DEEL 4 — HET GELD DAT NIEMAND MOCHT VINDEN
Patricia bleef roerloos staan.
Honderden ogen waren op haar gericht.
Haar lippen trilden.
"Ik weet niet waar je het over hebt."
Gwen's vader, Richard Crawford, keek haar rustig aan.
"Je hebt precies dezelfde zin zes jaar geleden ook gebruikt."
Patricia schudde haar hoofd.
"Richard, je bent ziek. Je bent doodverklaard. Niemand zal je geloven."
Richard glimlachte zwak.
"Dat is precies waarom ik zes jaar geleden moest verdwijnen."
Spencer keek van zijn moeder naar Richard.
"Wat gebeurt hier?"
Richard antwoordde:
"Je moeder heeft niet alleen geld gestolen."
Hij wees naar de documenten in Thomas' handen.
"Ze heeft mijn dood gebruikt om controle te krijgen over Crawford Holdings."
Gwen voelde haar hart sneller kloppen.
"Maar waarom?"
Richard keek haar aan.
"Omdat jij de enige persoon was die haar kon tegenhouden."
Hij haalde diep adem.
"Daarom moest jij geïsoleerd worden."
Gwen keek naar Spencer.
"En mijn huwelijk?"
Richard knikte langzaam.
"Was geen toeval."
Spencer werd lijkbleek.
"Nee..."
"Mijn moeder heeft mij niet met Gwen laten trouwen."
Patricia schreeuwde:
"Zwijg!"
Maar het was te laat.
Richard keek naar Spencer.
"Zij heeft jou gebruikt."
"Ze wist dat Gwen ooit de meerderheid van Crawford Holdings zou erven."
"Ze wist dat jij via een huwelijk toegang zou krijgen tot haar vermogen."
Spencer keek naar zijn moeder alsof hij haar voor het eerst zag.
"Je zei altijd dat Gwen niets had."
"Je zei dat haar vader haar had onterfd."
Patricia antwoordde niet.
Gwen voelde tranen in haar ogen komen.
Niet van verdriet.
Van woede.
"Zes jaar."
Ze keek naar Patricia.
"Zes jaar lang liet je mij geloven dat ik waardeloos was."
Patricia begon te huilen.
"Ik wilde alleen mijn zoon beschermen."
Gwen schudde haar hoofd.
"Nee."
"Je wilde mijn familie vernietigen."
Op dat moment kwam er een agent naar voren.
"Mevrouw Albright, u moet met ons meekomen."
Patricia keek paniekerig om zich heen.
Toen gebeurde iets onverwachts.
Cassandra greep haar arm.
"Wacht!"
Iedereen keek naar haar.
Cassandra huilde.
"Zij heeft mij alles verteld."
Patricia trok haar arm los.
"Wat zeg je?"
Cassandra keek naar Spencer.
"Ik wist dat er iets niet klopte."
"Maar ik wist niet hoe groot het was."
Ze keek naar Gwen.
"Spencer vertelde me dat hij na de scheiding volledige controle over het bedrijf zou krijgen."
"En dat jij met niets zou achterblijven."
Gwen zei niets.
Cassandra slikte.
"Maar er was nog iemand."
"Wie?"
Cassandra keek naar Patricia.
"Je broer."
Gwen verstijfde.
"Mijn broer?"
Richard keek plotseling ernstig.
Thomas liet bijna zijn dossier vallen.
"Dat kan niet."
Gwen keek naar haar vader.
"Ik heb geen broer."
Richard antwoordde niet.
Die stilte was genoeg.
"Papa..."
"Ik heb geen broer."
Richard sloot zijn ogen.
"Dat dacht je."
De zaal werd opnieuw stil.
Gwen voelde een koude rilling door haar lichaam gaan.
"Wat betekent dat?"
Richard keek naar Thomas.
Thomas knikte langzaam.
"Er is één dossier dat we nooit konden openen."
"Het was verzegeld door uw vader."
Gwen keek naar hem.
"Waarom?"
Thomas antwoordde zacht:
"Omdat het dossier over uw moeder ging."
Gwen verstijfde.
"Mijn moeder?"
Richard keek naar zijn dochter.
"Je moeder is niet gestorven toen jij dacht."
Gwen kon nauwelijks ademhalen.
"Wat?"
"Ze heeft je verlaten."
"Dat is wat ik altijd gehoord heb."
Richard schudde zijn hoofd.
"Dat was een leugen."
Gwen zette een stap achteruit.
Hazel kwam voorzichtig naar haar toe en pakte haar hand.
"Mama?"
Gwen knielde onmiddellijk neer.
"Het is goed, lieverd."
Maar haar stem trilde.
Richard keek naar Hazel.
Toen verscheen er iets vreemds in zijn ogen.
Angst.
"Er is nog één reden waarom ik vanavond ben teruggekomen."
Gwen keek op.
"Welke?"
Richard keek naar Hazel.
"Die man die Patricia hielp..."
Hij zweeg even.
"...heeft jouw dochter nooit uit het oog verloren."
Gwen stond langzaam op.
"Wie?"
Richard wees naar de grote deuren.
Een onbekende man stond daar.
Hij droeg een donkere jas.
Zijn gezicht was half verborgen.
Toen hij naar voren stapte, keek hij rechtstreeks naar Hazel.
Hazel kroop dichter tegen haar moeder aan.
Gwen ging beschermend voor haar staan.
"Wie ben jij?"
De man antwoordde kalm:
"Mijn naam is Daniel Crawford."
Gwen voelde haar hart stoppen.
Richard sloot zijn ogen.
"Je broer."
Gwen keek naar haar vader.
Toen naar de onbekende man.
"Dat is onmogelijk."
Daniel glimlachte.
"Dat zei iedereen zes jaar geleden ook."
Hij haalde een oude foto uit zijn zak.
Op de foto stond Gwen als klein meisje.
Naast haar stond een jongen.
En op de achterkant stond slechts één zin:
ALS GWEN OOIT GEVAAR LOOPT, BESCHERM HAAR.
Gwen pakte de foto met trillende handen.
"Waarom heb ik deze jongen nooit gezien?"
Daniel keek naar Patricia.
"Omdat zij ervoor zorgde dat je hem vergat."
Patricia begon hysterisch te huilen.
"Nee!"
"Zeg niets!"
Maar Daniel liep naar haar toe.
"Je hebt genoeg gelogen."
Hij keek naar de politie.
"En nu vertel ik jullie waar de rest van het geld ligt."
Patricia verstijfde.
Daniel glimlachte.
"Onder het oude Crawford-landgoed."
Richard keek geschokt.
"Dat is onmogelijk."
Daniel antwoordde:
"Niet onder het huis."
Hij keek naar Gwen.
"Onder de kamer waar je moeder ooit sliep."
Gwen voelde haar maag samentrekken.
Want die kamer was zes jaar geleden afgebrand.
En volgens iedereen...
was er niets meer over.
Maar Daniel zei nog één zin:
"Er ligt daar iets begraven dat belangrijker is dan al het geld."
Hij keek naar Gwen.
"Het bewijs dat jouw moeder nog leeft."
