DEEL 7 — DE TELEFOON VAN MARCO
“Mijn moeder?”
Ik staarde naar het scherm.
De telefoon in mijn hand trilde.
MAMA.
Ik keek naar Elena.
Mijn moeder.
Haar gezicht was volledig bleek geworden.
“Waarom staat jouw nummer niet op deze telefoon?”
Ze antwoordde niet.
“Wie is Mama?”
Nog steeds stilte.
Ik drukte op opnemen.
Niemand zei iets.
Toen hoorde ik een zachte ademhaling.
“Marco?”
Geen antwoord.
“Wie ben je?”
Een vrouwenstem fluisterde:
“Antonio…”
Ik verstijfde.
Ik kende die stem.
Niet persoonlijk.
Maar van oude opnames van mijn vader.
“Wie ben jij?”
De vrouw begon te huilen.
“Je vader wilde je beschermen.”
Ik keek naar mijn moeder.
Ze deed een stap achteruit.
“Is dat Elise?”
Mijn moeder sloot haar ogen.
Ik begreep het.
De moeder van Isabella.
De vrouw van wie iedereen zei dat ze dood was.
“Elise?”
“Ja.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Waar ben je?”
“Niet ver van jullie.”
“Waar?”
“Onder het oude station.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Marco.
Hij was nog bewusteloos.
“Breng hem naar een veilige plek.”
Daniel knikte.
“Ik regel het.”
Ik pakte mijn wapen.
Isabella keek me aan.
“Ik ga mee.”
“Nee.”
“Ze hebben mijn hele leven tegen me gelogen.”
Ze zette een stap naar voren.
“Deze keer wil ik de waarheid horen.”
Ik keek naar haar.
Ze had mijn ogen.
Mijn vaders vastberadenheid.
En de woede van iemand die zeventien jaar lang in het donker had geleefd.
“Goed.”
Mijn moeder kwam tussen ons staan.
“Antonio, je mag daar niet heen.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat Elise niet alleen is.”
“Wie is bij haar?”
Mijn moeder zweeg.
“Wie?”
Ze fluisterde:
“Je vader.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Giovanni leeft.”
“Ja.”
“En jij hebt hem al die jaren bezocht?”
Ze knikte.
“Af en toe.”
“Waarom?”
“Omdat Rafael hem zou vermoorden zodra hij wist waar hij was.”
Ik keek haar aan.
“Dus iedereen wist dat hij leefde behalve ik.”
“Niet iedereen.”
“Wie dan?”
Mijn moeder keek naar Marco.
“Marco wist het.”
Ik voelde woede opkomen.
“En hij heeft het mij nooit verteld.”
“Hij wilde je beschermen.”
“Dat is geen excuus.”
Mijn moeder antwoordde zacht:
“Voor hem wel.”
We bereikten het oude station om 00.42 uur.
Het gebouw stond al jaren leeg.
Gebroken ramen.
Roestige deuren.
Een donkere tunnel onder de grond.
We daalden af.
Isabella liep naast me.
Na enkele minuten vroeg ze:
“Waarom heb je me nooit gezocht?”
Ik keek haar aan.
“Omdat ik dacht dat je niet bestond.”
“Maar als je wist dat mijn moeder zwanger was…”
“Ik wist het niet.”
Ze zweeg.
Toen zei ze:
“Mijn hele leven dacht ik dat mijn vader me niet wilde.”
Ik voelde een steek door mijn borst.
“Dat was niet jouw schuld.”
“Dat weet ik nu.”
Ze keek naar voren.
“Maar ik weet nog steeds niet of ik jou mijn vader wil noemen.”
Ik knikte.
“Dat hoef je ook niet.”
Ze keek verrast.
“Je hoeft me vandaag niet te vertrouwen.”
Ik glimlachte zwak.
“Maar ik ga ervoor zorgen dat je morgen nog leeft.”
Voor het eerst glimlachte ze terug.
Toen zagen we licht.
Een deur stond op een kier.
Achter de deur klonk een mannenstem.
“Antonio?”
Ik stopte.
Die stem.
Ik kende hem.
Van oude banden.
Van herinneringen.
Van mijn jeugd.
Mijn vader.
Ik duwde de deur open.
Hij stond daar.
Ouder.
Mager.
Grijs haar.
Maar levend.
Giovanni Moretti keek me aan.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Mijn zoon.”
Ik kon niet bewegen.
Twintig jaar lang had ik zijn graf bezocht.
Twintig jaar lang had ik bloemen neergelegd voor een man die niet dood was.
“Waarom?”
Hij liep langzaam naar me toe.
“Omdat jouw leven belangrijker was dan het mijne.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je liet me denken dat je dood was.”
“Ik had geen keuze.”
“Je had altijd een keuze.”
Hij keek naar Isabella.
Zijn gezicht veranderde.
“Isabella…”
Ze stond stokstijf.
“Papa?”
Giovanni begon te huilen.
Hij liep naar haar toe.
Maar stopte een meter van haar vandaan.
“Mag ik je omhelzen?”
Isabella antwoordde niet.
Toen liep ze zelf naar hem toe.
Ze sloeg haar armen om hem heen.
Giovanni huilde in haar haar.
“Ik heb je nooit verlaten.”
Isabella fluisterde:
“Waarom kwam je dan nooit terug?”
“Omdat ik wist dat Rafael jou zou gebruiken om bij mij te komen.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wie helpt Rafael?”
Hij keek mij aan.
“Dat is het probleem.”
“Wie?”
Giovanni pakte mijn arm.
“Je moet me beloven dat je niemand vertrouwt.”
“Dat heb ik al gehoord.”
“Nee.”
Zijn gezicht werd ernstig.
“Zelfs Marco niet.”
Ik verstijfde.
“Waarom?”
Giovanni keek naar de tunnel achter mij.
“Omdat Marco niet degene is die jij denkt.”
Toen klonk er achter ons een deur.
Voetstappen.
Mijn vader trok plotseling een verborgen pistool.
“Te laat.”
Een stem klonk uit de duisternis.
“Inderdaad.”
Ik draaide me om.
Mijn moeder stond daar.
Maar ze was niet alleen.
Rafael stond achter haar.
En naast hem stond Marco.
Levend.
Geen wond.
Geen bloed.
Ik keek naar Marco.
“Hoe…”
Hij glimlachte.
“Je had nooit moeten geloven dat ik neergeschoten was.”
Mijn vader richtte zijn wapen.
Marco keek hem aan.
“Giovanni.”
Mijn vader antwoordde:
“Je hebt ons allemaal verraden.”
Marco schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij keek naar mij.
“Ik heb jullie allemaal beschermd.”
Toen haalde hij een klein apparaat uit zijn zak.
Een rood lampje knipperde.
“Maar nu is het tijd dat Antonio eindelijk de waarheid hoort.”
Hij drukte op een knop.
Een opname begon.
Mijn eigen stem klonk door de tunnel.
Een gesprek van tien jaar geleden.
Een gesprek dat ik me niet herinnerde.
En in de opname zei ik één zin die mijn hele wereld vernietigde:
“Als Maria ooit een kind krijgt, moet niemand mij vertellen dat het van mij is.”
Ik keek naar Maria's afwezige plek in mijn gedachten.
Ik wist dat ik dit nooit had gezegd.
Dus iemand had mijn stem nagemaakt.
En degene die dat had gedaan…
was al die jaren veel dichter bij mij geweest dan ik ooit had beseft.
