DEEL 7 — HET USB-STATION
De sirenes kwamen steeds dichterbij.
Mijn grootvader keek naar de uitgang.
Voor het eerst zag ik angst in zijn ogen.
Mijn vader pakte zijn telefoon.
“Eenheden zijn onderweg.”
Mijn grootvader lachte bitter.
“Denk je dat politie mij kan tegenhouden?”
Mijn vader antwoordde rustig:
“Niet de politie.”
Hij keek naar hem.
“Maar het bewijs wel.”
Ik hield het USB-station stevig vast.
Aaron stond tegenover zijn grootvader.
“Het is voorbij.”
“Voor jou misschien.”
Mijn grootvader wees naar mij.
“Maar zij weet nog steeds niet wie ze is.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
Hij glimlachte.
“Vraag je moeder.”
Iedereen keek naar mijn moeder.
Ze begon te huilen.
“Het spijt me.”
“Wat heb je gedaan?”
“Na jouw geboorte heb ik ontdekt dat je vader en ik gevolgd werden.”
“Door wie?”
“Door mijn vader.”
Ze keek naar mijn grootvader.
“Hij wilde jou meenemen.”
Mijn vader werd woedend.
“Daarom heb je Elena verborgen?”
“Ja.”
“Maar waarom?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Omdat jij de enige erfgenaam was die hij niet kon controleren.”
Ik voelde een rilling.
“Erfgenaam van wat?”
Mijn grootvader antwoordde:
“Alles.”
Hij vertelde dat de familie jarenlang bedrijven, grond en medische onderzoekscentra had opgebouwd.
Maar na zijn dood zou een groot deel van het vermogen naar mij gaan.
“Daarom wilde Margaret je afhankelijk maken,” zei mijn vader.
“Daarom wilden ze je handtekening.”
Ik keek naar Aaron.
“En jij?”
Hij slikte.
“Ik wist het pas later.”
“Wanneer?”
“Toen mijn moeder me vertelde dat jij het familievermogen kon erven.”
Mijn hart brak opnieuw.
“Dus je trouwde met me voor mijn geld?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Niet in het begin.”
“Maar uiteindelijk wel.”
Hij keek naar de grond.
“Ja.”
Ik voelde tranen opkomen.
Mijn vader legde een hand op mijn schouder.
Maar ik schudde hem af.
Ik moest dit zelf verwerken.
Toen klonk er buiten een harde knal.
Iedereen keek op.
Mijn grootvader draaide zich om en rende naar de achterdeur.
Mijn vader wilde hem volgen.
Maar mijn moeder greep zijn arm.
“Robert, laat hem gaan.”
“Waarom?”
“Omdat hij niet de belangrijkste persoon is.”
Mijn vader keek haar aan.
“Wie dan?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Margaret.”
Mijn bloed werd koud.
“Waar is ze?”
Niemand antwoordde.
Toen trilde mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een stem fluisterde:
“Je hebt tien minuten.”
“Wie ben je?”
“Je weet wie ik ben.”
“Waar is mijn zoon?”
Een korte stilte.
Toen:
“Caleb is veilig.”
“Waar?”
“Dat hangt ervan af of je het USB-station opent.”
Ik keek naar het kleine apparaat in mijn hand.
“Wat staat erop?”
“De waarheid.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar mijn vader.
Hij begreep het onmiddellijk.
“Niet alleen openen.”
“Waarom?”
“Omdat we niet weten of het een val is.”
Aaron kwam dichterbij.
“Ik weet wie dit is.”
Iedereen keek hem aan.
“Wie?”
Hij fluisterde:
“Margaret.”
Mijn hart stopte.
“Maar ze is bij de politie.”
Aaron schudde zijn hoofd.
“Dat dacht ik ook.”
Hij keek naar mijn vader.
“Maar mijn moeder heeft altijd een tweede plan.”
Mijn vader keek naar de deur.
“Dan moeten we Caleb vinden voordat zij haar volgende zet doet.”
Ik stopte het USB-station in mijn zak.
“En als ze hem echt heeft?”
Mijn vader keek me recht aan.
“Dan halen we hem terug.”
Buiten begonnen de sirenes harder te klinken.
Maar ergens in de verte klonk een telefoon.
Een telefoon die niemand van ons bij zich had.
Mijn moeder werd bleek.
“Dat geluid…”
“Wat?”
Ze fluisterde:
“Het komt uit de oude kamer.”
We draaiden ons om.
Op een tafel lag een oude mobiele telefoon.
Het scherm lichtte op.
Een foto verscheen.
Caleb.
En daaronder slechts vier woorden:
“Kies wie je vertrouwt.”
Daarna verscheen een tweede foto.
Mijn vader.
Mijn moeder.
Aaron.
En Margaret.
Maar achter hen stond nog iemand.
Een man die ik nog nooit had gezien.
Mijn moeder keek naar de foto.
Haar gezicht verloor alle kleur.
“Wie is dat?” vroeg ik.
Ze fluisterde:
“Mijn andere zoon.”
Wordt vervolgd…
