DEEL 3 — De persoon die alles wist
De rechercheur stelde zijn vraag opnieuw.
“Wie heeft Arthur die avond zijn medicijnen gegeven?”
Ik antwoordde eerlijk.
“Ik.”
Roy haalde opgelucht adem.
“Zie je?”
Maar de rechercheur keek niet naar hem.
Hij keek naar mij.
“Zelf?”
“Ja.”
“En wie heeft de medicijnen klaargemaakt?”
Ik zweeg.
Mijn gedachten gingen terug naar die avond.
Ik had Arthurs pillendoos op tafel gezet.
Alles zat volgens zijn schema in kleine vakjes.
Ochtend.
Middag.
Avond.
Ik had de avondmedicatie klaargelegd.
Maar voordat ik hem de pillen gaf, was Roy binnengekomen.
Hij had gezegd dat ik beter even naar beneden kon gaan.
“Je hebt de hele dag voor hem gezorgd,” had hij gezegd. “Ga koffie drinken.”
Ik herinnerde me dat ik had gelachen.
Ik had geen reden gehad hem niet te vertrouwen.
Dus was ik naar beneden gegaan.
Misschien vijftien minuten.
Toen ik terugkwam, stond Roy naast Arthurs bed.
“Hij heeft zijn medicijnen al gehad,” zei hij.
Ik had niets gevraagd.
Waarom zou ik?
Arthur was mijn man.
Roy was zijn zoon.
Ik had hem vertrouwd.
Tot nu.
“Ik was vijftien minuten weg,” zei ik.
De rechercheur schreef iets op.
“En meneer Roy was alleen met uw man?”
“Ja.”
Roy sloeg zijn armen over elkaar.
“Dat betekent niets.”
De rechercheur keek hem aan.
“Dat bepalen wij.”
Sandra begon opnieuw te huilen.
“Maar waarom zou Roy dat doen?”
Niemand antwoordde.
Toen vroeg de tweede rechercheur:
“Mevrouw Sandra, waar was u die avond?”
Sandra keek naar haar broer.
“Thuis.”
“Alleen?”
Ze aarzelde.
“Ja.”
Roy keek plotseling naar haar.
“Waarom vraag je dat?”
De rechercheur negeerde hem.
“Hebt u uw vader die avond gebeld?”
“Ja.”
“Hoe laat?”
“Ik weet het niet meer.”
“Wij wel,” zei de rechercheur.
Sandra verstijfde.
Hij haalde een vel papier tevoorschijn.
“21:18.”
Sandra keek naar Roy.
“Dat was een gewoon telefoongesprek.”
“Het duurde zeven minuten.”
“Ja.”
“En daarna belde u om 21:31 opnieuw.”
Sandra werd stil.
“Waarom?”
“Ik wilde weten hoe het met hem ging.”
De rechercheur keek naar Katz.
Katz knikte.
Hij opende de tweede map.
“Arthur heeft die gesprekken laten registreren.”
Roy lachte.
“Wat?”
“Niet de inhoud,” zei Katz. “De telefoongegevens.”
“Dat is geen bewijs.”
“Nee,” antwoordde Katz. “Maar het kan wel onderdeel van het bewijs zijn.”
Hij schoof een foto naar voren.
Ik keek ernaar.
Het was een foto van Arthurs medicijnkast.
De kast stond open.
Daarachter stond een klein doosje.
Op het doosje stond de naam van een medicijn dat Arthur nooit had gebruikt.
Ik keek naar Roy.
Hij keek weg.
“Waar kwam dat vandaan?” vroeg ik.
Niemand antwoordde.
Meneer Katz zei:
“Arthur heeft het drie maanden voor zijn dood gevonden.”
“Waar?”
“In zijn garage.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Roy had daar de afgelopen maanden regelmatig rondgelopen.
De boot.
De gereedschappen.
De opslagruimte.
Alles wat hij wilde hebben.
“Maar waarom heeft Arthur mij dit nooit verteld?”
Katz keek mij aan.
“Omdat hij bang was dat u gevaar zou lopen.”
Die woorden kwamen harder aan dan alles daarvoor.
“Hij was bang?”
“Ja.”
“Voor zijn eigen kinderen?”
Katz knikte.
“Niet alleen voor hen.”
Ik voelde mijn vingers koud worden.
“Voor wie dan?”
Katz keek naar de rechercheurs.
De oudste rechercheur antwoordde:
“Dat proberen wij nu vast te stellen.”
Hij pakte een ander document.
“Uw man heeft twee jaar lang afspraken gemaakt bij dit kantoor.”
“Hij heeft financiële documenten laten controleren.”
“Hij heeft zijn testament aangepast.”
“Maar daarnaast heeft hij iets anders laten onderzoeken.”
“Wat?”
“Een oude levensverzekering.”
Ik fronste.
“Arthur had geen grote levensverzekering.”
“Dat dacht u.”
Hij legde een kopie op tafel.
Ik las het bedrag.
Mijn mond viel open.
“Dat kan niet.”
Roy stond op.
“Wat staat daar?”
Ik schoof het document niet naar hem toe.
De rechercheur zei:
“Uw vader had een polis die bijna drie miljoen euro waard was.”
Sandra keek naar haar broer.
“Waarom wisten wij dat niet?”
Roy antwoordde niet.
Katz keek naar mij.
“Uw man heeft de begunstigde veranderd.”
Ik durfde nauwelijks te vragen:
“Naar wie?”
Hij schoof het document naar mij.
Mijn naam stond erop.
Helen.
Ik voelde mijn ogen branden.
Arthur had mij nooit verteld dat hij zoiets had gedaan.
“Waarom?”
Katz glimlachte verdrietig.
“Omdat hij wist dat u zou proberen het geld niet aan te nemen.”
Ik begon te huilen.
Niet vanwege het geld.
Maar omdat ik ineens begreep hoeveel hij alleen had gedragen.
De rechercheur legde een nieuw papier neer.
“Er is echter een probleem.”
Ik keek hem aan.
“Welke?”
“De polis is enkele maanden geleden bijna volledig opgenomen.”
“Wat?”
“Er is een verzoek ingediend om het bedrag voortijdig uit te keren.”
“Door wie?”
Hij keek naar Roy.
Roy schudde zijn hoofd.
“Niet door mij.”
Sandra keek hem aan.
“Roy…”
“Ik heb niets gedaan!”
De rechercheur zei rustig:
“Het verzoek werd ingediend met een digitale handtekening.”
Roy bleef stil.
“De handtekening is afkomstig van uw vader.”
“Zie je?” zei Roy.
“Maar,” vervolgde de rechercheur, “uw vader kon op die datum nauwelijks schrijven.”
Ik voelde de kamer draaien.
“Dus?”
“Dus iemand anders heeft zijn handtekening gebruikt.”
Sandra begon te huilen.
Roy liep naar het raam.
“Dit is een vergissing.”
De rechercheur stond op.
“Dat zullen we onderzoeken.”
Toen klonk plotseling Arthurs stem opnieuw uit het apparaat.
Iedereen keek op.
Ik had niet gezien dat Katz nog een opname had klaargezet.
Arthur sprak langzaam.
“Helen, als je dit hoort, heb je waarschijnlijk ontdekt dat er iemand mijn handtekening heeft gebruikt.”
Ik hield mijn adem in.
“Maar vraag jezelf niet af wie.”
Arthur zweeg.
“Vraag jezelf af waarom.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Want de persoon die mijn handtekening vervalste…”
“...deed dat niet om mijn geld te krijgen.”
Een lange stilte.
“Die persoon probeerde te voorkomen dat ik zou ontdekken wie mijn medicijnen had veranderd.”
De opname eindigde.
Roy draaide zich om.
Zijn gezicht was lijkbleek.
Sandra keek hem aan.
“Roy…”
Hij zei niets.
Maar toen ik naar zijn handen keek, zag ik iets wat ik nog nooit eerder had opgemerkt.
Zijn rechterduim trilde.
En precies daar…
zat een klein litteken.
Een litteken dat ik herkende.
Want drie maanden eerder had ik hetzelfde litteken gezien op de hand van iemand die 's avonds bij Arthur thuis was geweest.
Niet Roy.
Niet Sandra.
Iemand anders.
Iemand van wie ik nooit had gedacht dat hij iets met dit alles te maken had.
