Deel 4: De Verborgen Bladzijden uit het Notitieboek
Thuisgekomen liep ik meteen door naar Calebs slaapkamer, die al maanden onaangeroerd was gebleven. De geur van lavendel en zijn favoriete aftershave hing er nog steeds, alsof hij zo terug zou kunnen lopen van een lange wandeling. Ik greep naar de onderste la van zijn bureau en trok het slot geforceerd open met een kleine schroevendraaier. Daar lag het: het zwarte notitieboekje dat hij altijd angstvallig voor me verborgen hield.
Met trillende handen sloeg ik de kaft open en begon te lezen. Bladzijde na bladzijde stond volgeschreven met zijn gedachten over het leven, de naderende dood, en vooral over Lena. Hij schreef over hoe haar veerkracht hem door zijn donkerste dagen heen sleepte, en hoe oneerlijk het was dat iemand die zo liefheeft al zo jong moest opgeven. In zijn notities vond ik ook medische correspondentie, illegaal verkregen rapporten en afschriften van berichten waarin ze samen bespraken hoe ze ervoor konden zorgen dat zijn laatste geschenk op de juiste plek terecht zou komen.
Het medisch systeem was traag en bureaucratisch, vol regels en wachtlijsten die voor hen te lang zouden duren. Caleb had contact gezocht met een sympathieke arts die bereid was geweest om de papierwinkel zo te sturen dat de transplantatie kon plaatsvinden zonder dat ik er tot het laatste moment erg in zou hebben, uit angst dat ik het zou tegenhouden.
En ergens in mijn diepste binnenste wist ik dat ik dat inderdaad had gedaan; ik had gevochten als een leeuwin om hem bij me te houden, ongeacht de prijs. Maar nu ik zijn woorden las, begreep ik de schoonheid en de tragiek van zijn daad. Hij wilde niet alleen sterven als een patiënt die verloor van een ziekte; hij wilde sterven als een redder. De tranen stroomden over mijn wangen terwijl ik de pagina's omsloeg en stuitte op een gedetailleerde tekening van een hart, met daaronder de initialen C en L omringd door een oneindigheidsteken.
