Deel 12: Een Bezoek op de Drempel
Ik liep langzaam naar de voordeur, mijn thee gevend aan het kopje in mijn hand. Ik vermoedde dat het Grady was die na zijn wanhoop nu bij mij op de stoep stond om verhaal te halen, nu hij nergens anders meer heen kon. Maar toen ik door het kleine glazen raampje in de deur naar buiten keerde, zag ik tot mijn grote verbazing niet mijn zoon staan, maar een onbekende oudere vrouw in een nette mantelpak, met betraande ogen en een hand die trilde terwijl ze opnieuw op de bel drukte.
Ik haalde de ketting van de deur en draaide het slot om. De deur viel open.
"Goedendag," zei de vrouw met een beverige stem. "Bent u... bent u Karen Whitlow?"
"Ja," antwoordde ik verbaasd, terwijl ik haar grondig opnam. Ze zag erg verzorgd uit, maar haar ogen stonden rood en gezwollen van het huilen. "Dat ben ik. En u bent?"
"Mijn naam is Eleanor Vance," zei ze, en bij het horen van die achternaam viel alle lucht uit mijn longen. Vance. Dezelfde achternaam als Chloe Vance, de mysterieuze 'collega' die al anderhalf jaar in mijn auto reed.
Eleanor stapte zonder te wachten op een uitnodiging over de drempel, haar handen ineengevouwen alsof ze haar angst probeerde te bedwingen. "Mevrouw Whitlow, het spijt me dat ik u zo overval, maar ik moest u vinden. Mijn dochter... Chloe heeft me alles verteld over wat er vandaag is gebeurd bij uw zoon."
Mijn hart sloeg een slag over. Ik gebaarde naar de woonkamer. "Kom binnen, alstublieft. Wilt u wat te drinken?"
Ze schudde haar hoofd en nam plaats op de rand van de bank, haar tas krampachtig in haar handen geklemd. "Nee, dank u. Ik drink niets. Ik ben hier omdat ik dacht dat mijn dochter het slachtoffer was van een egoïstische man... maar toen ik besefte dat u al die tijd financieel werd leeggezogen om het dubbelleven van Grady te bekostigen, wist ik dat we allebei door dezelfde man zijn bedrogen."
