DEEL 2 — HET LICHAAM ZONDER NAAM
Rechercheur Rachel Cole zei dat ik onmiddellijk naar het politiebureau moest komen.
Niet morgen.
Niet nadat ik wat slaap had gehad.
Nu.
Ik keek naar Ethan, die nog steeds naast me stond en mijn hand vasthield alsof hij bang was dat ook ik plotseling zou verdwijnen.
“Kan hij mee?” vroeg ik.
Rachel zweeg even.
“Liever niet.”
Ik keek naar mijn zoon.
“Ik heb niemand bij wie ik hem kan achterlaten.”
“Neem hem dan mee. Maar zorg dat hij niet hoort wat we gaan bespreken.”
Dat laatste was onmogelijk.
Ethan hoorde alles.
Kinderen horen vaak meer dan volwassenen denken.
Een uur later zaten we in een kleine verhoorkamer op het politiebureau. Ethan zat met een beker chocolademelk in de wachtruimte bij een agent die beloofd had op hem te letten.
Rachel legde drie mappen op tafel.
“Dit is alles wat we tot nu toe hebben.”
Ik keek naar de eerste map.
Het ongevalsrapport.
De tweede bevatte de gegevens van het ziekenhuis.
De derde was dunner.
Veel dunner.
“Wat zit daarin?” vroeg ik.
Rachel keek me recht aan.
“De identificatie.”
Mijn vingers werden koud.
Ze opende de map.
“Het lichaam dat na het ongeluk werd aangetroffen, was zwaar verminkt. Er was geen bruikbare vingerafdrukregistratie. Geen direct DNA-resultaat op het moment van de identificatie. En door de omvang van de brand—”
“Maar jullie hebben gezegd dat het Mara was.”
“Ja.”
“Waarom?”
Rachel schoof een foto over de tafel.
Daarop stond een stukje stof.
Donkerblauw.
Ik herkende het onmiddellijk.
“Mara’s jas.”
Rachel knikte.
“De jas werd ongeveer twaalf meter van het wrak gevonden.”
“Dat wist ik.”
“Maar luister.”
Ze schoof een tweede foto naar me.
Een ketting.
Mara’s ketting.
Ik had die ketting na de begrafenis nog in mijn gedachten gezien. De kleine zilveren hanger die ze bijna nooit afdeed.
“Ook afzonderlijk gevonden,” zei Rachel.
Ik voelde een knoop in mijn maag.
“Dus iemand had haar kleding en sieraden?”
“Dat lijkt erop.”
“En het lichaam?”
Rachel sloot haar ogen kort.
“Het lichaam droeg niets waarmee we Mara rechtstreeks konden identificeren.”
Ik stond op.
“Waarom heeft niemand dit eerder verteld?”
“Omdat iedereen ervan uitging dat de spullen van haar waren en het lichaam van haar.”
“Dat is geen antwoord.”
“Nee,” zei Rachel zacht. “Dat is het probleem.”
Ze pakte haar telefoon.
“Vanochtend hebben we de oorspronkelijke identificatie opnieuw bekeken.”
“Door Lauren?”
“Ja.”
“Ze heeft haar eigen zus niet eens in het gezicht bekeken.”
Rachel knikte.
“Ze was in shock. Dat is niet strafbaar. Maar het betekent wel dat haar herkenning juridisch en praktisch veel zwakker is dan we aanvankelijk dachten.”
Ik keek naar de derde map.
“En DNA?”
“We hebben vandaag het DNA-onderzoek versneld.”
“Vandaag?”
“Ja.”
Ik lachte ongelovig.
“Dus mijn vrouw is gisteren begraven en jullie controleren pas vandaag of het lichaam daadwerkelijk van haar is?”
Rachel reageerde niet.
Dat was antwoord genoeg.
Toen hoorde ik buiten een stoel verschuiven.
Ethan.
Ik liep meteen naar de deur.
Hij stond in de gang.
Zijn gezicht was bleek.
“Papa?”
Ik knielde voor hem neer.
“Wat is er?”
Hij keek naar Rachel.
“Hebben jullie mama gevonden?”
Rachel keek naar mij.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
“Ethan…”
“Ze is niet dood, toch?”
Mijn hart brak.
“Ik weet het niet.”
Hij keek naar de grond.
Toen zei hij iets waardoor de hele kamer stilviel.
“Ik wist dat ze niet in die kist lag.”
Rachel knielde naast ons.
“Waarom?”
Ethan keek haar aan.
“Omdat mama altijd haar tand met haar tong aanraakte als ze zenuwachtig was.”
Ik slikte.
“En?”
“De vrouw in de kist deed dat niet.”
Rachel keek me aan.
“Hoe kon hij dat zien?”
Ik wist het antwoord.
“Mara deed het altijd.”
Maar Ethan was nog niet klaar.
“En ze rook ook anders.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Mama rook naar citroen.”
Rachel fronste.
Ethan wees naar zijn eigen handen.
“Ze gebruikte altijd die gele zeep in de badkamer. Zelfs als ze op reis was nam ze die mee.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“De vrouw in de kist rook naar bloemen.”
Rachel stond langzaam op.
“Ethan, heb je dat iemand verteld?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Alleen papa.”
Rachel liep terug naar de tafel.
“Er is nog iets.”
Ze opende de map en haalde een vel papier tevoorschijn.
“Het lichaam is op de plaats van het ongeluk niet direct naar het mortuarium gebracht.”
Ik keek haar aan.
“Waarom niet?”
“Het werd eerst naar een nabijgelegen ziekenhuis gebracht.”
“Welk ziekenhuis?”
Ze noemde de naam.
Ik kende het.
Daar was Mara vroeger behandeld toen Ethan werd geboren.
Maar dat was niet alles.
Rachel draaide het papier naar me toe.
“Volgens het logboek arriveerde het lichaam om 22.17 uur.”
“En?”
“Om 22.41 uur werd een tweede lichaam binnengebracht.”
Mijn ogen gingen naar de regel daaronder.
Naam:
Onbekend. Vrouw.
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waar is dat lichaam nu?”
Rachel antwoordde niet meteen.
“Dat is precies wat we proberen uit te zoeken.”
Toen ging haar telefoon.
Ze nam op.
Luisterde.
Haar gezicht veranderde.
“Wanneer?” vroeg ze.
Een paar seconden later hing ze op.
Ze keek naar mij.
“Het DNA-resultaat is binnen.”
Mijn mond werd droog.
“En?”
Rachel haalde langzaam adem.
“Het lichaam dat jullie hebben begraven…”
Ze keek me recht aan.
“…is genetisch niet verwant aan jou.”
Ik voelde de wereld onder mijn voeten verdwijnen.
“Maar Mara en ik zijn niet—”
“Ik bedoel niet alleen dat het geen match met jou is.”
Ze legde het rapport voor me neer.
“Het DNA komt ook niet overeen met het DNA-profiel van Mara’s moeder.”
Ik staarde naar het papier.
“Dus wie ligt er in dat graf?”
Rachel antwoordde zacht:
“Dat weten we nog niet.”
Op dat moment trilde mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Niemand zei iets.
Toen klonk een vrouwenstem.
Zacht.
Bang.
En bijna onhoorbaar.
“Als u wilt weten waar Mara is…”
Ik sprong overeind.
“…ga dan niet naar huis.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Rachel.
Zij had alles gehoord.
En voor het eerst sinds het ongeluk zag ik iets in haar ogen wat ik nog niet eerder had gezien.
Angst.
haar begroeven.”
