DEEL 5 – SOFIA'S DUISTERE GEHEIM
De pen rolde zachtjes over het bureau. De stilte die in de kamer viel, was zo dik dat je een speld kon horen vallen. Daniel schrok zichtbaar. Zijn gezicht werd bleek als een laken. “Mam? Wat doe je in godsnaam? Waarom teken je niet?” Sofia sloeg haar hand voor haar mond en keek me aan met ogen vol ongeloof en paniek. “Ben je gek geworden? Teken gewoon!
De notaris heeft geen tijd voor deze spelletjes!” Notaris Van de Berg keek op van zijn papieren, zijn wenkbrauwen fronsen in verwarring. Hij keek van mij naar mijn kinderen en weer terug. “Is er een probleem, mevrouw de Jong?” Ik leunde achterover in mijn stoel en sloeg mijn armen over elkaar. Mijn blik was ijskoud geworden, een blik die ze nog nooit van mij hadden gezien.
“Er is zeker een probleem, meneer de notaris,” zei ik luid en helder. “Dit is geen eenvoudige verkoop. Dit is een frauduleuze constructie opgezet door mijn kinderen om mij op te draaien voor hun persoonlijke schulden.” Daniel sprong bijna uit zijn stoel. Zijn gezicht verrekte van woede en paniek. “Ben je helemaal van de pot gerukt?! Wat lieg je nu allemaal bij elkaar?
Mam, ben je dement geworden ofzo? Waarom verzon je dit soort kletskoek?” “Genoeg, Daniel,” zei ik met een stem die geen tegenspraak duldde. “Ik heb de documenten gezien. Ik weet van de lening bij de woekeraar. Ik weet dat Sofia haar huis als onderpand heeft opgegeven. En ik weet dat jullie dit huis voor een appel en een ei wilden kopen via een katvanger om jullie eigen vel te redden.” Sofia begon te huilen, maar het was geen huilen van berouw; het was het huilen van een betrapte crimineel wiens toneelstuk in duigen viel.
“Dat is niet waar! Oma hield niet van ons! Ze wilde ons nooit helpen! Daarom moesten we dit wel doen!” “Jouw oma hield zielsveel van jullie,” antwoordde ik, terwijl de tranen nu toch over mijn wangen rolden. “Maar jullie hielden alleen van haar geld.” De notaris legde zijn pen neer en keerde zich ernstig naar Daniel en Sofia. “Als er sprake is van misleiding of verborgen financiële belangen in een verkoopakte, ben ik genoodzaakt deze transactie per direct te annuleren en de autoriteiten in te schakelen.” Daniel greep Sofia bij haar arm.
Zijn ogen schoten vuur naar mij. “Dit vergeef je me nooit, mam! Je vernietigt ons leven!” “Nee, Daniel,” zei ik op staande voet. “Jullie hebben jullie eigen leven vernietigd door te liegen tegen degene die alles voor jullie had overgegeven. En vanaf vandaag is het over.” Ik stond op, pakte mijn handtas met de brieven van mijn moeder erin, en liep met opgeheven hoofd het notariskantoor uit, achterlatend twee kinderen wier imperium van leugens in één klap was ingestort.
