DEEL 8 — DE VROUW DIE NOOIT GESTORVEN WAS
“Ze leeft nog.”
De stem van mijn vader bleef door mijn hoofd echoën.
Mijn echte moeder leefde.
Dertig jaar lang had ik gedacht dat ik haar nooit zou kennen.
En nu…
wist ik dat Arthur Vance haar had laten verdwijnen.
Maar ik had geen tijd om na te denken.
Een nieuwe wee sloeg door mijn lichaam.
Ik greep Victor bij zijn jas.
“Mijn baby…”
Victor keek naar mijn zus, die nog steeds bewusteloos op de grond lag.
Toen naar de donkere kliniek.
“Hier kunnen we niet blijven.”
Een rechercheur kwam naar ons toe.
“Er is een tweede locatie.”
Victor keek hem aan.
“Waar?”
“Een oud medisch centrum ongeveer twintig minuten hiervandaan.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Te ver.”
De rechercheur keek naar mij.
“Dan moeten we hopen dat ze het haalt.”
Ik keek hem woedend aan.
“Mijn kind gaat het halen.”
Victor knikte.
“Dan zorgen we daarvoor.”
Hij tilde me op.
Ik klemde mijn handen om mijn buik.
“Victor…”
“Wat?”
“De USB-stick.”
Ik hield hem omhoog.
“We moeten weten wie mijn echte moeder is.”
Victor keek naar het apparaat.
“Nu niet.”
“Als Arthur haar nog steeds gevangenhoudt…”
“Dan is ze misschien in direct gevaar.”
Victor keek me aan.
“Precies.”
Hij droeg me naar de auto.
Maar voordat we instapten…
hoorden we een telefoon rinkelen.
Niet die van mij.
Niet die van Victor.
Die van mijn zus.
Een rechercheur pakte hem op.
Het scherm toonde één naam:
BEATRICE VANCE.
Ik verstijfde.
“Neem op.”
De rechercheur drukte op de knop.
Een trillende vrouwenstem klonk.
“Waar is Elena?”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Beatrice?”
Een stilte.
Toen:
“Luister naar mij.”
“Je moet onmiddellijk vertrekken.”
“Arthur komt achter je aan.”
Ik keek naar Victor.
“Waar is hij?”
Beatrice fluisterde:
“Hij gaat naar de plaats waar Elena geboren is.”
Mijn bloed werd koud.
“Waar?”
Beatrice zei:
“Het oude landhuis van de familie Hale.”
Victor verstijfde.
“Dat landhuis bestaat niet meer.”
Beatrice antwoordde:
“Dat dacht jij.”
Toen werd de verbinding verbroken.
Victor keek naar de rechercheur.
“Breng haar naar de auto.”
“Waar gaan we heen?”
Victor keek naar mij.
“Naar jouw geboorteplaats.”
* * *
HET OUDE LANDHUIS
De rit duurde bijna twintig minuten.
Maar voor mij voelde het als uren.
De weeën kwamen steeds sneller.
Ik kon nauwelijks praten.
Victor bleef naast me zitten.
“Blijf bij me.”
“Ik ben hier.”
“Je mag niet flauwvallen.”
“Ik probeer het.”
Toen voelde ik plotseling iets.
Warmte.
En daarna…
een enorme druk.
“Victor!”
Hij keek naar me.
“Wat?”
“Mijn vliezen…”
Hij begreep het meteen.
“ZE BEGINT!”
De chauffeur trapte het gaspedaal in.
Voor ons verscheen een gigantisch oud landhuis.
Donker.
Verlaten.
Omringd door hoge bomen.
Victor keek ernaar.
“Dat is onmogelijk.”
Ik keek naar hem.
“Wat?”
“Mijn vader zei dat deze plek dertig jaar geleden is afgebrand.”
We stopten.
Rechercheurs sprongen uit de auto.
Victor tilde me voorzichtig op.
“Waar is de ingang?”
Beatrice had gezegd dat we hierheen moesten.
Maar voordat we bij de deur waren…
ging deze vanzelf open.
KRAAAAK.
Een vrouw stond binnen.
Oud.
Bleek.
Met lang grijs haar.
Ze hield een wandelstok vast.
Ik keek naar haar gezicht.
En wist het meteen.
Ik had haar nog nooit gezien.
Maar ergens diep in mij…
kende ik haar.
Ze keek naar mijn buik.
Toen naar mijn gezicht.
En begon te huilen.
“Mijn kind…”
Ik stopte met ademen.
Victor keek naar haar.
“Wie bent u?”
De vrouw antwoordde niet.
Ze keek alleen naar mij.
“Je hebt zijn ogen.”
Mijn stem trilde.
“Wiens ogen?”
Ze legde een hand voor haar mond.
“Je vader.”
Ik deed een stap naar voren.
“Wie bent u?”
Ze fluisterde:
“Mijn naam is Isabella Hale.”
Victor verstijfde.
“Isabella…”
De vrouw keek hem aan.
“Victor.”
Victor liet bijna zijn wapen vallen.
“Je bent dood.”
Isabella glimlachte droevig.
“Dat was de bedoeling.”
Ik voelde mijn benen trillen.
“U…”
Ik kon nauwelijks spreken.
“U bent mijn moeder?”
Isabella keek me aan.
En knikte.
“Ja.”
Mijn hele wereld stond stil.
Mijn moeder.
Ze leefde.
Ze stond voor mij.
Na dertig jaar.
Ik wilde naar haar toe lopen.
Maar een nieuwe wee maakte dat onmogelijk.
Ik zakte bijna door mijn knieën.
“Mijn baby…”
Isabella kwam onmiddellijk naar me toe.
“Breng haar naar boven.”
Victor keek haar aan.
“Waar?”
“De slaapkamer.”
“Waarom?”
Isabella keek hem strak aan.
“Omdat ik daar dertig jaar geleden ook bevallen ben.”
Victor verstijfde.
“Wat bedoel je?”
Isabella keek naar mij.
“Je geboorte was geen ongeluk.”
Ik voelde de tranen komen.
“Vertel me alles.”
Isabella schudde haar hoofd.
“Niet nu.”
“Je moet eerst bevallen.”
* * *
DE GEHEIME KAMER
Ze brachten me naar boven.
De kamer leek op een oude ziekenhuiskamer.
Een bed.
Medische apparatuur.
Schone lakens.
Ik keek naar Isabella.
“Hoe kan dit hier allemaal zijn?”
Ze keek naar Victor.
“Arthur wist dat ik ooit terug zou komen.”
Victor begreep het.
“Hij heeft deze plek al die jaren in de gaten gehouden.”
Isabella knikte.
“En hij wist dat Elena hierheen zou komen.”
Mijn hart stopte.
“Hij wist dat ik hier zou komen?”
Isabella keek me aan.
“Hij wist dat je ooit de waarheid zou ontdekken.”
Toen hoorde ik buiten auto's.
Veel auto's.
Victor keek uit het raam.
Zijn gezicht veranderde.
“Ze zijn hier.”
Ik voelde paniek.
“Arthur?”
Victor knikte.
“En hij is niet alleen.”
Isabella liep naar de deur.
Ze draaide een oude sleutel om.
KLIK.
“Wat doe je?”
“De deur afsluiten.”
“Dat houdt hem niet tegen.”
Isabella keek mij aan.
“Deze wel.”
Ze duwde tegen een muur.
Een verborgen deur ging open.
Victor keek verbaasd.
“Een geheime uitgang.”
Isabella knikte.
“Mijn vader heeft hem gebouwd.”
Buiten klonk een harde knal.
BAM!
Arthur was binnen.
“ELENA!”
Ik greep de lakens vast.
Een nieuwe wee.
Ik schreeuwde.
Isabella pakte mijn hand.
“Luister naar mij.”
“Je baby komt nu.”
Ik huilde.
“Ik ben bang.”
Isabella keek me recht aan.
“Dat hoef je niet te zijn.”
“Je bent niet meer alleen.”
Nog een wee.
Ik schreeuwde.
En toen…
hoorde ik buiten Arthur.
“ISABELLA!”
Mijn moeder verstijfde.
Arthur kende haar naam.
Hij wist dat ze leefde.
Hij wist dat ik hier was.
En toen schreeuwde hij:
“ALS ELENA BEVALT, VERLIES JE ALLES!”
Isabella keek naar mij.
Haar gezicht veranderde.
“Hij liegt.”
“Wat?”
Isabella pakte mijn hand steviger vast.
“Arthur is niet bang voor jouw baby.”
“Hij is bang voor wat jouw baby zal onthullen.”
Een nieuwe wee.
Ik schreeuwde.
En toen…
hoorde ik iets door de luidspreker van mijn telefoon.
Een opname.
De USB-stick was automatisch gestart.
De stem van mijn vader klonk opnieuw.
“Elena, luister goed.”
Ik huilde.
De opname ging verder:
“Arthur heeft je moeder niet alleen verborgen.”
“Hij heeft haar laten verdwijnen omdat zij de waarheid kende.”
“De waarheid over Victor.”
“De waarheid over Julian.”
“En vooral…”
Er viel een lange stilte.
Toen:
“De waarheid over jou.”
Ik keek naar Isabella.
“Wat bedoelde hij?”
Mijn moeder huilde.
Ik greep haar hand.
“Wat is de waarheid over mij?”
Isabella keek naar de deur.
Arthur sloeg er opnieuw tegenaan.
BAM!
Ze keek terug naar mij.
“Je bent niet geboren om erfgenaam te worden.”
Ik fronste.
“Wat dan?”
Ze fluisterde:
“Jij bent de enige getuige.”
Ik begreep het niet.
Isabella keek naar mijn buik.
“En je baby…”
Ze slikte.
“…is de enige persoon die jouw bloedlijn kan bewijzen.”
Ik voelde opnieuw een enorme wee.
Isabella riep:
“NU!”
Ik schreeuwde.
De deur begon te splinteren.
Arthur stond erachter.
Victor richtte zijn wapen.
“ISABELLA!”
Mijn moeder keek naar mij.
“Niet naar hem luisteren.”
Ik huilde.
“Help me…”
“Dat doe ik.”
Nog één keer duwde ik.
En toen…
klonk er een geluid dat de hele kamer stil maakte.
Een baby huilde.
Mijn baby was geboren.
Ik barstte in tranen uit.
Isabella legde het kleine kind voorzichtig op mijn borst.
Ik keek naar mijn baby.
“Mijn kindje…”
Victor stond naast me.
Hij keek naar de baby.
Toen naar Isabella.
Maar mijn moeder keek ineens geschokt naar het gezichtje.
“Wat is er?”
Ze antwoordde niet.
Ik keek haar aan.
“Isabella?”
Ze fluisterde:
“Dat gezicht…”
“Wat?”
Ze keek naar Victor.
Toen naar mijn baby.
En zei:
“Dit kind lijkt precies op zijn vader.”
Victor verstijfde.
Ik keek naar hem.
“Wie is de vader?”
Victor keek naar mij.
Maar voordat hij kon antwoorden…
ging de deur open.
Arthur stond daar.
Bloederig.
Woedend.
En achter hem…
stond Beatrice.
Beatrice keek naar mijn baby.
Ze begon te huilen.
Toen zei ze:
“Elena… je moet weten dat Victor niet de vader van je kind is.”
Ik verstijfde.
Arthur glimlachte.
En Beatrice fluisterde:
“De echte vader is iemand die jij al die jaren hebt vertrouwd.”
