DEEL 6 — MIJN VADER LEEFDE
“Mijn vader leeft?”
De woorden kwamen nauwelijks uit mijn mond.
Mijn moeder knikte.
“Ja.”
Ik keek naar Marco.
Hij zei niets.
“Jij wist dit?”
Marco keek me eindelijk aan.
“Niet alles.”
“Maar genoeg.”
Hij zweeg.
Ik liep naar hem toe.
“Twintig jaar lang heb ik geloofd dat mijn vader dood was.”
“Dat moest je geloven.”
“Waarom?”
Marco keek naar Isabella.
“Omdat je vader je wilde beschermen.”
Isabella stond nog steeds verstijfd naast mij.
“Mijn vader…”
Ze keek naar mijn moeder.
“Is Giovanni ook mijn vader?”
Mijn moeder antwoordde niet.
Dat was genoeg.
Isabella zette een stap achteruit.
“Jullie hebben allemaal tegen me gelogen.”
Ik voelde dezelfde pijn.
“Isabella…”
“Niet doen.”
Ze keek me aan.
“Jij wist niet eens dat ik bestond.”
Daar had ze gelijk in.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Toen klonk er plotseling een geluid boven ons.
Een deur sloeg dicht.
Marco trok zijn pistool.
“Hij is hier.”
“Rafael?”
Marco knikte.
We renden naar de bovenverdieping.
Een lange gang.
Een open deur.
Een lege kamer.
Op tafel lag een oude bandrecorder.
Ik drukte op de knop.
Een stem vulde de kamer.
Mijn vaders stem.
“Antonio, als je dit hoort, ben ik waarschijnlijk al verdwenen.”
Mijn hart stopte bijna.
“Je moeder heeft je niet verteld waarom ik moest verdwijnen.”
Een korte stilte.
“Maar ze heeft geen keuze gehad.”
Ik keek naar mijn moeder.
Ze huilde.
De opname ging verder.
“Rafael denkt dat macht alles is. Maar hij begrijpt één ding niet.”
Mijn vader ademde zwaar.
“Familie is sterker dan angst.”
Toen veranderde zijn stem.
“Als Isabella bij jou terechtkomt, vertel haar dan dat ik nooit van haar ben weggegaan.”
Isabella begon te huilen.
Ik keek naar haar.
“Hij wist van jou.”
Ze knikte langzaam.
Mijn vader vervolgde:
“En vertel Antonio dat Marco de enige man is die hij volledig kan vertrouwen.”
Ik draaide me om.
Marco stond doodstil.
De opname stopte.
Niemand sprak.
Tot Isabella fluisterde:
“Waarom zou mijn vader jou vertrouwen?”
Marco keek naar haar.
“Omdat ik hem heb geholpen verdwijnen.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Giovanni leeft.”
“Waar?”
Mijn moeder antwoordde:
“Onder de stad.”
Ik fronste.
“Wat betekent dat?”
“Er bestaat een oud netwerk van tunnels onder Brooklyn. Giovanni gebruikt die al jaren.”
Marco keek naar mij.
“Rafael weet inmiddels dat we Isabella hebben gevonden.”
“Dan gaan we.”
We verlieten de fabriek.
Maar buiten wachtte niemand.
Geen auto's.
Geen mannen.
Geen geluid.
Te stil.
Marco keek om zich heen.
“Dit klopt niet.”
Toen zag ik het.
Op de motorkap van mijn auto lag een klein wit envelopje.
Mijn naam stond erop.
Ik opende het.
Er zat een foto in.
Sophia.
Maria.
En mijn moeder.
Alle drie stonden naast elkaar.
Maar de foto was genomen vóór onze aankomst bij de fabriek.
Op de achterkant stond:
EÉN VAN HEN VERRAADT JE.
Ik keek naar mijn moeder.
Daarna naar Maria.
Toen naar Marco.
Niemand bewoog.
Plotseling ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Antonio.”
Ik herkende de stem onmiddellijk.
Rafael.
“Je hebt Isabella gevonden.”
“Waar is Sophia?”
“Veilig.”
“Waar?”
“Dat is niet de juiste vraag.”
Ik kneep mijn vuist.
“Wat wil je?”
“De USB-stick.”
“Waarom?”
“Omdat daarop staat waar Giovanni zich verstopt.”
Ik keek naar Marco.
Rafael ging verder.
“Breng hem naar de oude spoorbrug.”
“En als ik dat niet doe?”
Een korte stilte.
Toen hoorde ik Sophia op de achtergrond.
“Papa!”
Mijn bloed werd koud.
Rafael lachte zacht.
“Je hebt één uur.”
De verbinding werd verbroken.
Isabella keek me aan.
“Ga je hem de USB-stick geven?”
Ik keek naar haar.
“Nee.”
Marco knikte.
“Dat dacht ik al.”
Mijn moeder stapte naar voren.
“Antonio, je begrijpt niet wat er gebeurt.”
“Dan leg het uit.”
Ze keek naar Isabella.
“Rafael wil niet alleen Giovanni vinden.”
“Wat dan?”
“Hij wil dat jij hem vermoordt.”
Ik fronste.
“Waarom zou hij dat willen?”
Mijn moeder antwoordde:
“Omdat Giovanni de enige persoon is die weet wie Rafael werkelijk heeft geholpen.”
Ik keek naar Marco.
“Wie?”
Marco keek naar mijn moeder.
Mijn moeder werd bleek.
“De persoon die Rafael al die jaren heeft beschermd…”
Ze stopte.
“...werkt nog steeds binnen jouw organisatie.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug.
Mijn hele organisatie.
Mijn mannen.
Mijn vertrouwelingen.
Misschien zelfs iemand die al jaren naast me stond.
Ik keek naar Marco.
“Wie?”
Hij antwoordde niet.
Toen klonk achter ons een geweerschot.
Marco viel op zijn knieën.
Bloed verspreidde zich over zijn overhemd.
“MARCO!”
Ik ving hem op voordat hij op de grond viel.
Hij keek naar mij.
Zijn ademhaling was zwaar.
“Antonio…”
“Blijf bij me.”
Hij greep mijn arm.
“Vertrouw…”
Hij stopte.
“Wie?”
Marco keek achter mij.
Zijn ogen werden groot.
“...niemand.”
Toen zakte hij weg.
En ergens in de verte begon een telefoon te rinkelen.
Niet de mijne.
Niet die van Isabella.
Niet die van mijn moeder.
Het geluid kwam uit Marco's jas.
Ik haalde de telefoon eruit.
Op het scherm stond slechts één naam:
MAMA.
Ik keek naar mijn moeder.
Ze was doodstil.
En toen besefte ik:
Mijn moeder had misschien niet alleen mijn vader verborgen gehouden.
Ze had misschien ook jarenlang met onze vijand samengewerkt.
