Deel 14 De telefoon viel bijna uit mijn hand.
Het bericht bleef op het scherm staan.
"Papa, ik ben veilig. Maar ik weet nu wie ik werkelijk ben."
Mijn hart stopte even.
Jake.
Mijn zoon.
Het kind dat ik altijd had proberen te beschermen.
Maar nu was hij degene die een geheim verborg.
“Wat is er?”
Sarah zag mijn gezicht veranderen.
Ik keek naar haar.
“Jake.”
Haar ogen werden groot.
“Wat met Jake?”
“Ik kreeg een bericht.”
“Van hem.”
“Maar…”
Ik slikte.
“Hij weet dingen die hij niet zou kunnen weten.”
Richard Vale keek rustig toe.
Te rustig.
Alsof hij precies wist wat er gebeurde.
“Waar is mijn zoon?”
Mijn stem klonk hard.
Voor het eerst verdween zijn glimlach.
“Daniel…”
“Waar is hij?”
Een lange stilte.
Toen zei hij:
“Op de plek waar hij altijd naartoe moest.”
Mijn woede explodeerde.
“Ik waarschuw je.”
Richard bleef kalm.
“Je begrijpt het nog steeds niet.”
“Jake is niet meegenomen.”
“Hij kwam zelf.”
Die woorden raakten mij harder dan een klap.
“Nee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat zou hij nooit doen.”
Richard keek naar mij.
“Je onderschat hem.”
“Net zoals jouw vader jou onderschatte.”
---
Ik wilde antwoorden.
Maar Catherine stapte naar voren.
“Stop.”
Iedereen keek naar haar.
Voor het eerst zag ik geen angst in haar ogen.
Alleen vastberadenheid.
“Richard, je krijgt hem niet.”
Richard keek haar aan.
“Je hebt vijftien jaar geleden hetzelfde geprobeerd.”
“En kijk waar dat ons heeft gebracht.”
Catherine's gezicht veranderde.
“Je weet niet wat je hebt gedaan.”
Richard glimlachte.
“Ik weet precies wat ik heb gedaan.”
Hij wees naar mij.
“Ik heb de perfecte generatie gecreëerd.”
“Een kind dat sterker is dan zijn ouders.”
Ik keek hem koud aan.
“Jake is geen project.”
“Nee.”
Richard knikte.
“Dat is precies het verschil.”
“Hij is beter.”
---
We verlieten het huis binnen enkele minuten.
Michael had een oude toegangscode gevonden.
Een locatie.
Een gebouw diep onder de grond.
Volgens de gegevens bestond het niet.
Maar Carter Zero had altijd op plaatsen bestaan die officieel niet bestonden.
Ondergrondse laboratoria.
Geheime archieven.
Vergeten gebouwen.
Toen we aankwamen, zag ik het meteen.
Hetzelfde symbool.
Een cirkel.
Met een lijn erdoor.
Carter Zero.
Mijn handen werden koud.
“Hij is daar.”
Sarah keek naar mij.
“Daniel…”
Ik keek naar de ingang.
“Ik haal hem terug.”
---
Binnen was het stil.
Veel te stil.
Geen bewakers.
Geen alarmsystemen.
Alsof iemand wilde dat we naar binnen gingen.
We liepen door lange gangen.
Aan de muren hingen foto's.
Kinderen.
Allemaal kinderen.
Maar één foto trok mijn aandacht.
Een foto van Jake.
Mijn adem stokte.
Onder de foto stond:
SUBJECT: CARTER TWO
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
“Carter Two…”
Michael keek naar het document.
“Daniel…”
Hij bladerde snel.
Zijn gezicht werd bleek.
“Wat?”
Hij keek naar mij.
“Er was nooit een Fase Twee.”
“Wat bedoel je?”
Hij slikte.
“Carter Zero was de eerste generatie.”
“Jij.”
“Maar daarna…”
Hij wees naar Jake's foto.
“Carter Two.”
Ik keek naar de foto.
Nee.
Dat kon niet.
Mijn zoon was geen experiment.
Mijn zoon was geen nummer.
---
Toen hoorden we een stem.
Een kinderstem.
“Papa?”
Ik draaide mij om.
“Jake!”
Aan het einde van de gang stond hij.
Mijn zoon.
Levend.
Ongedeerd.
Ik rende naar hem toe.
Ik knielde neer en omhelsde hem.
“Godzijdank.”
Hij hield mij stevig vast.
Maar toen fluisterde hij iets.
Iets wat mij liet stoppen.
“Papa…”
“Je had gelijk.”
Ik keek hem aan.
“Waarover?”
Jake keek naar de camera's boven ons.
“Ze wilden mij veranderen.”
“Maar iemand heeft mij geleerd hoe ik mezelf moest beschermen.”
Ik fronste.
“Wie?”
Hij keek achter mij.
Mijn lichaam werd koud.
Achter Jake stond iemand.
Een vrouw.
Ik herkende haar niet.
Maar zij kende mij.
“Hallo, Daniel.”
Ik stond langzaam op.
“Wie ben jij?”
Ze glimlachte verdrietig.
“Ik ben degene die ervoor zorgde dat jij en Jake nooit alleen waren.”
Sarah stapte naar voren.
“Wie?”
De vrouw keek naar mij.
Toen zei ze:
“Ik was de persoon die jouw vader vertrouwde.”
Mijn hart sloeg over.
“Mijn vader?”
Ze knikte.
“Hij wist dat hij niet lang zou leven.”
“Dus hij maakte een plan.”
Ik keek naar Jake.
“Welk plan?”
De vrouw antwoordde:
“Niet om Carter Zero te vernietigen.”
“Maar om iemand sterker te maken dan Carter Zero.”
Ik voelde de spanning in de kamer.
“Wie?”
Ze keek naar Jake.
“Jouw zoon.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Niet nog iemand gebruiken.”
Ze keek mij recht aan.
“Daniel…”
“Je begrijpt het niet.”
“Jake is niet gekozen omdat hij sterk is.”
“Hij is gekozen omdat hij hetzelfde heeft als jij.”
Ik fronste.
“Wat?”
Ze glimlachte zacht.
“Een hart dat niet gebroken kon worden.”
---
Plotseling gingen alle schermen in de kamer aan.
Een video startte automatisch.
Mijn vader verscheen.
Maar deze keer keek hij niet naar de camera.
Hij keek naar een klein kind.
Naar mij.
Zijn stem klonk:
“Daniel.”
“Als je dit ziet, betekent het dat je eindelijk begrijpt waarom ik je beschermde.”
Hij zweeg even.
“Maar er is één ding dat ik je nooit durfde te vertellen.”
Ik voelde mijn adem stoppen.
Mijn vader keek recht in de camera.
“Carter Zero was nooit gemaakt om kinderen te creëren.”
“Het was gemaakt om één vraag te beantwoorden.”
Het beeld veranderde.
Een titel verscheen:
PROJECT CARTER: DE LAATSTE KEUZE
Mijn vader sprak verder:
“Kan een kind de fouten van zijn ouders beëindigen?”
De video stopte.
Iedereen bleef stil.
Toen verscheen er één laatste zin op het scherm:
"FASE DRIE BEGINT WANNEER DE VADER DE ZOON VERLIEST."
Ik keek naar Jake.
En op dat moment wist ik het.
Dit was nooit alleen een strijd om mijn zoon te redden.
Dit was een test.
Een test die mijn vader vijftien jaar geleden al had voorbereid.
En nu…
was mijn grootste angst niet dat ze Jake zouden meenemen.
Mijn grootste angst was…
dat Jake misschien degene was die ons allemaal moest redden.
