DEEL 3
“Mijn vader.”
De twee woorden van Wesley bleven in mijn hoofd rondspoken.
Ik keek naar hem.
Daarna naar de tweede zwarte halsband in mijn hand.
En toen naar de donkere gang die naar de bibliotheek leidde.
“Wat bedoel je daarmee?”
Wesley kwam dichterbij.
“Nora, alsjeblieft. We moeten hier weg.”
“Je zei dat je wist wat er achter dat schilderij zit.”
“Ik zei dat ik weet wie daarachter zit.”
“Dat is niet hetzelfde.”
Hij keek naar Margaret.
Voor het eerst zag ik iets wat nog nooit eerder tussen hen had bestaan.
Angst.
Niet boosheid.
Niet irritatie.
Angst.
Margaret liep naar ons toe.
“Ga naar boven.”
Ik keek haar ongelovig aan.
“Je geeft nog steeds bevelen?”
“Als je wilt dat June veilig blijft, ja.”
“Veilig waarvoor?”
Ze antwoordde niet.
Ik voelde mijn woede opnieuw oplaaien.
“Jullie weten allemaal iets over mijn familie. Jullie weten iets over mijn vader. Jullie weten waarom mijn dochter die halsband kreeg. En blijkbaar weten jullie zelfs wie er achter een schilderij verborgen zit.”
Ik hield de telefoon omhoog.
“Mijn vader zegt dat ik moet gaan.”
Margaret keek naar het scherm.
“En toch ben je nog hier.”
“Ja.”
Ik draaide me om.
“Naar de bibliotheek.”
Wesley greep mijn arm.
“Nora, niet doen.”
Ik rukte me los.
“Je hebt zeventien jaar lang gelogen tegen mij.”
“Ik wilde je beschermen.”
“Dat zegt iedereen!”
Mijn stem galmde door de gang.
June begon opnieuw te huilen.
Ik keek onmiddellijk naar haar.
“Sorry, lieverd.”
Ik pakte haar steviger vast.
Toen liep ik naar de bibliotheek.
Wesley volgde me.
Margaret bleef achter.
De bibliotheekdeur kraakte toen ik hem opende.
De kamer rook naar oud hout en stof.
Aan de muur hingen tientallen portretten van overleden Pembrokes.
Mannen.
Vrouwen.
Kinderen.
Een familie die generaties lang alles had bezeten wat ze aanraakte.
Mijn blik bleef hangen bij één schilderij.
Een jonge man.
Donker haar.
Bleke ogen.
Een zelfverzekerde glimlach.
Ik kende dat gezicht.
Ik keek naar Wesley.
“Wie is dat?”
Hij antwoordde niet.
Ik liep dichterbij.
Onderaan het schilderij stond:
Richard Pembroke — 1974–2009
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Dat is je vader.”
Wesley knikte.
“Ja.”
“Maar je vader is overleden.”
“Dat dacht ik.”
“Je dacht?”
Hij sloot zijn ogen.
“Ik was twaalf toen mijn moeder me vertelde dat hij tijdens een auto-ongeluk was omgekomen.”
“En je hebt dat nooit gecontroleerd?”
“Ik was twaalf, Nora.”
Ik keek opnieuw naar het schilderij.
De datum.
Dezelfde periode waarin mijn vader verdween.
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Waar is het schilderij?”
Wesley keek me aan.
“Wat?”
“Mijn vader zei dat ik achter het schilderij moest kijken.”
“Misschien bedoelde hij een ander.”
“Hij zei de bibliotheek.”
Ik liep naar voren.
Het schilderij hing zwaar aan de muur.
Ik zette June voorzichtig in haar draagdoek en probeerde het frame op te tillen.
Niets.
“Help me.”
Wesley aarzelde.
Toen kwam hij naast me staan.
Samen tilden we het schilderij van de muur.
Achter het doek zat geen muur.
Er zat een metalen deur.
Ik verstijfde.
“Dit meen je niet…”
Wesley deed een stap achteruit.
“Dat heb ik nog nooit gezien.”
“Je liegt.”
“Nee.”
Ik voelde langs de rand.
Er zat een klein slot.
En precies boven het slot stond een symbool.
Een adelaar.
Ik herkende het onmiddellijk.
Het stond op oude documenten van mijn vader.
Militaire documenten.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Mijn vader heeft dit symbool gebruikt.”
Wesley keek naar het slot.
“Hoe openen we het?”
Ik dacht aan de halsband.
De eerste.
De tweede.
Ik pakte die van June.
Het gouden plaatje paste precies in een kleine uitsparing naast het slot.
Klik.
De deur sprong open.
Achter de deur bevond zich een smalle trap.
Donker.
Koud.
En diep onder het huis.
Wesley keek me aan.
“Dit is een slecht idee.”
“Dat zei je ook over de bibliotheek.”
“Nora…”
“Ik ga.”
Ik stak mijn telefoon aan als zaklamp.
De trap liep naar beneden.
Na ongeveer twintig treden kwamen we in een kleine ruimte.
Er stond een bureau.
Een oude lamp.
Een kast.
En tientallen dozen.
Op de eerste doos stond:
ELLIS.
Mijn hart bonsde.
Ik knielde neer.
Op de tweede stond:
PEMBROKE.
Op de derde:
JUNE ELLIS — NIET OPENEN.
Ik keek Wesley aan.
“Waarom staat de naam van mijn dochter hierop?”
Hij wist niets te zeggen.
Ik opende de doos.
Bovenop lag een foto.
Mijn adem stokte.
Ik pakte hem op.
Het was een foto van mij.
Niet als volwassene.
Niet als moeder.
Maar als klein meisje.
Ik was misschien vijf jaar oud.
Naast mij stond mijn vader.
En naast mijn vader stond Richard Pembroke.
Wesley staarde naar de foto.
“Dat kan niet.”
Ik draaide hem om.
Op de achterkant stond een datum.
12 JUNI 1998.
En daaronder:
De overeenkomst is gesloten.
Mijn vingers werden koud.
“Welke overeenkomst?”
Wesley pakte de foto.
Zijn ogen bleven op één detail hangen.
“Wacht…”
“Wat?”
Hij wees naar de achtergrond.
Er stond een vrouw.
Een vrouw die ik onmiddellijk herkende.
Margaret.
Maar ze was niet alleen.
Naast haar stond een jongere versie van mijn moeder.
Ik kon nauwelijks ademen.
“Mijn moeder kende jouw moeder?”
Wesley knikte langzaam.
“Blijkbaar.”
Ik bladerde door de doos.
Documenten.
Foto's.
Bankafschriften.
Militaire rapporten.
En toen vond ik een geboorteakte.
Mijn hart sloeg over.
Ik keek naar de naam.
June Nora Pembroke-Ellis.
Ik verstijfde.
“Waarom staat hier Pembroke?”
Wesley keek mee.
Zijn gezicht werd wit.
“Nora…”
Ik draaide het document om.
Op de achterkant stond een handgeschreven boodschap.
Het kind behoort toe aan degene die de overeenkomst bezit.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Wat betekent dit?”
Wesley deed een stap achteruit.
“Ik weet het niet.”
“Je weet het wel.”
“Nora, ik zweer het…”
Boven ons klonk plotseling een harde dreun.
We keken allebei naar het plafond.
Nog een dreun.
Daarna voetstappen.
Iemand liep boven ons.
Wesley fluisterde:
“Er zou niemand moeten zijn.”
Ik stopte de documenten in mijn tas.
“Wie is daar?”
Geen antwoord.
Toen hoorden we een deur dichtslaan.
Wesley pakte mijn hand.
“We moeten weg.”
Maar voordat we de trap konden bereiken, ging het licht uit.
Volledige duisternis.
June begon te huilen.
En toen klonk vanuit de hoek van de kamer een mannenstem.
“Je had nooit naar beneden moeten komen, Nora.”
Ik verstijfde.
Wesley kneep in mijn hand.
“Wie bent u?”
De stem lachte zacht.
“Vraag het aan je man.”
Ik draaide me naar Wesley.
Hij keek naar de donkere hoek.
En toen hoorde ik hem fluisteren:
“Papa…”
