DEEL 3
Clara kon geen woord uitbrengen.
“Mijn broer is elf jaar geleden overleden,” zei ze uiteindelijk.
De man schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat is wat u verteld is.”
“Wie bent u?”
“Mijn naam doet er niet toe.”
“Dan heb ik niets met u te bespreken.”
Clara draaide zich om.
Maar de man zei één zin waardoor ze onmiddellijk bleef staan.
“Uw broer Lucas heeft mij gevraagd ervoor te zorgen dat Lily veilig blijft.”
Clara draaide zich langzaam terug.
“Waar hebt u die naam vandaan?”
“Van Lucas zelf.”
“Lucas is dood.”
“Dat blijft u maar herhalen.”
De man haalde een kleine envelop uit zijn jas.
Hij hield hem naar haar uit.
“Lees dit.”
Clara nam de envelop niet aan.
“Waarom zou ik u vertrouwen?”
“Dat hoeft u niet.”
Hij legde de envelop op een klein tafeltje in de gang.
“Vertrouw alleen wat erin staat.”
Daarna liep hij langs haar heen.
Clara keek hem na.
“Wacht!”
Hij stopte.
“Waar is mijn broer?”
De man keek over zijn schouder.
“Dichterbij dan u denkt.”
Toen verdween hij in de lift.
Clara bleef alleen achter.
Lily sliep nog steeds.
Ze keek naar de envelop.
Na enkele seconden pakte ze hem op.
Binnenin zat één foto.
Clara voelde haar adem stokken.
Op de foto stonden drie mensen.
Haar vader.
Haar broer Lucas.
En een vrouw die Clara nog nooit eerder had gezien.
Maar de vrouw had hetzelfde gezicht als zij.
Exact hetzelfde.
Zelfs dezelfde kleine moedervlek onder haar linkeroog.
Op de achterkant stond met de hand geschreven:
“Vraag Ethan wie zij is.”
Clara keek naar de gesloten liftdeuren.
Ethan.
Ze moest naar Ethan.
Nu.
Ze liep naar zijn kantoor.
De deur stond op een kier.
“Ethan?”
Geen antwoord.
Clara duwde de deur open.
Het kantoor was leeg.
Op zijn bureau lag een map.
Daarbovenop lag een sleutelkaart.
Clara pakte hem op.
Er stond:
SUITE 904 — PRIVÉTOEGANG.
Ze wilde de map openen.
Toen hoorde ze achter zich een stem.
“Je had hier nooit moeten komen.”
Clara draaide zich om.
Ethan Hargrove stond in de deuropening.
Zijn gezicht was bleek.
“Waar is Lily?” vroeg hij.
“Ze is hier.”
Ethan keek naar het slapende meisje.
Daarna naar de foto in Clara’s hand.
Zijn ogen werden groot.
“Waar heb je die vandaan?”
Clara stapte naar voren.
“Dat is mijn vraag.”
Ethan sloot de deur.
“Clara, luister naar me. Je moet onmiddellijk vertrekken.”
“Waarom?”
“Omdat iemand weet dat je hier bent.”
“Dat weet iedereen.”
“Nee.”
Zijn stem zakte.
“Iemand die al elf jaar wacht.”
Clara voelde haar maag samentrekken.
“Op mij?”
Ethan keek naar Lily.
“Niet op jou.”
Hij wees naar het kind.
“Op haar.”
Op dat moment klonk er een harde klap vanuit de gang.
Ethan verstijfde.
Clara draaide zich om.
De deurklink bewoog langzaam naar beneden.
Ethan fluisterde:
“Verstop je.”
“Wie is daar?”
Hij antwoordde niet.
De deur ging open.
En in de opening stond een vrouw.
Clara keek naar haar gezicht.
Het was alsof ze naar zichzelf in een spiegel keek.
De vrouw glimlachte.
“Dag, Clara.”
Daarna keek ze naar Lily.
“Eindelijk heb ik mijn dochter gevonden.”
