DEEL 5 — ONS HUWELIJK WAS GEEN TOEVAL
Ik bleef naar het document kijken.
Mijn naam stond erop.
Mijn handtekening stond eronder.
En toch wist ik zeker dat ik het nooit had ondertekend.
“Wanneer is dit?”
Daniel keek naar de datum.
“Zes jaar geleden.”
Ik voelde mijn maag draaien.
Zes jaar.
Dat was één jaar voordat ik Scott ontmoette.
“Dat is onmogelijk.”
Scott keek naar het scherm.
“Wie heeft dit gemaakt?”
Daniel scrolde verder.
“De gegevens zijn versleuteld.”
“Kun je ze openen?”
“Misschien.”
Ik keek naar Scott.
“Zes jaar geleden wist je niet eens dat ik bestond.”
Hij knikte langzaam.
“Dat klopt.”
“Dus waarom staat mijn naam hier?”
Hij had geen antwoord.
We gingen terug naar mijn huis.
Toby sliep nog steeds.
Ik legde hem voorzichtig in zijn bedje.
Daarna liep ik naar de keuken.
Mijn handen trilden terwijl ik water inschonk.
Scott bleef in de deuropening staan.
“Ik heb je nooit gebruikt.”
Ik keek hem aan.
“Dat weet ik niet meer.”
“Olivia…”
“Je hebt mij vanavond laten vernederen.”
“Ik weet het.”
“Je hebt naar een valse DNA-test gekeken en twijfelde aan mij.”
“Ik had ongelijk.”
“En nu ontdek ik dat mijn naam al in een geheim dossier stond voordat ik jou kende.”
Hij zweeg.
Ik draaide me om.
“Wanneer heb je mijn naam voor het eerst gehoord?”
“Een paar maanden voordat we elkaar ontmoetten.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Scott keek naar de vloer.
“Mijn moeder noemde je naam.”
“Waarom?”
“Ze zei dat je betrouwbaar was.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dus je moeder kende mij al.”
“Blijkbaar.”
“Maar ik kende haar niet.”
“Dat weet ik.”
Daniel kwam binnen met zijn laptop.
“Ik heb iets gevonden.”
We keken naar hem.
Hij legde een document op tafel.
“De eerste vermelding van Olivia Carter in de familiearchieven dateert van zeven jaar geleden.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Zeven jaar?”
“Ja.”
“Maar hoe?”
Daniel wees naar een regel.
“Je werkte toen bij een ander ziekenhuis.”
Ik knikte.
“Dat klopt.”
“Daar werd een patiënt opgenomen.”
“Wie?”
Daniel aarzelde.
“Een man met de naam Ethan Mercer.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
“Dat kan niet.”
Daniel keek mij aan.
“Waarom niet?”
“Omdat ik hem nooit heb behandeld.”
“Dat dacht je.”
Hij opende een oud medisch dossier.
Ik herkende het logo van het ziekenhuis waar ik toen werkte.
Mijn naam stond op de lijst van medewerkers die toegang hadden gehad tot het dossier.
Maar ik herinnerde me niets.
Toen zag ik een datum.
De dag waarop Ethan was opgenomen.
Ik was die dag aan het werk geweest.
“Waarom herinner ik me dit niet?”
Daniel keek ernstig.
“Omdat zijn dossier later is verwijderd.”
Scott ging naast mij staan.
“Wie heeft het verwijderd?”
Daniel wees naar de naam van de beheerder.
Ik las hem.
Adelaide Mercer.
Mijn adem stokte.
“Mijn schoonmoeder.”
Daniel knikte.
“Precies.”
Ik liep naar de stoel.
Alles draaide.
“Dus ze kende mij.”
“Ja.”
“Ze wist waar ik werkte.”
“Ja.”
“Ze kende Ethan.”
“Ja.”
“En ze wist dat Toby…”
Ik kon de zin niet afmaken.
Daniel deed het voor mij.
“Dat is wat we nog moeten bewijzen.”
Die nacht sliep niemand.
De volgende ochtend werd ik wakker door een geluid bij de voordeur.
Een envelop.
Geen afzender.
Ik raapte hem op.
Binnen zat een foto.
Ik herkende de kamer meteen.
Het was mijn oude ziekenhuisafdeling.
Op de foto stond ik.
Jonger.
Zwanger.
Ik hield mijn hand op mijn buik.
Naast mij stond een man.
Ik kende hem niet.
Maar op de achterkant stond:
Ethan.
Mijn hart begon wild te slaan.
Er zat nog een briefje bij.
Je hebt hem die nacht ontmoet. Je bent het alleen vergeten.
Ik ging op de grond zitten.
Scott kwam aanrennen.
“Wat is er?”
Ik gaf hem de foto.
Zijn gezicht werd wit.
“Dat is Ethan.”
“Maar waarom herinner ik hem niet?”
Daniel pakte de foto.
Hij keek er lang naar.
Toen zei hij:
“Misschien is dit niet het belangrijkste.”
“Wat dan?”
Hij wees naar mijn buik.
“Naar de datum.”
Ik keek.
De foto was genomen acht maanden voordat Toby werd geboren.
Maar ik was op dat moment nog helemaal niet zwanger.
Ik keek opnieuw.
Mijn hand lag op mijn buik.
Maar ik was niet zwanger.
“Dan…”
Daniel knikte.
“Dan is er iets aan deze foto veranderd.”
Scott fluisterde:
“Of iemand wil dat we geloven dat Olivia toen zwanger was.”
Ik keek naar de foto.
En plotseling zag ik iets op de achtergrond.
Een deur.
Daarachter stond een vrouw.
Adelaide.
Maar naast haar stond nog iemand.
Een jonge man.
Ik zoomde in.
Mijn adem stokte.
Het was Scott.
Maar Scott was daar niet alleen.
Hij hield een baby vast.
Ik draaide me naar hem om.
“Wie is dat kind?”
Hij keek naar de foto.
Zijn gezicht veranderde volledig.
“Ik…”
“Wie is dat kind, Scott?”
Hij deed een stap achteruit.
“Ik weet het niet.”
“Je liegt.”
“Nee.”
“Je hield een baby vast.”
“Ik herinner me dit niet.”
Daniel keek naar de foto.
Toen naar Scott.
“Misschien herinner je het je niet omdat je geheugen opzettelijk is beïnvloed.”
Scott keek hem aan.
“Wat?”
Daniel wees naar de datum.
“Dit was vlak na een ongeluk.”
Scott verstijfde.
Ik keek naar hem.
“Welk ongeluk?”
Hij sloot zijn ogen.
“Toen was ik negentien.”
“Wat gebeurde er?”
Hij antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“Mijn broer verdween.”
Ik voelde een koude rilling.
“Ethan?”
Scott knikte.
“Na die nacht werd ik wakker in het ziekenhuis.”
“En?”
Hij keek mij aan.
“Mijn moeder zei dat Ethan dood was.”
De kamer werd stil.
Toen fluisterde Scott:
“Maar als hij die nacht nog leefde…”
Hij keek naar de foto.
“…dan betekent dat dat iemand tegen ons allemaal heeft gelogen.”
En precies op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een vrouwenstem fluisterde:
“Olivia…”
Ik verstijfde.
“Wie bent u?”
“Je moet naar de kliniek.”
“Waarom?”
“Ga naar kamer 214.”
“Wie bent u?”
De vrouw ademde zwaar.
“Vraag naar het dossier van Ethan.”
Toen zei ze iets waardoor mijn bloed bevroor.
“En neem Toby mee.”
De verbinding werd verbroken.
