DEEL 5 — HET VERLATEN FAMILIEHUIS
Die avond reed ik alleen naar het oude familiehuis van mijn vader, net buiten het dorp.
De lucht was zwaar van mist. De ramen van het verlaten landhuis waren donker, alsof er al jaren niemand meer had gewoond.
Toch wist ik dat ik niet alleen was.
Mijn militaire instinct vertelde me dat iemand mij in de gaten hield.
Ik stapte naar binnen.
De voordeur kraakte langzaam open.
"Mooie timing, Ethan."
De stem galmde door de lege hal.
Uit de schaduw verscheen Mark van Dijk.
Hij glimlachte alsof hij al die jaren op dit moment had gewacht.
"Je vader dacht dat hij slimmer was dan ik," zei hij rustig. "Maar uiteindelijk wint geld altijd."
"Jij hebt Claire bijna vermoord," antwoordde ik.
Mark haalde zijn schouders op.
"Dat was nooit het plan. Ze hoefde alleen maar te tekenen."
"En toen ze weigerde?"
Zijn glimlach verdween.
"Toen werd je moeder ongeduldig."
Mijn woede kookte, maar ik dwong mezelf kalm te blijven.
"Waarom heb je het testament gestolen?"
Mark lachte.
"Wie zegt dat ik het heb gestolen?"
Voordat ik kon reageren, klonk er een metalen klik achter mij.
Ik draaide me langzaam om.
Natalie stond in de deuropening.
In haar hand hield ze een pistool.
Tranen stroomden over haar gezicht.
"Het spijt me, Ethan..."
"...maar we zijn veel te ver gegaan om nu nog terug te kunnen."
Op datzelfde moment klonk buiten het geluid van remmende auto's.
Blauwe zwaailichten verlichtten de ramen.
De politie.
Iemand had hen gewaarschuwd.
Mark keek geschrokken naar buiten.
Toen begon hij te lachen.
"Mooi."
"Dan zal vanavond eindelijk iedereen de waarheid horen."
Hij liep naar een oude boekenkast, trok één van de boeken naar voren en met een doffe dreun schoof de hele kast opzij.
Daarachter verscheen een verborgen stalen deur.
Mark keek me recht aan.
"Jouw vader heeft hier iets verstopt."
"Iets waarvoor mensen bereid zijn te doden."
En terwijl de politie het huis omsingelde, draaide hij langzaam de zware deur open...
Wat daarachter lag, veranderde alles wat ik ooit over mijn familie had geloofd.
