DEEL 5 — HET DOSSIER VAN DAMIEN
Damien bleef naar de eerste pagina van het dossier staren.
Zijn naam stond er groot boven.
Niet die van Ethan.
Niet die van Noah.
Niet die van Lucas.
DAMIAN MERCER.
Hij keek naar zijn vader.
“Wat betekent dit?”
Richard zuchtte.
“Het betekent dat je moeder niet degene was die alles begon.”
Eleanor deed een stap achteruit.
“Richard, doe dit niet.”
“Vijf jaar lang heb ik gezwegen.”
Zijn stem klonk vermoeid.
“Maar nu staan mijn kleinkinderen hier. Ik kan niet langer zwijgen.”
Ik hield Lucas nog steeds tegen me aan.
Hij voelde klein.
Warm.
Echt.
Vijf jaar lang had ik me afgevraagd waar mijn derde baby was gebleven.
Nu wist ik het.
Hij had hier gewoond.
In deze villa.
Onder toezicht van mensen die ik nooit had vertrouwd.
Ik keek naar hem.
“Wie heeft voor je gezorgd?”
Lucas keek naar Eleanor.
“Zij.”
Mijn hart brak.
Eleanor keek weg.
“Maar ze was niet altijd aardig.”
Damien keek haar woedend aan.
“Wat heb je met hem gedaan?”
“Niets.”
“Hij is vijf jaar oud en bang voor zijn eigen grootmoeder!”
Eleanor schudde haar hoofd.
“Ik heb hem gevoed. Ik heb voor hem gezorgd.”
“Je hebt hem van zijn moeder gestolen!”
“Ik heb hem beschermd!”
“Waartegen?”
Eleanor zweeg.
Richard liep naar de tafel.
“Daartegen.”
Hij wees naar het dossier.
Ik legde Lucas voorzichtig op het bed.
“Wat staat erin?”
Richard keek mij aan.
“Dat jullie zwangerschap vanaf het begin gevolgd werd.”
Ik fronste.
“Door wie?”
“Door mensen binnen de familie Mercer.”
Damien pakte het dossier.
Er stonden kopieën in van medische afspraken.
Mijn eerste echo.
Mijn bloedonderzoek.
Zelfs een foto van mijn buik die ik nooit met iemand had gedeeld.
Ik voelde kippenvel over mijn armen lopen.
“Hoe hebben ze dit gekregen?”
Richard antwoordde:
“Via een privékliniek die door de familie werd betaald.”
Damien keek naar zijn moeder.
“Jij?”
Eleanor schudde haar hoofd.
“Niet alles.”
“Wie dan?”
Richard draaide een pagina om.
Daar stond een naam.
Victor Mercer.
Damien verstijfde.
“Mijn oom?”
Richard knikte.
“Victor wist dat ik een nieuw testament wilde maken.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat hij mijn bedrijf wilde overnemen.”
Damien keek verbaasd.
“Maar jij hebt hem altijd vertrouwd.”
“Dat was mijn grootste fout.”
Richard wees naar een bankafschrift.
“Victor had miljoenen euro's uit het bedrijf gehaald.”
Damien bladerde verder.
“En daarom moest ik verdwijnen?”
“Niet alleen daarom.”
Richard keek naar de kinderen.
“Volgens het oude testament zou jouw eerste biologische zoon een groot deel van het familievermogen erven.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Eén zoon?”
Richard knikte.
“Dat was het probleem.”
Damien keek hem aan.
“Welke zoon?”
Richard zweeg.
“Welke zoon?”
“Lucas.”
De kamer werd stil.
Ik keek naar mijn derde zoon.
Richard ging verder.
“Toen Victor ontdekte dat Mara zwanger was van een tweeling…”
“Een drieling,” corrigeerde ik.
Hij knikte.
“Een drieling.”
“Hij wist dat er drie erfgenamen zouden zijn.”
Damien keek naar Lucas.
“Dus daarom…”
“Daarom moest één kind verdwijnen.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Maar waarom ik?”
Richard keek mij aan.
“Omdat jij de enige was die niet tot hun wereld behoorde.”
Ik lachte bitter.
“Dus ik was gemakkelijk weg te krijgen.”
“Dat dacht Victor.”
“En jij?”
Richard keek naar de grond.
“Ik was te laat.”
Ik keek hem scherp aan.
“Je wist dat mijn kind was meegenomen.”
“Ja.”
“En je deed niets?”
Zijn gezicht vertrok.
“Ik probeerde hem te vinden.”
“Vijf jaar?”
“Vijf jaar.”
“En toch liet je mij geloven dat mijn kind dood was?”
Richard antwoordde niet.
Ik voelde woede omhoogkomen.
“Jullie hebben allemaal mijn leven verwoest.”
Eleanor begon zacht te huilen.
“Het was nooit de bedoeling dat jij zou lijden.”
Ik draaide me naar haar om.
“Je bood me bijna twee miljoen euro om mijn kinderen op te geven.”
“Om jou veilig te houden.”
“Waarvoor?”
Eleanor keek naar Richard.
Toen naar Damien.
“Ik wist wat Victor van plan was.”
Damien keek haar aan.
“Wat?”
“Hij wilde niet alleen Lucas.”
Ze stopte.
“Hij wilde alle drie de kinderen.”
Ik voelde mijn hart stoppen.
“Waarom?”
Eleanor antwoordde:
“Omdat hij wist dat jij ooit de controle over Mercer Holdings zou erven.”
Damien bladerde snel door het dossier.
Toen vond hij een document.
Zijn gezicht veranderde.
“Dit…”
Richard keek hem aan.
“Wat?”
“Hier staat dat ik pas volledig eigenaar zou worden als ik kinderen kreeg.”
Richard knikte.
“Precies.”
Damien staarde naar de tekst.
“Dus als ik geen kinderen had…”
“Zou Victor de controle behouden.”
“En als ik kinderen kreeg?”
“Zou het vermogen naar hen gaan.”
Damien keek naar zijn drie zonen.
Toen begreep hij het.
“Hij wilde mijn kinderen doden.”
Eleanor begon te huilen.
“Niet meteen.”
Damien keek haar woedend aan.
“Wat betekent dat?”
“Victor wilde wachten tot het testament officieel geactiveerd werd.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wanneer?”
Richard keek naar de datum op het document.
“Over drie dagen.”
Niemand bewoog.
“Drie dagen?”
Richard knikte.
“Op jouw eenendertigste verjaardag.”
Damien keek naar mij.
“Mijn verjaardag…”
Ik begreep het.
“Dan wordt het testament actief.”
“Ja.”
Richard sloot het dossier.
“En dan zal iedereen die hiervan weet, een doelwit worden.”
Lucas begon te huilen.
Ik trok hem onmiddellijk tegen me aan.
Ethan en Noah kwamen naast me staan.
Voor het eerst stonden mijn drie kinderen bij elkaar.
Drie broers.
Vijf jaar van elkaar gescheiden.
Maar met dezelfde ogen.
Dezelfde glimlach.
Dezelfde vader.
Ik dacht dat dit het moment was waarop alles eindelijk voorbij was.
Ik had het mis.
Want plotseling klonk er beneden een harde knal.
Iedereen verstijfde.
Damien liep naar de gang.
“Wat was dat?”
Richard pakte zijn telefoon.
Zijn gezicht werd wit.
“Ze hebben ons gevonden.”
“Wie?”
Hij keek naar Damien.
“Victor.”
Op dat moment ging beneden het licht uit.
Lucas greep mijn hand.
“Mama…”
“Het is goed.”
Maar mijn stem trilde.
We hoorden voetstappen op de trap.
Langzaam.
Kalm.
Alsof degene die naar boven kwam helemaal niet bang was.
Eleanor fluisterde:
“Hij weet dat Lucas hier is.”
Richard keek naar Damien.
“Je moet kiezen.”
“Wat?”
“Of je blijft en je kinderen verdedigt…”
Hij keek naar mij.
“Of je vlucht met Mara en laat mij hier achter.”
Damien schudde zijn hoofd.
“Ik laat niemand achter.”
Toen verscheen er een schaduw onder de deur.
Een mannenstem klonk vanuit de gang.
“Damien.”
Damien verstijfde.
Victor.
“Je hebt iets meegenomen dat van mij is.”
Damien deed een stap naar voren.
“Mijn kinderen zijn niet van jou.”
Victor lachte zacht.
“Dat zul je nog wel zien.”
De deur ging langzaam open.
Een man in een donkere jas stond aan de andere kant.
Victor Mercer.
Hij keek eerst naar Damien.
Toen naar Ethan.
Noah.
En uiteindelijk naar Lucas.
Zijn gezicht veranderde.
“Dus…”
Hij glimlachte.
“De verloren zoon is eindelijk gevonden.”
Ik voelde Lucas steviger tegen me aan kruipen.
Victor keek mij recht aan.
“Jij hebt werkelijk geen idee wat je zojuist hebt teruggebracht naar je eigen leven.”
Toen haalde hij een tweede document uit zijn jas.
“Want Lucas is niet het grootste geheim.”
Hij legde het document op de vloer.
“Dat is zijn identiteit.”
Damien keek naar het papier.
“Wat bedoel je?”
Victor glimlachte.
“Lees de naam van zijn biologische vader.”
Damien bukte zich.
Zijn ogen gingen over het document.
Toen werd hij lijkbleek.
Hij keek naar mij.
En fluisterde:
“Mara…”
Ik voelde mijn hart breken.
“Wat staat er?”
Damien antwoordde niet.
Want onder BIOLOGISCHE VADER stond niet zijn naam.
Er stond een andere naam.
Een naam die ik kende.
Een naam die vijf jaar geleden al dood was verklaard.
RICHARD MERCER.
