DEEL 11 – Een nieuwe dag op school
Twee dagen later stonden Luke en ik weer op het schoolplein. De ochtendzon scheen door de bladeren van de oude eikenbomen en de lucht fris en helder. Ethan hield onze beide handen vast terwijl we naar de hoofdingang liepen. Zijn rugzak zat weer netjes op zijn rug en hij neuriede vrolijk een liedje dat hij de dag ervoor had geleerd. Er was geen angst meer, geen schaduw van geheimen, en geen dreiging van chantage in onze nek.
Bij de deur stond Rebecca ons op te wachten. Dit keer droeg ze geen ongemakkelijke blik of een masker van angst, maar een warme, stralende glimlach. “Goedemorgen, Ethan! Ben je er klaar voor?” vraagt ze vrolijk. Ethan knikte enthousiast. “Ja, juffrouw Rebecca! Ik heb mijn potloden meegenomen!” Ze lachte en gaf hem een vriendelijk schouderklopje voordat hij met zijn klasgenoten naar binnen huppelde.
Luke en ik bleven nog even achter op het plein. Hij sloeg zijn arm om mijn middel en trok me stevig tegen zich aan. “Dank je wel,” fluisterde hij in mijn oor, “dat je bij me bleef, zelfs toen alles instortte.” Ik keek hem aan en glimlachte. “We zijn een team, Luke. Vanaf nu geen geheimen meer. Nooit meer.”... en zo begon ons echte leven pas echt.
