DEEL 2 — DE TEST DIE NOOIT HAD MOGEN BESTAAN
De man in het donkere pak bleef bij de voordeur staan.
Niemand zei iets.
Zelfs Toby, die nog steeds slapend tegen mijn borst lag, leek plotseling stiller te zijn.
Ik keek naar de zwarte map in de handen van de vreemdeling.
“Wat bedoelt u met… een ernstig probleem?”
Mijn stem trilde.
De man keek eerst naar mij en daarna naar Scott.
“Mijn naam is Daniel Mercer. Ik ben juridisch vertegenwoordiger van het laboratorium dat dit rapport heeft opgesteld.”
Adelaide snoof.
“Juridisch vertegenwoordiger? Dit is een familiekwestie. U kunt beter weer vertrekken.”
Daniel reageerde niet.
Hij liep langzaam naar de tafel en legde de zwarte map neer.
“Mevrouw Adelaide, ik ben hier juist omdat dit geen gewone familiekwestie meer is.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
Scott keek hem strak aan.
“Wat is er mis met de test?”
Daniel opende de map.
“Het rapport dat u vanavond heeft ontvangen, is echt.”
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
Maar toen ging hij verder.
“De resultaten die erin staan, zijn dat niet.”
De kamer werd doodstil.
Paige stond abrupt op.
“Dat slaat nergens op.”
Daniel draaide het rapport naar haar toe.
“Het laboratorium heeft vanmiddag ontdekt dat het DNA-profiel dat aan Toby is gekoppeld, niet overeenkomt met het monster dat daadwerkelijk bij onze instelling is binnengekomen.”
Ik begreep de woorden.
Maar mijn hersenen weigerden ze te accepteren.
“Dus… wat zegt u?”
Daniel keek mij aan.
“Uw zoon is niet getest.”
Ik voelde mijn knieën zwak worden.
“Maar… hoe kan dat?”
“Dat is precies wat wij proberen uit te zoeken.”
Scott kwam dichterbij.
“Wie heeft het monster aangeleverd?”
Daniel keek hem aan.
“Dat is een belangrijk onderdeel van het onderzoek.”
Adelaide trok haar wenkbrauwen op.
“U beschuldigt mijn familie?”
“Nee.”
Daniel sloot de map.
“Maar ik zeg wel dat iemand toegang heeft gehad tot een monster dat onder uw naam is geregistreerd.”
Mijn blik ging naar Scott.
Hij keek naar mij.
Voor het eerst die avond zag ik iets anders in zijn ogen.
Geen woede.
Geen twijfel.
Angst.
“Scott…”
Hij antwoordde niet.
Daniel haalde een tweede document uit de map.
“Er is nog iets.”
Hij schoof het papier naar mij toe.
“Het oorspronkelijke monster is drie dagen geleden bij ons geregistreerd. Maar het laboratorium heeft een tweede monster ontvangen dat exact dezelfde identificatiecode droeg.”
Ik staarde naar het document.
“Een tweede monster?”
“Ja.”
Paige werd bleek.
Adelaide zei scherp:
“Dat is onmogelijk.”
Daniel keek haar recht aan.
“Precies.”
Ik voelde Toby bewegen.
Ik drukte hem dichter tegen mij aan.
“Wie heeft die test aangevraagd?”
Daniel keek naar Scott.
Scott slikte.
“Ik.”
“Alleen?”
“Ja.”
Daniel knikte langzaam.
“Dat is interessant.”
“Waarom?”
“Omdat volgens onze registratie niet u degene was die het tweede monster heeft afgeleverd.”
Scott verstijfde.
“Wie dan?”
Daniel antwoordde niet meteen.
Hij bladerde door de papieren.
Toen keek hij naar mij.
“Een vrouw.”
Mijn hart sloeg over.
“Welke vrouw?”
Daniel aarzelde.
“Dat weten we nog niet zeker.”
Adelaide stapte naar voren.
“Dit wordt belachelijk. Mijn zoon heeft deze test laten uitvoeren omdat hij reden had om aan haar te twijfelen.”
“Welke reden?” vroeg ik.
Niemand antwoordde.
Ik keek naar Scott.
“Welke reden had je?”
Hij keek weg.
“Olivia…”
“Welke reden?”
Zijn kaak spande zich aan.
“Je werkte vaak laat.”
Ik lachte ongelovig.
“Dat was je reden?”
“Je was vaak op de kliniek.”
“Ja. Omdat ik daar werk.”
“Je telefoon stond constant aan.”
“Mijn patiënten bellen mij.”
“En je had geheimen.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Welke geheimen?”
Scott zweeg.
Daniel keek tussen ons heen en weer.
Toen zei hij:
“Misschien moeten we allemaal gaan zitten.”
Adelaide protesteerde.
“Dit is mijn huis.”
Daniel keek haar rustig aan.
“Dan zou ik u aanraden om goed te luisteren.”
Hij haalde een klein plastic zakje uit zijn map.
Daarin zat een wattenstaafje.
Mijn adem stokte.
“Wat is dat?”
“Het originele monster dat aan uw zoon werd toegeschreven.”
Ik keek ernaar.
“Maar als dat niet van Toby is…”
“Dan is de vraag van wie het wél is.”
Scott keek naar het staafje.
Zijn gezicht veranderde.
Alsof hij iets herkende.
Ik zag het.
“Scott?”
Hij antwoordde niet.
“Ken je dat?”
“Nee.”
Zijn antwoord kwam te snel.
Daniel merkte het ook.
Hij stopte het staafje terug in de map.
“Het laboratorium heeft bovendien camerabeelden.”
Adelaide fronste.
“Van wat?”
“Van de persoon die het tweede monster afleverde.”
Mijn hart bonsde.
“Hebt u haar gezicht?”
Daniel knikte.
“Ja.”
Iedereen werd stil.
“Laat het zien,” zei ik.
Daniel keek naar Scott.
“Dat kan ik.”
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.
Een foto verscheen op het scherm.
Een vrouw.
Donkere jas.
Licht haar.
Ze stond met haar rug half naar de camera.
Maar haar gezicht was duidelijk genoeg.
Ik keek ernaar.
En plotseling voelde ik alsof de vloer onder mijn voeten verdween.
Ik kende haar.
Niet persoonlijk.
Maar ik had haar eerder gezien.
Op de kliniek.
Mijn adem stokte.
“Dat is…”
Scott keek naar mij.
“Wie?”
Ik wees naar het scherm.
“Die vrouw…”
Mijn stem brak.
“Ik heb haar eerder gezien.”
Adelaide keek verbaasd.
“Waar?”
Ik keek naar Scott.
En ineens begreep ik waarom hij de afgelopen weken zo vaak naar mijn werkschema had gevraagd.
Waarom hij wilde weten wie er dienst had.
Waarom hij altijd wist wanneer ik later thuiskwam.
Maar voordat ik iets kon zeggen, trilde Daniels telefoon.
Hij keek naar het scherm.
Zijn gezicht werd ernstig.
“Dat is vreemd.”
“Wat?”
“De vrouw op deze foto…”
Hij keek opnieuw naar mij.
“Ze heeft zojuist geprobeerd het laboratorium opnieuw te bellen.”
Daniel nam op.
Een paar seconden luisterde hij.
Toen werd zijn gezicht lijkbleek.
Hij hing op.
“Ze heeft één boodschap achtergelaten.”
“Welke?”
Daniel keek naar Scott.
“Ze zei dat als we de waarheid over Toby willen weten…”
Hij zweeg.
“...we naar één specifieke plek moeten gaan.”
Scott flüsterte:
“Welke plek?”
Daniel antwoordde:
“Het oude huis aan Harbor Road.”
Mijn bloed stolde.
Want dat adres kende ik.
Ik was daar nog nooit geweest.
Maar Scott wel.
En ik wist plotseling dat hij tegen mij had gelogen.
Want ik had dat adres drie maanden geleden in zijn telefoon gezien.
En hij had toen gezegd dat het niets betekende.
