Deel 5: Een Onverwacht Bezoek in de Nacht
Het was diep in de nacht toen er op de voordeur werd geklopt. Een schrikwekkend geluid in een huis dat al veel te lang vervuld was van pijnlijke stilte. Met het zwarte notitieboekje nog stevig in mijn hand liep ik op de gang en deed de deur op een kier. Daar stond Lena. Ze zag er bleek en kwetsbaar uit, gehuld in een grote zwarte jas, met een gezicht dat sprekend leek op de foto die Clara me eerder had laten zien.
Ze vroeg me niet om binnen te komen; ze bleef in het maanlicht op de stoep staan, met haar ogen op de grond gericht. ‘Ik weet dat het te vroeg is om hier te zijn,’ fluisterde ze, en haar stem trilde exact zoals die van Caleb in zijn laatste dagen had geklonken. ‘Maar ik kon niet slapen. Sinds de operatie voel ik een soort onrust in mijn borst, alsof iets mij naar dit huis toe trekt.’ Ik liet haar binnen.
De confrontatie met haar was overweldigend; ze droeg het fysieke bewijs van mijn grootste verlies in haar lijf. Toen we in de woonkamer zaten, legde Lena haar hand op haar borst en vertelde me dat ze soms dromen had die niet van haarzelf leken te zijn. Ze droomde over een jongen die door een verlaten bos liep, over kleuren die intenser leken dan voorheen, en over een moeder die thee voor hem inzette.
Het was griezelig hoe exact haar beschrijvingen klopten met de werkelijkheid. Ze vertelde me ook dat Caleb haar in een van zijn laatste berichten had beloofd dat zij samen de wereld zouden zien, zelfs als hij er fysiek niet meer zou zijn. Dit was zijn manier om die belofte na te komen. Mijn verdedigingswallen, opgebouwd uit rouw en woede over het bedrog, begonnen langzaam te scheuren. Ik zag geen vreemde meer in mijn huis; ik zag een meisje dat net als ik worstelde met de schuldvraag van het overleven.
