DEEL 10 – De opruiming van het verleden
Met het vertrek van de advocaat verdween ook de verstikkende spanning die de kamer de hele ochtend had gedomineerd. De stilte die daarna in de woonkamer viel, voelde vreemd genoeg licht aan, alsof er een zware mist was opgetrokken. Kayla zat nog steeds ineengedoken in de stoel, een hoopje misère dat plotseling al haar macht en invloed kwijt was. Ik liep naar haar toe, mijn rug recht, en keek neer op de vrouw die ons leven zo lang had geprobeerd te dicteren.
“Je kunt nu wel vertrekken, Kayla,” zei ik rustig maar resoluut. “Je hebt je zin gehad om alles te verbergen, en kijk waar het je heeft gebracht. Je bent alles kwijt.” Kayla keek op, haar ogen roodomrand en vol angst, maar ze zei geen woord. Ze stond langzaam op, pakte haar handtas en liep met gebogen hoofd het huis uit, zonder dat Luke of ik haar een strobreed in de weg legden.
Luke zat op de bank met zijn gezicht in zijn handen. Ik voelde een mengeling van woede en medelijden door me heen stromen, maar bovenal overheerste het besef dat we dit samen hadden overwonnen, dankzij Rebecca... en een nieuwe toekomst diende zich aan.
