.
“Je wist van Carter One.”
Het was geen vraag.
Ze keek naar mij.
“Ja.”
Ik voelde woede.
“Waarom vertelde je het niet?”
“Omdat ik hoopte dat je er nooit achter zou komen.”
Ik lachte bitter.
“Dat werkte goed.”
Ze accepteerde mijn boosheid.
Misschien verdiende ze die ook.
“Carter One was anders.”
“Hoe?”
Ze keek naar buiten.
“Carter Zero probeerde mensen te veranderen.”
“Carter One probeert mensen te vervangen.”
Ik voelde een koude rilling.
“Vervangen?”
Ze knikte.
“Ze geloven dat menselijke fouten de oorzaak zijn van alle problemen.”
“Dus willen ze een nieuwe generatie creëren.”
“Zonder emoties.”
“Zonder twijfel.”
“Zonder liefde.”
Ik dacht aan Jake.
“Een machine.”
Catherine keek mij aan.
“Precies.”
* * *
De volgende ochtend kwam Emma binnen met nieuwe informatie.
Ze zag uitgeput uit.
Alsof ze de hele nacht had gezocht.
“Ik heb Carter One gevonden.”
Iedereen werd stil.
Michael stond op.
“Waar?”
Emma legde een map neer.
“Onder een oude onderzoeksfaciliteit.”
Ik keek naar de documenten.
Er stonden namen.
Veel namen.
Maar één naam liet mijn bloed koud worden.
LEIDING PROJECT CARTER ONE: THOMAS CARTER.
Ik staarde naar het papier.
“Nee.”
Emma keek naar mij.
“Daniel…”
“Dat kan niet.”
Thomas zat gevangen.
Hij had zichzelf aangegeven.
Hij had zijn fouten toegegeven.
Mijn broer.
De man die mijn vader had vermoord.
Maar ook de man die mij jarenlang had beschermd.
“Hij wist ervan.”
Emma knikte.
“Hij werkte niet alleen voor Carter Zero.”
“Hij was betrokken bij Carter One.”
* * *
Diezelfde middag kregen we een bericht.
Niet op mijn telefoon.
Niet op Sarah's telefoon.
Op Jake's tablet.
Een bericht van een onbekend account.
"Hallo, kleine Carter."
Ik pakte de tablet.
Een video begon automatisch.
Thomas verscheen op het scherm.
Maar niet in de gevangenis.
In een onbekende kamer.
Hij keek recht naar de camera.
Zijn gezicht was moe.
“Daniel.”
Ik voelde mijn adem stoppen.
“Als je dit ziet…”
“Dan heb je Carter One gevonden.”
Ik keek naar Catherine.
Iedereen zweeg.
Thomas ging verder.
“Ik weet dat je mij haat.”
“En je hebt daar alle recht toe.”
“Maar er is iets wat je moet weten.”
Hij keek even weg.
“Je vader heeft Carter Zero niet alleen verlaten.”
“Hij heeft Carter One gecreëerd.”
Mijn ogen werden groot.
“Nee…”
Thomas vervolgde:
“Toen hij ontdekte dat Carter Zero niet gestopt kon worden…”
“Maakte hij een tweede plan.”
“Een plan voor het geval alles misging.”
Ik kwam dichter bij het scherm.
“Welk plan?”
Thomas keek recht in de camera.
“Jou.”
Een stilte.
“Niet als soldaat.”
“Niet als experiment.”
“Maar als de enige persoon die Carter One kon vernietigen.”
Het scherm begon te vervagen.
Maar Thomas zei nog één laatste zin.
“Daniel…”
“Je moet begrijpen waarom jouw vader mij liet leven.”
De video stopte.
* * *
Niemand sprak.
Tot Michael zacht zei:
“Wat bedoelde hij?”
Ik keek naar het zwarte scherm.
En toen begreep ik het.
Thomas had mijn vader vermoord.
Maar misschien…
was dat niet het hele verhaal.
Misschien had mijn vader hem die opdracht gegeven.
Misschien was Thomas niet alleen de dader.
Misschien was hij ook een onderdeel van het plan.
Een laatste bescherming.
Een laatste geheim.
Mijn telefoon ging.
Een nieuw bericht.
Van Thomas.
Slechts één zin:
"Kom naar mij toe. Alleen."
Daaronder stond een locatie.
De gevangenis waar hij werd vastgehouden.
Ik keek naar Sarah.
Ze wist meteen wat ik dacht.
“Je gaat.”
Ik knikte.
“Ja.”
“Want als Thomas de waarheid kent…”
“Dan is hij misschien de enige die weet hoe we Carter One kunnen stoppen.”
Ik keek naar Jake.
Mijn zoon.
Mijn reden om door te gaan.
En voor het eerst vroeg ik mij af…
Of ik mijn hele leven lang de verkeerde persoon had gezocht.
Misschien was de grootste vijand nooit mijn familie geweest.
Misschien…
was de echte vijand degene die mijn familie uit elkaar had gehaald.
