DEEL 8 — HET GEHEIM VAN MARA
De kamer werd doodstil.
Op het scherm stond nog steeds mijn gezicht.
Mijn naam.
MARA BENNETT.
Ik voelde hoe alle ogen zich op mij richtten.
Damien zei niets.
Dat was erger dan schreeuwen.
Hij keek me aan alsof hij probeerde te beslissen of hij de vrouw tegenover zich nog kende.
“Mara…”
Ik schudde mijn hoofd.
“Die opname liegt.”
Richard liep naar de laptop.
“Dat is mijn stem.”
“Ik weet het.”
“Dan is het niet zomaar een vervalsing.”
Ik keek naar hem.
“Je vader is dood.”
Richard antwoordde zacht:
“Dat dachten we.”
Damien keek opnieuw naar het scherm.
De opname ging verder.
“Als Mara je vertelt dat ze niets wist over Lucas, geloof haar dan niet.”
Mijn hart sloeg over.
Ik voelde Lucas’ kleine hand in de mijne.
“Mama?”
Ik kneep zacht in zijn vingers.
“Het is goed.”
Maar mijn stem klonk niet overtuigend.
Op het scherm keek Richard recht in de camera.
“Vijf jaar geleden kreeg Mara drie kinderen.”
Damien keek naar Ethan en Noah.
“Dat weten we.”
“Maar wat je niet weet…”
Richard stopte even.
“…is dat Mara vóór de geboorte wist dat één van de kinderen genetisch niet van jou was.”
Damien draaide zich naar mij.
“Is dat waar?”
Ik kon geen antwoord geven.
Hij kwam langzaam overeind.
“Mara.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Ik wist dat er iets niet klopte.”
“Wat betekent dat?”
“De arts zei dat er een genetische afwijking was.”
“Bij wie?”
“Bij één van de kinderen.”
Damien staarde me aan.
“En je vertelde mij niets?”
“Ik wilde je vertellen…”
“Wanneer?”
“Ik wist niet hoe.”
Hij lachte bitter.
“Je wist vijf jaar lang dat één van mijn kinderen misschien niet van mij was?”
“Niet op die manier.”
“Op welke manier dan?”
Ik voelde de oude pijn opnieuw.
“Ik wist niet wie de biologische vader was.”
Richard op het scherm zei:
“Dat wist Mara wel.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Maar mijn stem trilde.
Damien zag het.
“Je liegt.”
“Nee.”
“Dan kijk je me aan en zeg je dat.”
Ik keek hem recht in de ogen.
“Ik wist wie Lucas’ biologische vader was.”
De woorden vielen zwaar.
Damien deed een stap achteruit.
“Wie?”
Ik keek naar Richard.
Toen naar Eleanor.
En uiteindelijk naar Lucas.
“Richard.”
Damien sloot zijn ogen.
Hij leek alsof hij een klap had gekregen.
“Mijn vader…”
“Ja.”
“Hoe?”
Ik begon te huilen.
“Vijf jaar geleden kreeg ik een telefoontje van de vruchtbaarheidskliniek.”
Damien zei niets.
“Ze vertelden me dat er een fout was gemaakt.”
“Welke fout?”
“De embryo's waren verwisseld.”
Richard keek mij geschokt aan.
“Ik wist het niet,” fluisterde hij.
“Dat geloof ik.”
“Waarom heb je het dan geheimgehouden?”
“Omdat ik bang was.”
“Voor wie?”
Ik keek naar Eleanor.
“Voor haar.”
Eleanor sloot haar ogen.
“Ik wist dat als Damien het hoorde, hij naar de waarheid zou zoeken.”
“Dus je koos ervoor om te zwijgen?”
“Ja.”
Damien schudde zijn hoofd.
“Je had me kunnen vertellen dat Lucas mijn broer was.”
“Hij is niet jouw broer.”
Richard keek op.
“Hij is mijn biologische zoon, maar…”
Hij stopte.
Ik begreep wat hij bedoelde.
“Maar juridisch en biologisch is hij nog steeds mijn kind.”
Damien keek naar Lucas.
“En ik?”
Ik antwoordde zacht:
“Jij bent zijn vader.”
“Biologisch?”
Ik zweeg.
“Damien…”
“Biologisch?”
Ik haalde diep adem.
“Dat weet ik niet.”
Zijn gezicht brak.
“Dus zelfs dat weet je niet?”
“Ik weet alleen dat ik jullie alle drie als mijn kinderen heb opgevoed.”
“Maar je hebt me nooit de waarheid verteld.”
“Nee.”
Hij draaide zich om.
“Waarom?”
Ik antwoordde niet.
Toen zei Eleanor:
“Omdat Mara de overeenkomst had.”
Damien draaide zich om.
“Welke overeenkomst?”
Eleanor keek mij aan.
“Vertel het hem.”
Ik voelde mijn handen koud worden.
“Vijf jaar geleden kreeg ik een contract.”
“Van wie?”
“Van Richard.”
Hij keek geschokt.
“Mijn vader?”
Ik knikte.
“Hij bood me geld aan.”
“Hoeveel?”
“Bijna twee miljoen euro.”
Damien keek naar Richard.
“Waarom?”
Richard zei niets.
Ik antwoordde:
“Omdat hij wilde dat ik verdween.”
Damien keek me aan.
“Dus mijn moeder was niet de enige.”
“Nee.”
“En jij hebt het geld aangenomen?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Waarom heb je dan nooit iets verteld?”
“Omdat ik bang was dat ze jullie zouden vinden.”
Damien keek naar zijn kinderen.
Toen naar mij.
“Wie zijn ‘ze’?”
Ik wilde antwoorden.
Maar de laptop begon plotseling te piepen.
De video veranderde.
Het beeld werd zwart.
Toen verscheen er een nieuwe opname.
Niet van Richard.
Van mij.
Ik voelde mijn bloed bevriezen.
Op het scherm zat ik in een kamer.
Vijf jaar geleden.
Ik was zwanger.
Ik droeg dezelfde jurk die ik had gedragen tijdens mijn laatste afspraak met de vruchtbaarheidskliniek.
Maar ik herinnerde me deze opname niet.
Damien keek naar het scherm.
“Wat is dit?”
Ik kon alleen maar fluisteren:
“Ik weet het niet.”
Op de video keek de jongere versie van mij recht in de camera.
Ze huilde.
Toen zei ze:
“Als iemand deze opname ooit vindt…”
Ze keek naar de deur.
“…dan betekent het dat ze me hebben gevonden.”
Damien keek naar mij.
“Wie?”
Op het scherm verscheen Eleanor.
Ze stond achter mij.
Maar niet alleen.
Naast haar stond een man.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Victor.
Maar er was nog iemand.
Een man die ik nog nooit eerder had gezien.
Hij hield een baby in zijn armen.
Mijn baby.
De jongere versie van mij op het scherm fluisterde:
“Ze hebben Lucas.”
Ik begon te huilen.
Maar toen kwam de zin die alles veranderde.
“En ze hebben me gedwongen te kiezen.”
Damien keek mij aan.
“Waarvoor?”
Op het scherm keek ik recht in de camera.
“Ik moest kiezen welke van mijn drie kinderen zou blijven leven.”
Mijn adem stokte.
Damien werd lijkbleek.
De video stopte.
Niemand zei iets.
Toen klonk er een harde klap boven.
Een deur sloeg dicht.
Richard stond onmiddellijk op.
“Ze zijn terug.”
Damien pakte een metalen voorwerp van de tafel.
“Wie?”
Richard keek naar mij.
“De mensen die die opname hebben gemaakt.”
Ik hield mijn kinderen dichter tegen me aan.
Toen hoorde ik voetstappen op de trap.
Eén.
Twee.
Drie.
Iemand kwam naar beneden.
En toen klonk een vrouwenstem.
Een stem die ik al vijf jaar niet had gehoord.
“Hallo, Mara.”
Ik verstijfde.
Damien keek mij aan.
“Wie is dat?”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
Want ik kende die stem.
Het was mijn zus.
Clara.
De vrouw die volgens iedereen vijf jaar geleden bij een auto-ongeluk was omgekomen.
