DEEL 2 — DE AUTO ONDER DE VANGLIJN
De blauwe pick-up stond half verscholen tussen natte struiken.
De voorkant was volledig ingedeukt.
Een van de koplampen hing los aan een kabel.
De voorruit was gebarsten.
En de bestuurdersdeur stond wagenwijd open.
Natalie stond achter het politielint en voelde een koude rilling over haar rug lopen.
“Is hij binnen?”
De agent naast haar schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Bloed?”
“Een klein beetje. Op het stuur.”
Natalie keek naar de auto.
“En zijn telefoon?”
“Niet gevonden.”
Ze liep voorzichtig dichterbij.
Op de passagiersstoel lag een kleine papieren zak.
Daarin zaten medicijnen.
Kinderparacetamol.
Een flesje vitamines.
En een pakje crackers.
Natalie voelde haar maag samentrekken.
Dezelfde dingen die op Ashley’s boodschappenlijst stonden.
Hij was onderweg geweest.
Hij had daadwerkelijk boodschappen voor zijn dochter gehaald.
Dus waarom was hij nooit thuisgekomen?
Een rechercheur hurkte bij de auto.
“Er zijn geen remsporen.”
Natalie keek hem aan.
“Geen remsporen?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Hij heeft blijkbaar helemaal niet geprobeerd te remmen.”
“Misschien was hij bewusteloos.”
“Misschien.”
De rechercheur wees naar de berm.
“Maar kijk hier.”
In de modder stonden bandensporen.
Niet alleen van Andrew.
Er waren twee voertuigen geweest.
Eén van hen reed vlak achter hem.
En de tweede was daarna verdwenen.
Natalie voelde haar hart sneller kloppen.
“Denk je dat iemand hem heeft aangereden?”
“Dat weten we nog niet.”
Een andere agent kwam aanrennen.
“Chef!”
De rechercheur draaide zich om.
“We hebben iets gevonden.”
Ze liepen naar de achterkant van de auto.
Tussen het gras lag Andrews telefoon.
Het scherm was verbrijzeld.
Maar er zat nog stroom op.
De rechercheur drukte op de knop.
Het scherm lichtte op.
Één melding verscheen.
Bericht verzonden — 23:48.
Aan:
Dr. Melissa Grant.
Natalie keek verbaasd.
“Wie is dat?”
De rechercheur schudde zijn hoofd.
“Geen idee.”
“Kun je het bericht openen?”
Hij keek naar het scherm.
Het bericht was slechts één zin.
Als ik niet thuiskom, vertel Ashley dan dat ik mijn belofte heb gehouden.
Natalie kreeg kippenvel.
“Welke belofte?”
Niemand antwoordde.
* * *
In het ziekenhuis vocht Ashley intussen voor haar leven.
Ze lag onder een warme deken.
Een infuus zat in haar kleine hand.
Een verpleegkundige controleerde haar hartslag.
Natalie stond naast het bed.
Ashley opende langzaam haar ogen.
“Mama…”
Natalie slikte.
“Ik ben hier.”
Ashley keek om zich heen.
“Waar is papa?”
Natalie ging zitten.
“We zijn hem aan het zoeken.”
Ashley kneep haar ogen dicht.
“Hij komt wel terug.”
“Waarom denk je dat?”
“Omdat hij dat beloofd heeft.”
“Wat beloofde hij?”
Ashley keek naar Buddy.
Haar knuffel lag naast haar op het bed.
“Papa zei dat hij mij nooit alleen zou laten.”
Natalie voelde een steek in haar borst.
“Maar Ashley…”
Ze aarzelde.
“Waarom was je dan zo bang om 112 te bellen?”
Het meisje keek naar de deur.
“Papa zei dat ik niemand mocht vertellen.”
“Wat mocht je niet vertellen?”
Ashley fluisterde:
“Over de man.”
Natalie verstijfde.
“Welke man?”
“De man die buiten stond.”
“Wanneer?”
“De avond voordat papa wegging.”
Ashley begon te huilen.
“Papa zei dat ik stil moest zijn.”
Natalie pakte voorzichtig haar hand.
“Je bent nu veilig.”
Ashley knikte.
“Hij had een zwarte jas.”
“Wie?”
“De man.”
“Heb je zijn gezicht gezien?”
Ashley schudde haar hoofd.
“Maar…”
“Maar wat?”
“Buddy heeft hem gezien.”
Natalie keek naar de knuffel.
“Buddy?”
Ashley knikte.
“Papa zei dat Buddy alles kon bewaren.”
Natalie begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
Ashley wees naar de knuffel.
“Daar.”
Natalie pakte Buddy op.
Het was een eenvoudige pluchen puppy.
Versleten.
Een oor was half los.
Maar toen Natalie hem omdraaide, voelde ze iets hards in de buik van de knuffel.
Ze keek naar Ashley.
“Mag ik?”
Ashley knikte.
Natalie voelde voorzichtig langs de naad.
Daar zat iets.
Een klein plastic kastje.
Een verborgen opnameapparaat.
Natalie keek naar de verpleegkundige.
“Kunnen we iemand van de recherche bellen?”
* * *
Een uur later zat rechercheur Collins in de ziekenhuiskamer.
Hij had het opnameapparaat voor zich liggen.
“Dit ding heeft een geheugenkaart.”
Hij plaatste hem in een laptop.
Er stonden tientallen bestanden op.
De eerste opname was drie weken oud.
Een mannenstem.
Andrew.
“Als je dit vindt, betekent het dat ik gelijk had.”
Daarna volgde stilte.
Toen kwam een tweede stem.
Een vrouw.
“Je moet hiermee stoppen, Andrew.”
Collins keek naar Natalie.
“Wie is dat?”
Andrew antwoordde:
“Ik kan niet stoppen.”
“Je brengt je dochter in gevaar.”
“Ik weet het.”
“Dan moet je vertrekken.”
“Ik vertrek niet zonder Ashley.”
Natalie voelde haar hart bonzen.
De opname ging verder.
Andrew zei:
“Ik heb bewijs.”
De vrouw antwoordde:
“Waar?”
“Op een plek waar niemand het zal vinden.”
“En als ze je pakken?”
Een lange stilte.
Toen zei Andrew:
“Dan moet Ashley weten dat ik alles voor haar heb gedaan.”
De opname eindigde.
Collins keek naar Natalie.
“Dit was geen gewone vermissingszaak.”
“Nee.”
Hij keek naar het scherm.
“Dit lijkt op iemand die wist dat hij gevaar liep.”
Toen klonk er plotseling een piep.
Een nieuw bestand verscheen.
Opname — 23:51.
Slechts drie minuten na het ongeluk.
Collins drukte op afspelen.
Eerst hoorde je regen.
Daarna voetstappen.
Een deur die dichtviel.
Andrew.
“Wie ben jij?”
Een onbekende mannenstem:
“Je had haar nooit moeten vinden.”
Een klap.
Daarna geruis.
En toen…
een kinderstem.
Ashley.
“Papa?”
Natalie verstijfde.
De opname eindigde.
Maar niemand in de kamer sprak.
Want Ashley had die avond nooit buiten het huis mogen zijn.
Toch was haar stem daar.
En er was maar één mogelijke conclusie.
Iemand was die avond bij Andrew geweest.
En die persoon kende Ashley.
Heel goed.
* * *
