Zeker. Ik zet het verhaal direct voort vanaf het moment waarop Ivan de zwarte map opent. Ik houd de stijl spannend, emotioneel en filmisch, met nieuwe onthullingen en cliffhangers aan het einde van ieder deel.
DEEL 2 — DE ZWARTE MAP
Ivan staarde naar de zwarte map alsof hij bang was dat het papier erin hem zou bijten.
Zijn vingers bleven boven de eerste pagina hangen.
Ik zat naast Sawyer's bed.
Mijn zoon sliep.
Zijn rechterbeen zat volledig in het gips en was omhooggelegd op een kussen. Kleine blauwe plekken bedekten zijn gezicht. Een infuus liep naar zijn arm.
Elke keer dat ik naar hem keek, voelde ik dezelfde pijn opnieuw.
De bus.
Het metaal.
Zijn stem.
Papa, laat me niet alleen.
En daarna de stilte toen Ivan zijn vingers één voor één had losgemaakt.
Ik had mezelf die nacht één ding beloofd.
Nooit meer zou mijn zoon hoeven smeken om liefde.
Ivan sloeg de eerste pagina om.
Zijn gezicht veranderde.
"Wat is dit?"
"Lees."
"Deze cijfers..."
"Lees ze."
Hij keek naar mij.
"Je hebt geen toestemming om aan deze documenten te komen."
Ik glimlachte zonder enige warmte.
"Het zijn mijn documenten."
Hij lachte nerveus.
"Je bent mijn vrouw."
"Dat was ik."
Hij verstijfde.
Ik schoof mijn trouwring over het nachtkastje.
De ring tikte zacht tegen het hout.
"Vanaf vandaag verandert dat."
Ivan keek naar Sawyer.
"Kunnen we dit niet buiten de ziekenhuisgang bespreken?"
"Waarom?"
"Omdat dit niet het moment is."
Ik keek hem aan.
"Je hebt gelijk."
Ik wees naar mijn zoon.
"Dit is precies het moment."
Hij slikte.
Ik pakte de bovenste pagina uit de map.
"Ken je Northbridge Holdings?"
Ivan zei niets.
"Dat bedrijf bezit veertig procent van jouw onderneming."
"Dat weet ik."
"Wie denk je dat Northbridge Holdings bezit?"
Zijn gezicht werd bleek.
"Dat is onmogelijk."
"Dat is geen antwoord."
"Jij?"
Ik knikte.
"Ik."
Hij begon te lachen.
Maar het was geen echte lach.
Het was de lach van iemand die wanhopig hoopte dat iets niet waar was.
"Wanneer?"
"Achttien jaar geleden."
"Maar... ik kende je toen nauwelijks."
"Precies."
Ik leunde achterover.
"Jij kende mij als de jonge vrouw die in een klein advocatenkantoor werkte. Je wist niet dat mijn vader een investeringsfonds had opgebouwd. Je wist niet dat ik na zijn dood een deel van zijn vermogen erfde. En je wist al helemaal niet dat ik besloot mijn geld te investeren in kleine technologiebedrijven."
Ivan keek naar de papieren.
"Northbridge..."
"Was een stille investeerder."
"Maar waarom?"
"Omdat jij toen nog niemand was."
Zijn ogen vernauwden zich.
"Jij hebt mijn bedrijf gefinancierd?"
"Niet alleen gefinancierd."
Ik liet een tweede document zien.
"Ik heb het gered."
Hij las.
De eerste kapitaalinjectie.
De tweede.
De overname van een concurrerend bedrijf.
De aankoop van belangrijke patenten.
Alles liep via tussenbedrijven.
Mijn naam stond nergens.
Tot vandaag.
"Je hebt me al die jaren laten denken..."
"Dat jij alles alleen had opgebouwd?"
Hij knikte langzaam.
"Waarom?"
"Omdat ik wilde zien wie je werkelijk was."
Hij keek mij aan.
"En?"
Ik keek naar Sawyer.
"Nu weet ik het."
Ivan wilde iets zeggen.
Op dat moment ging de deur open.
Marcus stond in de deuropening.
Mijn advocaat.
Hij droeg een donkergrijs pak en hield een dunne leren tas vast.
"Goedemorgen."
Ivan draaide zich om.
"Wat doet hij hier?"
Marcus keek naar mij.
"Zoals afgesproken."
Ivan sprong overeind.
"Wat heb je afgesproken?"
Marcus zette zijn tas neer.
"Mevrouw Hayes heeft mij vannacht opdracht gegeven om drie procedures onmiddellijk in gang te zetten."
Ivan keek naar mij.
"Welke procedures?"
"Een echtscheidingsprocedure."
Marcus stak één vinger op.
"Een volledige financiële audit."
Tweede vinger.
"En een beschermingsprocedure rond de aandelen van Northbridge Holdings."
Derde vinger.
Ivan werd rood.
"Je kunt mijn bedrijf niet afpakken."
"Dat is niet mijn bedoeling," zei ik.
Ik keek hem rustig aan.
"Ik neem alleen terug wat altijd van mij is geweest."
Hij liep naar het raam.
Zijn handen trilden.
"Je kunt dit niet doen."
"Ik kan het wel."
"Na alles wat ik voor jou heb gedaan?"
Ik stond op.
"Wat heb jij voor mij gedaan, Ivan?"
Hij draaide zich om.
"Ik heb je een huis gegeven."
"Met geld dat ik mede heb opgebouwd."
"Ik heb je een gezin gegeven."
Mijn stem werd koud.
"Een gezin geef je niet. Een gezin bescherm je."
Hij keek naar Sawyer.
Voor het eerst leek hij te beseffen dat zijn woorden niets meer betekenden.
Marcus haalde een envelop uit zijn tas.
"Er is nog iets."
Ik knikte.
"Geef hem maar."
Ivan pakte de envelop.
Hij opende hem.
Zijn ogen gingen snel over de eerste regels.
Toen stopte hij.
"Nee."
Ik zei niets.
"Dit..."
Hij keek naar mij.
"Waar heb je dit vandaan?"
"Uit jouw kantoor."
"Je hebt mijn kantoor doorzocht?"
"Nee."
Marcus antwoordde:
"Een onafhankelijke accountant heeft het gevonden tijdens een onderzoek dat mevrouw Hayes drie maanden geleden heeft laten uitvoeren."
Ivan keek mij geschokt aan.
"Drie maanden?"
Ik knikte.
"Drie maanden geleden wist ik al dat je geld verplaatste."
"Dat is onmogelijk."
"Dat dacht je."
Hij hield het document omhoog.
"Je beschuldigt mij van fraude?"
"Ik beschuldig je nergens van."
Ik pakte mijn telefoon.
"De documenten doen dat."
Op dat moment klonk er een zachte stem achter ons.
"Mama?"
Ik draaide me onmiddellijk om.
Sawyer was wakker.
Zijn ogen waren halfopen.
Ik liep naar hem toe.
"Ik ben hier."
Hij keek naar Ivan.
Zijn gezicht veranderde.
Zijn kleine hand greep mijn mouw.
"Komt papa weer bij mij?"
De kamer werd stil.
Ivan zette een stap naar voren.
"Sawyer..."
Mijn zoon trok zich terug.
"Niet."
Dat ene woord sneed harder dan alles wat hij eerder had gezegd.
Ivan bleef staan.
Sawyer keek naar mij.
"Papa ging weg."
"Ik weet het."
"Ik was bang."
Ik slikte mijn tranen weg.
"Ik weet het, lieverd."
Hij keek naar zijn vader.
"Waarom koos papa Gemma?"
Ivan opende zijn mond.
Maar er kwam geen antwoord.
Ik zag hem voor het eerst zonder zijn dure pak.
Zonder zijn zelfvertrouwen.
Zonder zijn masker.
Gewoon een man die besefte dat zijn eigen kind hem niet meer vertrouwde.
Marcus keek op zijn horloge.
"Er is nog één probleem."
Ik keek naar hem.
"Wat?"
Hij aarzelde.
"Gemma's moeder is zojuist hier aangekomen."
Ivan verstijfde.
"Claire?"
Marcus knikte.
"En ze heeft iets meegenomen."
"Wat?"
Hij keek naar mij.
"Een opname."
Mijn hart sloeg sneller.
"Welke opname?"
Marcus antwoordde zacht:
"Een opname van het moment vóór het ongeluk."
Ik keek naar Ivan.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
Want blijkbaar had ik nog maar een deel van de waarheid gezien.
En iemand anders...
had de rest op band.
nnen.
