DEEL 8 — DE ANDERE ZOON
“Mijn andere zoon.”
De woorden van mijn moeder bleven door mijn hoofd galmen.
Ik keek opnieuw naar de foto.
De onbekende man stond achter mijn moeder, mijn vader en Aaron.
Hij leek ongeveer even oud als Aaron.
Maar zijn gezicht…
Er was iets bekends aan.
“Wie is hij?”
Mijn moeder antwoordde niet.
“Mam!”
Ze sloot haar ogen.
“Zijn naam is Daniel.”
Mijn vader werd bleek.
“Je hebt gezegd dat hij dood was.”
“Ik dacht dat hij dood was.”
Aaron keek naar de foto.
“Wie is Daniel?”
Mijn moeder keek hem aan.
“Je broer.”
Aaron verstijfde.
“Wat?”
“Jullie hebben dezelfde moeder.”
Ik voelde een rilling.
Mijn grootvader had dus nóg een zoon.
En blijkbaar leefde hij.
Mijn vader pakte de telefoon van tafel.
“Wanneer is deze foto genomen?”
Mijn moeder keek naar de datum.
“Gisteren.”
Mijn hart sloeg over.
“Dus hij is hier.”
Mijn vader knikte.
“Of iemand wil dat we dat denken.”
Toen klonk er een geluid achter ons.
Een deur die langzaam openging.
Iedereen draaide zich om.
Een man stond in de gang.
Donkere jas.
Kalm gezicht.
En hetzelfde litteken boven zijn wenkbrauw als mijn moeder vroeger had beschreven.
“Daniel?”
Hij glimlachte.
“Eindelijk.”
Mijn vader trok zijn wapen.
“Blijf staan.”
Daniel keek hem rustig aan.
“Generaal Hayes.”
Mijn vader verstijfde.
“Je kent mij.”
“Ik ken iedereen in deze familie.”
Zijn blik gleed naar mij.
“Maar jij bent Elena.”
Ik hield Calebs foto stevig vast.
“Waar is mijn zoon?”
Daniel glimlachte.
“Veilig.”
“Waar?”
“Bij iemand die je vertrouwt.”
Mijn hart bonsde.
“Wie?”
Hij keek naar Aaron.
Aaron werd bleek.
“Mijn moeder?”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij wees naar mijn vader.
“Hij.”
Ik keek naar mijn vader.
“Pap?”
Daniel glimlachte.
“Niet de echte Robert.”
De kamer werd stil.
Mijn moeder begon te huilen.
“Daniel, stop.”
Hij keek naar haar.
“Je hebt lang genoeg gelogen.”
Mijn vader zette een stap naar voren.
“Wie ben jij werkelijk?”
Daniel lachte.
“Dat weet jij beter dan wie dan ook.”
Mijn vader keek hem strak aan.
Toen gebeurde iets vreemds.
Zijn gezicht veranderde.
“Jij…”
Daniel knikte.
“Ja.”
Mijn moeder zakte op een stoel.
“Het is voorbij.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wat gebeurt hier?”
Hij zei niets.
Daniel liep naar mij.
“Je vader heeft je beschermd.”
“Mijn vader staat hier.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij keek naar mijn vader.
“Deze man is niet Robert Hayes.”
Mijn hart stopte.
Mijn vader keek mij aan.
“Elena…”
Ik deed een stap achteruit.
“Wie ben jij?”
Hij zweeg.
Daniel antwoordde:
“Zijn naam is Michael.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Hij heeft jouw vader vervangen.”
Ik voelde me misselijk.
“Waarom?”
“Om jou te beschermen.”
Ik keek naar de man die ik mijn hele leven vader had genoemd.
“Is dat waar?”
Hij knikte langzaam.
“Ja.”
Mijn hele wereld voelde alsof hij instortte.
“Waar is mijn echte vader?”
Michael keek naar mijn moeder.
Ze fluisterde:
“Dood.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Dus je hebt tegen me gelogen.”
“Om je in leven te houden.”
Daniel kwam dichterbij.
“Maar nu weet Margaret dat je nog leeft.”
“Waar is Caleb?”
Daniel pakte zijn telefoon.
Hij liet een video zien.
Caleb lag in een kamer.
Hij sliep.
Naast hem zat Margaret.
Ik voelde woede door mijn lichaam schieten.
“Waar is hij?”
“Dat vertel ik je.”
“Nu.”
Daniel keek naar Michael.
“Geef mij het USB-station.”
Michael schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Daniel glimlachte.
“Dan sterft iemand.”
Op dat moment ging het licht uit.
Een schot klonk.
Iedereen dook naar de grond.
Toen het licht weer aanging, was Daniel verdwenen.
Maar ook het USB-station was weg.
Ik keek naar mijn hand.
Leeg.
Mijn hart zakte.
Toen zag ik iets op de vloer.
Een klein papiertje.
Ik raapte het op.
Er stond:
“Kom alleen naar de villa.”
Daaronder stond een adres.
En één laatste zin:
“Neem je zoon niet mee.”
Ik keek naar Michael.
“Waar is Margaret?”
Hij antwoordde zacht:
“Waar jij haar het minst verwacht.”
Mijn telefoon ging.
Een video.
Ik drukte erop.
Margaret keek recht in de camera.
Achter haar stond Caleb.
Ze glimlachte.
“Je hebt nog één kans, Elena.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Kom alleen.”
De video eindigde.
Mijn moeder keek naar mij.
“Doe het niet.”
Ik keek naar Caleb op het scherm.
“Het is mijn zoon.”
Michael pakte mijn arm.
“Als je daarheen gaat, loop je rechtstreeks in hun val.”
Ik keek hem aan.
“Dan ga ik niet als slachtoffer.”
Ik pakte mijn jas.
“Ik ga als zijn moeder.”
En ergens buiten de hangar...
startte een zwarte auto.
Iemand had ons al die tijd gevolgd.
Wordt vervolgd…
