De steeg achter de hoofdvestiging van de Nationale Handelsbank was koud en schaduwrijk. Een grote afvalcontainer blokkeerde een deel van het zicht vanaf de straat. Ik sloop naar de grijze metalen personeelsdeur. Zoals verwacht was deze gesloten met een elektronisch cijferslot.
Mijn hoop vervloog voor een seconde, totdat ik me het zilveren hoesje in mijn zak herinnerde. Gregory had dertig jaar als boekhouder gewerkt en kende het banksysteem van binnen en van buiten. Op de achterkant van de USB-stick zat een klein sticker-etiketje met piepkleine cijfers: 8921#.
Ik toetste de code in op het paneel. Het lampje sprong op groen met een zachte klik.
Ik glipte naar binnen en sloot de deur zachtjes achter me. Ik bevond me in een verlichte gang met kale betonnen wanden en buizen aan het plafond. Het geluid van de drukke stad verdween onmiddellijk en werd vervangen door het mechanische gezoem van het ventilatiesysteem.
Ik volgde de bordjes richting 'Kluisruimte / Safe Deposit Vaults'. Mijn hart klopte zo hard dat ik bang was dat de beveiligingscamera's het konden horen. Ik wist dat ik weinig tijd had. Pendelton verwachtte mij over vijftien minuten bij de loods.
Via een trap kwam ik uit in de centrale hal op de kelderverdieping. De kluisruimte werd afgeschermd door een giganstische, ronde stalen deur van wel een halve meter dik. Voor de deur zat een bejaarde beveiliger achter een balie van gewapend glas.
Hij keek op toen ik aankwam. "Goedemiddag mevrouw. Kan ik u helpen?"
"Goedemiddag," zei ik met een stem die verrassend stabiel klonk, ondanks de adrenaline die door mijn lijf gierde. "Ik wil graag toegang tot kluis nummer 402."
De beveiliger knikte professioneel. "Natuurlijk. Mag ik uw identiteitsbewijs en de kluissleutel zien?"
Ik overhandigde mijn identificatiekaart en de zilveren sleutel die uit het hoesje was gekomen. De man haalde de sleutel door een lezer en controleerde de gegevens in zijn systeem.
"Mevrouw Eleanor Vance..." zei hij hardop. Hij fronste even zijn wenkbrauwen, en mijn maag kromp ineen. Zette Pendelton het systeem ook al onder druk?
"Is er een probleem?" vroeg ik snel.
"Nee, hoor," antwoordde hij met een glimlach. "Het is alleen zo dat deze kluis al vijf jaar niet is geopend. En er staat een speciaal verzoek van de geachte heer Gregory Vance in het dossier."
"Welk verzoek?"
"Dat de bezoeker alle tijd moet nemen en dat er een doos met persoonlijke eigendommen voor u klaar staat." De beveiliger stond op, pakte zijn eigen moedersleutel en wenkte me mee te lopen door de indrukwekkende stalen kluisdeur.
De kluisruimte was adembenemend. Honderden glanzende, roestvrijstalen deurtjes bedekten de muren van de kamer van de vloer tot het plafond. Het voelde als een heilige, stille crypte waar de geheimen en rijkdommen van honderden mensen lagen opgeslagen.
De beveiliger liep naar rij 4, zocht nummer 402 op, stak zijn moedersleutel in het rechter sleutelgat en gebaarde dat ik mijn sleutel in het linkergat moest steken.
Samen draaiden we de sleutels om. Een zwaar, metaalachtig geluid klonk door de ruimte. De deur van kluis 402 sprong op een kier.
"Ik laat u even alleen voor de privacy," zei de beveiliger beleefd en hij trok zich terug naar het voorportaal.
Met trillende handen trok ik de metalen cassette uit de muur en zette hem op de kleine tafel in het midden van de ruimte. De deksel klapte open.
Binnenin lag geen stapel contant geld, maar een dikke, zwarte ordner vol documenten, foto's en tape-cassettes. Bovenop de documenten lag een tweede brief van Gregory, met een cassettebandje en een verouderde draagbare voicerecorder.
Ik opende de map. Mijn ogen vlogen over de pagina's: bankafschriften van illegale geldstromen, bouwvergunningen die door Pendelton waren omgekocht, en – het meest schokkende – het originele autopsierapport en de politie-aangifte van de dood van mijn broer Julian, die dertig jaar geleden door Pendelton waren onderschept en vernietigd.
Onderaan het dossier lag een getekende bekentenis van Gregory zelf. Een gedetailleerd verslag waarin hij toegaf dat hij Pendelton had geholpen om het geld wit te wassen, maar waarin hij ook exact beschreef hoe Pendelton het bevel had gegeven om Julian te liquideren toen hij het complot ontdekte.
Dit was het onomstotelijke bewijs. Niet alleen voor het financieel rijk van Pendelton, maar voor moord met voorbedachten rade.
Op dat moment ging de zware deur van de kluisruimte met een luide dof dicht.
Ik keek geschokt op. Aan de andere kant van het dikke glas van de kluisdeur stond niet de vriendelijke beveiliger, maar de man met het litteken. Hij had een bloedende wond aan zijn hoofd van de strijd met Marcus, maar zijn blik was vol triomf.
Hij hield de externe bedieningsknop van de kluis vast.
"Bedankt dat je het werk voor ons hebt gedaan, Eleanor," klonk zijn stem vervormd door de intercom. "Nu heb ik de kluis, het bewijs, én jou. En Pendelton kan de zaak eindelijk definitief sluiten."
Hij draaide de hendel van de kluisdeur om. Ik zat opgesloten in de luchtdichte kluisruimte.
