DEEL 3 — DE WAARHEID DIE ALLES VERANDERDE
Maar niemand wist nog dat de grootste waarheid van allemaal nog moest worden onthuld...
Gwen liep met Hazel richting de uitgang.
Achter haar klonken de stemmen van tientallen gasten door elkaar.
"Erfgename van Crawford Holdings?"
"Zestig procent van Albright Enterprises?"
"Hoe heeft Spencer dit verborgen kunnen houden?"
Cassandra stond als versteend midden in de zaal.
Ze keek naar Spencer, die door twee agenten werd vastgehouden.
"Je zei dat ze niemand was," fluisterde ze.
Spencer antwoordde niet.
Voor het eerst in zes jaar wist hij niet wat hij moest zeggen.
Toen verscheen Patricia tussen de gasten.
Haar gezicht was lijkbleek.
"Gwen..."
Gwen stopte.
Patricia keek naar haar alsof ze een geest zag.
"Waarom heb je ons nooit verteld wie je werkelijk was?"
Gwen draaide zich langzaam om.
"Omdat ik wilde weten wie van jullie van mij hield zonder mijn naam, mijn geld of mijn familie."
Haar ogen gleden naar Cassandra.
"En nu weet ik het."
Cassandra begon te huilen.
"Ik wist het niet! Spencer zei dat jij niets bezat!"
Gwen glimlachte bitter.
"Dat geloof ik."
"Je geloofde hem toen hij zei dat ik waardeloos was."
"Je geloofde hem toen hij zei dat mijn dochter lastig was."
"En je geloofde hem toen hij je vertelde dat dit huis ooit van jou zou worden."
Cassandra verstijfde.
"Wat bedoel je?"
Gwen antwoordde niet.
Ze keek naar Thomas, de man die haar de zaal binnen had begeleid.
Thomas knikte.
Hij haalde een document uit zijn aktetas.
"Mevrouw Crawford-Albright heeft mij gevraagd dit vanavond bekend te maken."
De directeur van Albright Enterprises kwam dichterbij.
"Wat staat daarin?"
Thomas keek hem recht aan.
"De volledige overdracht van de controle over Albright Enterprises."
Hij liet het document zien.
"Zestig procent van de aandelen is nooit van Spencer geweest."
Een geschokte stilte volgde.
"De aandelen werden zes jaar geleden tijdelijk op naam van een trust geplaatst."
Thomas keek naar Gwen.
"Op verzoek van haar vader."
Spencer trok zich los van de agent.
"Dat is onmogelijk!"
"Ik heb die aandelen gekocht!"
Thomas keek hem kalm aan.
"Met geld dat u hebt verkregen via rekeningen die niet van u waren."
Spencer werd stil.
De agent draaide hem om.
"Geen beweging."
Maar Spencer keek alleen naar Gwen.
"Jij wist hiervan?"
"Al die jaren?"
Gwen antwoordde rustig.
"Ik wist genoeg."
"Maar er is nog iets wat je niet weet."
Spencer keek haar angstig aan.
"Wat?"
Gwen liep terug naar hem.
"Waarom denk je dat mijn vader zes jaar lang heeft toegestaan dat ik met jou getrouwd bleef?"
Spencers gezicht veranderde.
Voor het eerst verscheen er echte angst in zijn ogen.
"Wat heb je het over?"
Gwen keek naar Thomas.
Thomas haalde een tweede envelop tevoorschijn.
"Deze brief werd zes jaar geleden geschreven door uw vader."
Spencer staarde naar de envelop.
Op de voorkant stond zijn naam.
SPENCER ALBRIGHT — ALLEEN TE OPENEN ALS GWEN BESLUIT TE VERTREKKEN.
Zijn handen begonnen te trillen.
"Mijn vader is overleden."
"Dat weet ik."
"Dan kan hij dit niet geschreven hebben."
"De brief is zes jaar oud."
Thomas overhandigde hem de envelop.
Spencer aarzelde.
Toen scheurde hij hem open.
Hij las de eerste regels.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
"Nee..."
Cassandra kwam dichterbij.
"Wat staat erin?"
Spencer deed een stap achteruit.
Gwen zei niets.
Hij las verder.
Toen liet hij de brief uit zijn handen vallen.
"Je vader wist..."
Hij keek naar Gwen.
"Wat wist hij?"
Gwen antwoordde:
"Dat jij mij nooit werkelijk had liefgehad."
Spencer schudde zijn hoofd.
"Nee."
"Dat kan niet."
"Mijn vader kende jou nauwelijks."
Gwen keek hem strak aan.
"Dat dacht jij."
Thomas raapte de brief op.
"Uw vader wist dat zijn bedrijf door interne fraude werd bedreigd."
"Hij wist dat iemand binnen de familie geld verduisterde."
"Hij wist dat bepaalde contracten werden vervalst."
"En hij wist dat iemand Gwen probeerde te gebruiken om toegang te krijgen tot Crawford Holdings."
Spencer keek naar zijn moeder.
Patricia.
Hun ogen ontmoetten elkaar.
En Patricia begon te trillen.
Gwen zag het.
"Daarom was je zo wanhopig om mij uit dit huis te krijgen."
Patricia zette een stap achteruit.
"Ik begrijp niet waar je het over hebt."
"Jawel."
Gwen pakte haar telefoon.
Eén druk op het scherm.
Een opname begon.
De stem van Patricia vulde de zaal.
"Als Gwen ooit ontdekt hoeveel haar vader werkelijk heeft achtergelaten, moeten we ervoor zorgen dat ze niets kan opeisen."
Patricia's gezicht werd wit.
Cassandra sloeg een hand voor haar mond.
Spencer keek naar zijn moeder.
"Ma..."
Patricia begon te huilen.
"Ik deed het voor ons gezin."
Gwen keek haar aan.
"Nee."
"Je deed het voor jezelf."
Toen klonk er plotseling een harde stem vanaf de andere kant van de zaal.
"Dat is niet alles."
Iedereen draaide zich om.
Een oudere man stond bij de ingang.
Gwen verstijfde.
De glimlach verdween van haar gezicht.
Thomas keek geschokt.
"Dat kan niet..."
De man liep langzaam naar voren.
Spencer staarde hem aan.
"Wie bent u?"
De man keek alleen naar Gwen.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
"Het spijt me dat ik zo lang heb gewacht."
Gwen kon nauwelijks ademhalen.
Ze kende die stem.
Ze had hem zes jaar geleden voor het laatst gehoord.
Thomas fluisterde:
"Mevrouw..."
Gwen zette één stap naar voren.
"Papa?"
De hele zaal werd doodstil.
Want de man van wie iedereen dacht dat hij zes jaar geleden was overleden...
stond levend voor haar.
En hij kwam niet alleen terug om zijn dochter te zien.
Hij kwam terug om iemand te ontmaskeren.
Iemand die nog steeds in deze zaal stond.
Hij keek langzaam naar Patricia.
"Je hebt mijn dochter zes jaar lang laten geloven dat ze alles had verloren."
Patricia begon achteruit te lopen.
De oudere man wees naar haar.
"Maar jij was degene die alles stal."
En toen zei hij de woorden waardoor Spencer bijna instortte:
"Patricia... vertel ze waar je het geld hebt verborgen."
