Deel 7: De Reis naar het Verleden
In de enveloppe die de arts mij overhandigde, bevond zich een oude sleutel en een handgeschreven adres van een afgelegen landhuis in de bossen van de Veluwe. Het was de plek waar Caleb en Lena elkaar virtueel hadden ‘ontmoet’ via een project voor zieke jongeren dat de natuur wilde verbinden met digitale kunst. Calebs laatste wens was dat Lena en ik samen naar die plek zouden gaan om een boom te planten ter nagedachtenis aan hem, en om de cirkel rond te maken.
Ik nam contact op met Clara en Lena, en ondanks de zwaarte van de situatie stemden ze toe. De reis erheen in mijn oude, geleende auto verliep in stilte. Lena zat achterin, haar hand vaak op haar borst gedrukt, alsof het hart van Caleb haar de weg wees door het bekende landschap. Toen we aankwamen bij het vervallen maar prachtige landhuis, voelde je de geschiedenis in de lucht hangen.
Het was een plek waar jongeren vroeger hun laatste mooie dagen beleefden voordat hun ziekte hen te sterk werd. Caleb had hier een digitale galerij opgericht waar patiënten hun kunstwerkjes konden uploaden, en Lena was zijn belangrijkste medewerkzer geweest. Terwijl we door de overwoekerde tuinen liepen, ontdekte ik een verborgen tuinhuisje waarvan de deur op een kier stond. Binnen vonden we schilderijen, schetsen en talloze brieven die bewezen hoe diep hun verbondenheid werkelijk was geweest. Ze deelden niet alleen hun ziekte, ze deelden een artistieke ziel die door het noodlot werd beknot.
