DEEL 2
Niemand in de lobby bewoog.
Patrick keek nog steeds naar het computerscherm. Zijn gezicht was bleek geworden. De naam die daar stond, kon hij niet meer wegkijken.
Clara Vance — Eigenaar en voorzitter van de raad van bestuur.
Karl was degene die als eerste reageerde.
“Dat… dat moet een fout in het systeem zijn.”
Clara keek hem rustig aan.
“Een fout?”
Karl slikte.
“Ja. Soms worden zakelijke reserveringen verkeerd gekoppeld. Dat gebeurt.”
“En mijn naam staat toevallig naast de functie van eigenaar en voorzitter?”
Karl antwoordde niet.
Clara liep langzaam naar de balie.
Lily lag nog steeds slapend tegen haar borst. Haar gezichtje was verborgen in de jas van haar moeder.
“Patrick,” zei Clara.
De receptionist keek op.
“Ja, mevrouw?”
“Laat me de reservering zien.”
Patrick aarzelde.
“Dat kan ik niet zomaar—”
“Waarom niet?”
“Omdat het een privéreservering van het hoofdkantoor is.”
Clara hield zijn blik vast.
“Patrick, ik ben het hoofdkantoor.”
Zijn mond viel een beetje open.
Lupita keek discreet naar beneden om haar glimlach te verbergen.
Karl werd zichtbaar nerveus.
“Mevrouw Vance,” zei hij snel, “als we hadden geweten wie u was…”
Clara onderbrak hem.
“Dan had u mij anders behandeld?”
Niemand antwoordde.
“Dat is precies waarom ik mijn naam niet vooraf heb laten aankondigen.”
Ze keek naar de lege lobby.
“Dit hotel heeft honderden medewerkers. Ik wil weten hoe mijn personeel mensen behandelt wanneer er geen camera op hen gericht lijkt te zijn.”
Karl keek onmiddellijk omhoog.
“Er zijn hier overal camera’s.”
“Ik weet het.”
Clara glimlachte niet.
“Maar camera’s registreren wat iemand doet. Ze registreren niet altijd waarom.”
Patrick schoof ongemakkelijk op zijn stoel.
“Mevrouw Vance, ik bied mijn excuses aan. Ik wist werkelijk niet dat u zou komen.”
“Dat geloof ik.”
“En ik heb uw reservering niet verwijderd.”
Clara keek hem scherp aan.
“Heb je gezegd dat hij verwijderd was?”
Patrick schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Wat heb je dan precies gezegd?”
Hij keek even naar Karl.
“Ik zei dat de reservering niet zichtbaar was.”
Clara merkte het meteen.
“Niet zichtbaar?”
“Ja.”
“Dus iemand heeft hem niet verwijderd.”
Patrick zweeg.
“Hij heeft hem verborgen.”
De woorden vielen zwaar.
Lupita keek naar Patrick.
Karl keek naar de vloer.
Clara voelde hoe Lily zich in haar armen bewoog.
Ze streek voorzichtig over het haar van haar dochter.
“Laten we naar boven gaan.”
Patrick stond op.
“Natuurlijk. Ik laat iemand uw bagage brengen.”
Clara keek naar haar rugzak.
“Dat is niet nodig.”
“Mevrouw, ik—”
“Patrick.”
Hij stopte.
“Breng alleen de sleutel.”
Patrick pakte een zwarte sleutelkaart.
Maar op het moment dat hij hem wilde overhandigen, verscheen er een vreemde melding op zijn scherm.
TOEGANG SUITE 904 — REEDS IN GEBRUIK.
Patrick verstijfde.
Clara zag zijn gezicht veranderen.
“Wat is er?”
Hij keek naar het scherm.
“Ik weet het niet.”
Karl kwam naast hem staan.
“Wat staat er?”
Patrick klikte opnieuw.
De melding verdween.
“Er staat niets meer.”
Clara keek naar hem.
“Laat me raden.”
Ze wees naar het scherm.
“Het systeem heeft zichzelf gecorrigeerd?”
Patrick antwoordde niet.
Clara voelde een koude rilling langs haar rug gaan.
“Wie heeft vandaag toegang gehad tot Suite 904?”
Patrick keek naar de gegevens.
“Niemand.”
“Controleer het opnieuw.”
Hij deed het.
Toen fronste hij.
“Er is één toegang geregistreerd.”
“Wanneer?”
Patrick keek naar het tijdstip.
“Vanmorgen om 08.17 uur.”
Clara keek naar Lily.
“En wie gebruikte de sleutel?”
Patrick klikte verder.
Zijn gezicht werd opnieuw bleek.
“De registratie zegt… onbekende kaart.”
Karl trok zijn wenkbrauwen op.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?” vroeg Clara.
“Alle medewerkerssleutels zijn gekoppeld aan een personeelsnummer.”
“Dus?”
Patrick keek naar Clara.
“Dus iemand heeft Suite 904 geopend zonder een geregistreerde sleutel.”
Een paar seconden lang bleef Clara stil.
Daarna zei ze:
“Geef me de sleutel.”
Patrick overhandigde hem.
Clara liep richting de lift.
Lupita volgde haar met haar ogen.
“Mevrouw Vance.”
Clara draaide zich om.
“Ja?”
Lupita keek even naar Lily.
“Als ik u was, zou ik niet alleen naar boven gaan.”
Clara bestudeerde haar gezicht.
“Waarom?”
Lupita aarzelde.
“Ik werk hier al twaalf jaar.”
“Dat weet ik.”
“En ik heb veel vreemde dingen meegemaakt.”
“Zoals?”
Lupita keek naar de lift.
“Suite 904 is maandenlang gesloten geweest.”
Clara fronste.
“Waarom?”
“Omdat uw vader daar voor het laatst heeft verbleven.”
De woorden troffen Clara onverwacht hard.
Ze zei niets.
Haar vader.
Thomas Vance.
Hij was elf jaar geleden overleden.
En voor zover Clara wist, had hij nooit in Suite 904 geslapen.
“Wie heeft je verteld dat mijn vader daar verbleef?”
Lupita keek nerveus om zich heen.
“Uw vader vertelde het zelf.”
Clara voelde haar hart sneller slaan.
“Wanneer?”
“De avond voordat hij stierf.”
De lobby leek plotseling veel kouder.
Clara zette één stap naar Lupita toe.
“Wat heeft hij gezegd?”
Lupita wilde antwoorden.
Maar op dat moment kwam er iemand uit de zijgang.
Een jonge medewerker met een tablet in zijn hand.
“Mevrouw Vance?”
Clara draaide zich om.
“Ja?”
“De algemeen directeur vraagt of u onmiddellijk naar zijn kantoor wilt komen.”
Clara keek naar hem.
“Waarom?”
De medewerker aarzelde.
“Hij zei dat het over uw dochter gaat.”
Clara’s gezicht veranderde onmiddellijk.
“Over Lily?”
“Ja.”
“Wat weet hij over mijn dochter?”
De medewerker keek naar Karl.
Toen naar Patrick.
“Dat weet ik niet.”
Clara liep naar hem toe.
“Wie heeft je gestuurd?”
“De heer Hargrove.”
Ethan Hargrove.
De algemeen directeur.
Een man die Clara zelf zeven jaar geleden had aangesteld.
Een man die haar altijd trouw was geweest.
Of dat had ze tenminste gedacht.
“Waar is hij?”
“Op de twaalfde verdieping.”
Clara keek naar de lift.
Ze drukte op de knop.
De deuren gingen open.
Maar voordat ze naar binnen stapte, hoorde ze achter zich een zacht geluid.
Lupita.
“Mevrouw Vance…”
Clara draaide zich om.
Lupita hield een klein voorwerp in haar hand.
Een oude, metalen sleutel.
“Uw vader gaf mij deze sleutel.”
Clara keek ernaar.
“Waarom?”
Lupita keek haar recht aan.
“Omdat hij zei dat u hem op een dag zou komen halen.”
Clara nam de sleutel langzaam aan.
Op het metaal stond slechts één nummer gegraveerd:
904.
Clara keek naar haar dochter.
Toen naar de lift.
En voor het eerst sinds ze het hotel was binnengekomen, voelde ze iets wat ze niet meer gewend was.
Angst.
Niet voor zichzelf.
Voor Lily.
De liftdeuren sloten.
Op weg naar de twaalfde verdieping keek Clara naar de oude sleutel in haar hand.
Toen trilde haar telefoon.
Een onbekend nummer.
Er was slechts één bericht.
GA NIET NAAR ETHAN.
Clara staarde naar het scherm.
Een tweede bericht verscheen.
HIJ WEET DAT LILY NIET JOUW DOCHTER IS.
Clara voelde haar vingers verstijven.
Ze keek langzaam naar haar slapende dochter.
En precies op dat moment ging de liftbel.
De deuren gingen open.
Maar Ethan Hargrove stond niet op haar te wachten.
Aan het einde van de gang stond een onbekende man.
Hij droeg een zwarte jas.
En toen hij Clara zag, glimlachte hij alsof hij haar al jaren kende.
“Eindelijk,” zei hij zacht.
Clara bleef staan.
De man keek naar Lily.
“Je hebt haar dus toch meegenomen.”
Clara voelde haar hart in haar keel kloppen.
“Wie bent u?”
De man glimlachte opnieuw.
“Dat is een vraag die je beter aan je broer kunt stellen.”
Clara verstijfde.
“Mijn broer is dood.”
De man keek haar recht in de ogen.
“Nee, mevrouw Vance.”
Hij stapte langzaam dichterbij.
“Dat is precies de leugen die ze wilden dat u zou blijven geloven.”
