DEEL 16
Ik staarde Thomas aan.
“Mijn vader?”
Hij knikte.
“Ja.”
Daniel deed een stap achteruit.
“Maar dat betekent…”
“Dat betekent dat je vader niet alleen Robert is,” zei Thomas.
Hij keek naar mij.
“Maar Anna is jouw biologische moeder.”
Daniel keek me aan.
“Dus jij en Thomas…”
Ik sloot mijn ogen.
“Dat was vóór Richard.”
“En Robert?”
“Dat was later.”
Daniel leek moeite te hebben om adem te halen.
“Mijn hele leven is één groot geheim.”
Ik liep naar hem toe.
“Het spijt me.”
Hij deed een stap achteruit.
“Niet aanraken.”
Die twee woorden braken mijn hart.
Thomas keek naar de grond.
“Er is iets wat jullie moeten weten.”
De politieagent keek hem streng aan.
“Dan praat je nu.”
Thomas knikte.
“Dertig jaar geleden was Anna zwanger van mij.”
Daniel keek op.
“Van jou?”
“Ja.”
Thomas keek naar mij.
“Maar Anna wilde met Richard trouwen. Ze dacht dat hij haar en het kind zou beschermen.”
Ik knikte langzaam.
“Dat dacht ik.”
“Maar Richard ontdekte dat Thomas al een verleden had met Elise,” zei de agent.
Thomas schudde zijn hoofd.
“Niet precies.”
Hij haalde een oud dossier uit zijn jas.
“Richard ontdekte dat Elise wist wie ik werkelijk was.”
“Wie was je dan?” vroeg Daniel.
Thomas zweeg even.
Toen zei hij:
“Ik was de erfgenaam van het familiebedrijf dat Richard later overnam.”
Ik fronste.
“Wacht…”
Thomas keek mij aan.
“Richard heeft mijn identiteit gestolen.”
De kamer werd stil.
“Hij nam mijn naam, mijn aandelen en mijn erfenis.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waarom heb je hem niet aangegeven?”
“Omdat hij mij bedreigde.”
“Waarmee?”
Thomas keek naar Daniel.
“Met mijn zoon.”
Daniel verstijfde.
“Hij zei dat als ik terugkwam, hij ervoor zou zorgen dat jij voorgoed verdween.”
Ik keek naar Daniel.
“Daarom heb ik je nooit verteld wie je echte vader was.”
Daniel slikte.
“Maar Elise?”
Thomas' gezicht werd donker.
“Elise wilde de waarheid onthullen.”
“En Richard vermoordde haar?”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Dat dacht ik.”
Hij keek naar het dossier.
“Maar nu weet ik dat Richard haar niet heeft vermoord.”
De politieagent keek op.
“Wie dan?”
Thomas legde een foto op tafel.
Op de foto stond een vrouw.
Ik herkende haar onmiddellijk.
Mijn adem stokte.
“Dat is…”
Daniel keek naar mij.
“Wie?”
Ik fluisterde:
“Eva.”
Achter mij hoorde ik een zacht geluid.
Eva stond in de deuropening.
Haar gezicht was bleek.
Ze had alles gehoord.
“Anna…”
Ik draaide me om.
“Jij.”
Eva begon te huilen.
“Ik wilde je beschermen.”
“Dertig jaar lang?”
“Ja.”
“Waarom?”
Eva keek naar Daniel.
“Omdat ik wist wat Richard had gedaan.”
Daniel stapte naar voren.
“Wat heeft hij gedaan?”
Eva keek hem aan.
“Hij heeft je bij je echte moeder weggehaald.”
Daniel fronste.
“Maar Anna is mijn moeder.”
Eva schudde haar hoofd.
“Niet alleen Anna.”
Ik begreep het ineens.
“Elise…”
Eva knikte.
“Elise heeft jou gedragen.”
“Maar waarom zou zij dan niet mijn moeder zijn?”
“Omdat de embryo's van Anna en Thomas waren.”
Daniel werd stil.
Mijn hart brak.
Dus Elise was nooit zijn biologische moeder geweest.
Ze had hem alleen gedragen.
Eva keek naar mij.
“Maar Elise wilde je niet bedriegen. Ze wilde jou helpen.”
“Waarom?”
“Omdat ze wist dat Richard van plan was Daniel te gebruiken om jouw erfenis af te pakken.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Mijn erfenis?”
Eva knikte.
“Richard had jouw aandelen nodig.”
Thomas vulde aan:
“En toen Elise dreigde alles te vertellen, moest ze verdwijnen.”
“Maar wie heeft haar vermoord?”
Eva keek naar de vloer.
“Ik weet het.”
De politieagent kwam dichterbij.
“Wie?”
Eva keek naar mij.
“Niet Richard.”
Ze wees naar Thomas.
“En niet Robert.”
Toen keek ze naar Daniel.
“Het was iemand die jullie allemaal vertrouwden.”
Daniel fluisterde:
“Wie?”
Eva haalde diep adem.
“De notaris.”
Ik verstijfde.
“De notaris van Richard?”
Eva knikte.
“Hij werkte voor Richard. Maar hij werkte daarna voor iemand anders.”
“Wie?”
Eva keek naar mij.
“Voor jouw zoon.”
Daniel werd lijkbleek.
“Voor mij?”
“Ja.”
“Dat is onmogelijk.”
Eva schudde haar hoofd.
“Niet voor de Daniel die je kent.”
Ze haalde een oude envelop uit haar tas.
“Maar voor de man die Richard wilde dat jij ooit zou worden.”
Daniel opende de envelop.
Binnenin zat een bankafschrift.
Op naam van Daniel.
Dertig jaar oud.
Hij keek naar het bedrag.
Zijn gezicht veranderde.
“Mam…”
“Wat?”
“Dit account is geopend op de dag dat ik geboren werd.”
Ik keek naar het nummer.
Daaronder stond één laatste naam.
Richard Keller.
Daniel keek naar mij.
“Waarom zou papa op mijn geboortedag een geheime rekening op mijn naam openen?”
Ik kon niets zeggen.
Thomas keek naar het document.
Toen fluisterde hij:
“Omdat Richard vanaf die dag wist dat Daniel ooit de eigenaar van alles zou worden.”
De politieagent keek naar de laatste pagina.
Daar stond een handgeschreven zin.
“Wanneer Daniel dertig wordt, moet hij de waarheid weten.”
Daniel keek naar de datum.
Zijn verjaardag.
Vandaag.
Hij keek langzaam op.
“Mijn dertigste verjaardag…”
Ik knikte.
“Richard heeft dit allemaal gepland.”
Maar Thomas schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij wees naar de datum onderaan.
“Richard heeft het plan niet afgemaakt.”
“Waarom niet?”
Thomas keek naar ons allemaal.
“Omdat hij vóór zijn dertigste verjaardag werd vermoord.”
Ik voelde een rilling over mijn rug.
Toen ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een mannenstem fluisterde:
“Je hebt eindelijk de waarheid gevonden.”
Ik zei niets.
“Maar je hebt nog één fout gemaakt.”
“Welke?”
Een korte stilte.
“Je hebt Thomas vertrouwd.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Thomas.
Hij stond doodstil.
En toen zag ik iets in zijn hand.
Een klein zwart pistool.
De politieagent trok onmiddellijk zijn wapen.
“Laat dat vallen!”
Thomas keek naar het pistool alsof hij zelf niet wist hoe het daar was gekomen.
Maar op dat moment begreep ik het.
Iemand had ons niet naar dit ziekenhuis geleid om de waarheid te vinden.
Iemand had ons hierheen gebracht om ons allemaal op dezelfde plek te krijgen.
En de deur achter ons viel met een harde klik op slot.
