DEEL 6 — DE WAARHEID ACHTER LUCAS
Ik staarde naar het document.
Mijn ogen bleven hangen bij één regel.
BIOLOGISCHE VADER: RICHARD MERCER.
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
Richard zei niets.
Damien keek naar zijn vader alsof de grond onder zijn voeten was verdwenen.
“Is Lucas… mijn halfbroer?”
Victor glimlachte.
“Eindelijk begrijp je het.”
“Hou je mond.”
Damien balde zijn vuisten.
“Je liegt.”
Victor haalde zijn schouders op.
“Lees de rest.”
Damien pakte het document op.
Zijn handen trilden.
Ik keek naar Richard.
Hij keek niet naar mij.
Hij keek naar Lucas.
En in zijn ogen zag ik iets wat ik nooit eerder had gezien.
Schuld.
Diepe, ondraaglijke schuld.
“Richard,” fluisterde ik.
Hij sloot zijn ogen.
“Het document liegt niet.”
Mijn hart zonk.
“Dus Lucas…”
“Is mijn biologische zoon.”
De woorden kwamen uit zijn mond alsof ze hem pijn deden.
Ik voelde mijn benen slap worden.
Ik ging op de rand van het bed zitten.
Lucas keek mij aan.
Hij begreep niets van de gesprekken.
Hij wist alleen dat iedereen verdrietig was.
“Mama?”
Ik trok hem tegen me aan.
“Het maakt niet uit wie je biologische vader is.”
Ik kuste zijn voorhoofd.
“Jij bent mijn zoon.”
Damien keek naar ons.
Zijn gezicht was gebroken.
“Waarom heb je dit nooit verteld?”
Richard keek hem aan.
“Omdat ik bang was.”
“Waarvoor?”
“Voor Victor.”
Victor lachte.
“Altijd hetzelfde excuus.”
Richard draaide zich naar hem om.
“Jij hebt alles vernietigd.”
“Nee.”
Victor glimlachte.
“Jij hebt het zelf vernietigd toen je dacht dat je macht over je familie kon houden.”
Damien stapte naar voren.
“Wat heeft Lucas hiermee te maken?”
Victor wees naar het dossier.
“Jouw vader had een affaire met Mara.”
Ik keek hem woedend aan.
“Dat is een leugen.”
Victor keek mij rustig aan.
“Is het?”
Richard schudde zijn hoofd.
“Victor, genoeg.”
“Vraag het haar.”
Damien keek naar mij.
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Ik heb Richard nooit aangeraakt.”
Victor lachte.
“Dat dacht jij.”
Mijn ogen werden groot.
“Wat bedoel je?”
Victor pakte een tweede vel papier.
“De medische gegevens.”
Hij hield ze omhoog.
“Toen Mara beviel, waren er drie embryo's.”
Ik begreep het niet.
“Wat?”
Richard keek naar mij.
“Je bent zwanger geworden via een vruchtbaarheidsbehandeling.”
Ik voelde een koude rilling.
Dat klopte.
Vijf jaar geleden had ik samen met Damien een behandeling besproken omdat we dachten dat kinderen krijgen moeilijk zou worden.
Maar ik was uiteindelijk toch natuurlijk zwanger geworden.
Dat was tenminste wat mijn arts mij had verteld.
Victor vervolgde:
“Eén embryo was van Damien.”
Hij keek naar Lucas.
“Eén was genetisch van Richard.”
Ik kon alleen maar staren.
“En de derde?”
Victor glimlachte.
“Dat is het kind dat jij altijd voor Damien hebt gehouden.”
Damien keek hem aan.
“Ethan en Noah?”
“Eén van hen is genetisch van jou.”
Hij stopte.
“De ander niet.”
De kamer werd ijskoud.
Ik keek naar mijn kinderen.
Mijn twee jongens stonden naast elkaar.
Dezelfde leeftijd.
Dezelfde verjaardag.
Maar plotseling wist ik niet meer wat de waarheid was.
“Je liegt,” zei ik.
Victor schudde zijn hoofd.
“Dan moet je een DNA-test doen.”
Damien keek naar mij.
“Ik wil die test.”
Ik knikte.
“Voor alle drie.”
Richard keek bezorgd.
“Dat is niet veilig.”
“Het kan me niet schelen.”
Damien keek naar zijn vader.
“Ik wil weten wie mijn kinderen zijn.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Ze zijn allemaal mijn kinderen.”
“Dat weet ik.”
Hij keek naar mij.
“Maar ik moet weten wat mijn moeder en oom met ons hebben gedaan.”
Victor draaide zich om.
“Je hebt niet veel tijd.”
Damien keek hem aan.
“Waarvoor?”
“Over drie dagen wordt het testament geactiveerd.”
Victor glimlachte.
“Maar als de DNA-resultaten aantonen dat de kinderen niet allemaal van jou zijn…”
Hij liet de zin hangen.
Richard begreep het onmiddellijk.
“Dan vervalt de erfenis.”
Victor knikte.
“En Mercer Holdings komt onder mijn controle.”
Damien liep naar hem toe.
“Dus dit was je plan.”
“Mijn plan?”
Victor glimlachte.
“Dit was het plan van je vader.”
Richard schudde zijn hoofd.
“Niet van mij.”
Victor wees naar hem.
“Jij hebt het eerste embryo laten maken.”
Richard verstijfde.
“Dat was voordat ik wist wie Mara was.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Wat?”
Richard keek naar mij.
“Ik wist niet dat het genetische materiaal van jou en Damien later door elkaar zou worden gebruikt.”
Damien keek hem aan.
“Hoe kon je dat niet weten?”
“Omdat je moeder de kliniek controleerde.”
Eleanor begon te huilen.
Iedereen keek naar haar.
Damien fluisterde:
“Moeder…”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik wilde je beschermen.”
“Door mijn kinderen af te pakken?”
“Door te voorkomen dat Victor je zou vermoorden!”
De kamer werd stil.
Damien keek haar aan.
“Wat?”
Eleanor haalde diep adem.
“Victor had al iemand ingehuurd.”
“Wie?”
Ze keek naar mij.
“Dezelfde persoon die vijf jaar geleden jouw auto saboteerde.”
Mijn hart stopte.
Ik herinnerde me die avond.
De remmen van mijn auto hadden het plotseling niet meer gedaan.
Ik had gedacht dat het een ongeluk was.
Maar nu…
was het geen ongeluk geweest.
Damien keek naar Victor.
“Jij.”
Victor glimlachte.
“Je moeder heeft eindelijk iets nuttigs gezegd.”
Damien stormde op hem af.
Maar Richard hield hem tegen.
“Niet doen!”
Victor lachte.
“Als je me aanraakt, verdwijnen de bewijzen.”
Damien stopte.
Victor liep naar de deur.
Maar voordat hij vertrok, draaide hij zich nog één keer om.
“Over drie dagen.”
Hij wees naar de kinderen.
“Eén van hen zal bewijzen dat ik gelijk had.”
Daarna verdween hij.
De stilte die achterbleef was ondraaglijk.
Ik keek naar Damien.
“DNA-test.”
Hij knikte.
“Vandaag nog.”
Richard keek ons aan.
“Er is nog iets.”
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
“Wat nu weer?”
Hij keek naar Lucas.
“Zijn bloedgroep.”
“Wat is daarmee?”
Richard antwoordde zacht:
“Lucas heeft een zeldzame genetische afwijking.”
Damien fronste.
“En?”
Richard keek naar mij.
“Die afwijking kan alleen afkomstig zijn van iemand die in onze familie voorkomt.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Wie?”
Richard keek naar Eleanor.
Eleanor begon opnieuw te huilen.
Toen zei Richard:
“Van haar.”
Mijn adem stokte.
“Dus Lucas…”
Richard knikte.
“Is niet alleen mijn biologische zoon.”
Hij keek naar Damien.
“Hij is jouw moeder haar kleinzoon.”
Damien verstijfde.
“Dat maakt geen sense.”
Richard keek hem recht aan.
“Het betekent dat de DNA-resultaten iets zullen onthullen wat niemand van ons verwacht.”
Op dat moment kwam er een melding binnen op Damiens telefoon.
Een onbekend nummer.
Een bericht.
DOE DE DNA-TEST NIET.
Daaronder stond een foto.
Ik keek naar het scherm.
Het was een foto van Ethan.
Alleen.
In een donkere kamer.
En onder de foto stond:
ALS JULLIE DE WAARHEID WILLEN, KOM DAN ALLEEN.
Mijn hart stond stil.
Want de foto was niet oud.
Hij was vijf minuten geleden gemaakt.
