DEEL 4 — DE VROUW DIE ALLES HAD BEGONNEN
De regen viel harder.
Ik stond midden op het kerkhof, met mijn pistool in mijn hand.
Aan de overkant stond mijn moeder.
Elena Moretti.
Achter haar stonden zes gewapende mannen.
En midden tussen hen stond Sophia.
Marco hield een pistool tegen haar hoofd.
Mijn hart brak.
“Laat haar gaan.”
Marco keek me aan.
Voor het eerst in tien jaar zag ik geen emotie op zijn gezicht.
“Dat kan ik niet.”
“Marco…”
Sophia keek naar mij.
Ze huilde niet.
Dat maakte het alleen maar erger.
“Papa?”
Ik slikte.
“Ik ben hier, kleintje.”
Mijn moeder zette een stap naar voren.
“Antonio, luister naar mij.”
“Je hebt twintig jaar tegen me gelogen.”
Ze bleef staan.
“Dat moest.”
“Mijn vader is vermoord.”
“Ja.”
“Door wie?”
Ze keek even naar Marco.
Toen naar Daniel.
“Niet door wie jij denkt.”
Ik richtte mijn pistool op haar.
“Praat.”
Mijn moeder zuchtte.
“Je vader ontdekte dat de oorlog tussen de Moretti's en de andere families nooit echt een oorlog was.”
“Wat bedoel je?”
“Hij ontdekte dat iemand al jaren beide kanten financierde.”
Daniel fluisterde:
“De familie Bellini.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ze keek recht naar mij.
“Het was jouw oom.”
Ik verstijfde.
Mijn oom Rafael was twintig jaar geleden verdwenen.
Iedereen dacht dat hij naar Zuid-Amerika was gevlucht.
Mijn moeder vervolgde:
“Rafael wilde de controle over de hele onderwereld van New York.”
“Dus hij liet mijn vader vermoorden?”
“Ja.”
“En Marco wist hiervan?”
“Marco ontdekte het jaren later.”
Ik keek naar mijn rechterhand.
“Waarom heb je mij nooit verteld?”
“Omdat Rafael nog leefde.”
Mijn adem stokte.
“Waar is hij?”
Mijn moeder keek naar de zwarte auto's achter haar.
“Hier.”
Een man stapte uit de laatste auto.
Ouder.
Grijs haar.
Maar ik herkende hem onmiddellijk.
Rafael Moretti.
Mijn oom.
De man die ik twintig jaar dood had gewaand.
Hij glimlachte.
“Hallo, neef.”
Ik voelde mijn woede ontploffen.
“Jij.”
Rafael liep langzaam naar voren.
“Je vader was een goede man.”
“Jij hebt hem vermoord.”
“Hij stond tussen mij en de macht.”
“Dus ja.”
Hij zei het alsof het niets betekende.
Ik wilde schieten.
Maar Marco duwde Sophia dichter naar zich toe.
“Niet doen.”
Ik keek naar hem.
“Laat haar gaan.”
“Zodra Rafael veilig is.”
Ik lachte bitter.
“Je beschermt hem?”
Marco keek me aan.
“Nee.”
Hij liet zijn pistool iets zakken.
“Ik bescherm Sophia.”
Ik fronste.
“Wat?”
Marco keek naar Maria, die door twee mannen uit een andere auto werd gehaald.
Haar handen waren geboeid.
“Tien jaar geleden wilde Rafael Sophia laten verdwijnen.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Marco heeft haar gered.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
Hij keek naar Maria.
“Voor haar.”
Maria begon te huilen.
Marco vervolgde:
“Maar er was meer.”
Hij haalde een kleine USB-stick uit zijn jas.
“Je vader had bewijs tegen Rafael.”
Mijn moeder fluisterde:
“Het bewijs dat iedereen zou vernietigen.”
Marco gooide de USB-stick naar mij.
Ik ving hem.
“Waarom gaf je hem niet eerder?”
“Omdat Rafael iedereen om je heen zou vermoorden.”
“En nu?”
Marco keek naar Sophia.
“Nu is hij te ver gegaan.”
Rafael trok plotseling zijn wapen.
Alles gebeurde tegelijk.
Een schot.
Marco duwde Sophia naar de grond.
Daniel trok Maria weg.
Mijn moeder viel achter een grafsteen.
Ik schoot terug.
Rafael vluchtte tussen de graven.
Ik rende achter hem aan.
Maar na twintig meter stopte ik.
Sophia huilde.
Ik draaide me om.
Mijn dochter.
Mijn familie.
Mijn verleden.
Alles stond op het punt uit elkaar te vallen.
Ik liep terug naar haar toe.
Sophia keek omhoog.
“Papa…”
Ik knielde neer.
“Het is goed.”
Ze sloeg haar armen om mijn nek.
En fluisterde:
“Marco zei dat jij mij altijd zou komen halen.”
Ik keek over haar schouder naar Marco.
Hij stond stil in de regen.
Zijn gezicht was gebroken.
Voor het eerst begreep ik waarom hij tien jaar lang had gelogen.
Hij had mij niet verraden.
Hij had mijn dochter beschermd.
Maar toen ik de USB-stick bekeek, zag ik iets wat mijn bloed opnieuw koud maakte.
Er stond één bestand op.
De naam:
PROJECT MORETTI — 2006
En daaronder:
BIOLOGISCHE OUDERS VAN SOPHIA — ONTKEND
Ik keek naar Maria.
“Wat betekent dit?”
Maria keek naar Marco.
Marco keek naar mijn moeder.
En mijn moeder fluisterde:
“Antonio… Sophia is niet het enige kind dat je vader verborgen heeft.”
Toen ging de telefoon van mijn moeder.
Ze nam op.
Haar gezicht werd onmiddellijk lijkbleek.
“Wat is er?”
Ze luisterde.
Toen keek ze naar mij.
“Rafael heeft iemand gevonden.”
“Wie?”
Mijn moeder antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“Je andere dochter.”
