DEEL 16 — DE MAN DIE MIJN GEZICHT KENDE
We vluchtten door een achterdeur van de kerk.
De regen sloeg tegen mijn gezicht.
Daniel reed.
Mijn moeder zat naast mij.
Tyler achterin.
Margaret zat stil.
Ik keek haar aan.
“Waarom wil Samuel mij?”
“Omdat jij zijn laatste erfgenaam bent.”
“Maar waarom zou hij mij willen doden?”
“Dat weet ik niet.”
Daniel keek naar haar.
“Je liegt.”
Margaret keek weg.
“Wat verberg je?”
Ze zweeg.
Tyler zei:
“Ze weet het.”
Margaret keek hem aan.
“Je bent slimmer dan je denkt.”
Ik draaide me om.
“Vertel.”
Ze haalde diep adem.
“Samuel heeft een geheim.”
“Welk geheim?”
“Hij is niet je biologische grootvader.”
Ik voelde mijn hoofd tollen.
“Maar je zei—”
“Hij dacht dat hij dat was.”
“Dus wie is mijn vader?”
Margaret antwoordde:
“Een man die Samuel jarenlang probeerde te vinden.”
“Wie?”
Ze fluisterde:
“David Henderson.”
Daniel remde abrupt.
“David?”
“Elias' zoon.”
Ik keek naar hem.
“Elias had een zoon?”
“Ja.”
“Waar is hij?”
Margaret keek uit het raam.
“Dood.”
“Wanneer?”
“Zevenentwintig jaar geleden.”
Ik voelde iets niet kloppen.
“Maar ik ben geboren achtentwintig jaar geleden.”
Margaret keek naar mij.
“Precies.”
De auto werd stil.
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Wat bedoel je?”
“David stierf officieel voordat jij geboren werd.”
“Officieel?”
“Hij was degene die jou probeerde te beschermen.”
“Dus David was mijn vader?”
Margaret knikte.
“Ja.”
“En Elias?”
“Je grootvader.”
“Maar waarom zei je eerder dat Elias mijn biologische vader was?”
“Om je te laten geloven dat het verhaal simpel was.”
Ik keek haar woedend aan.
“Je hebt me weer voorgelogen.”
“Om je te beschermen.”
“Daar heb ik genoeg van!”
De auto stopte.
Voor ons stond een zwarte SUV.
De deur ging open.
Een man stapte uit.
Grijs haar.
Een litteken.
Ik kende hem.
Samuel Bell.
Hij glimlachte.
“Chloe.”
Daniel stapte uit.
“Blijf in de auto.”
Samuel keek hem aan.
“Je hebt haar al die jaren beschermd.”
“En dat blijf ik doen.”
Samuel glimlachte.
“Dat is jammer.”
Hij hief zijn pistool.
Een schot.
Daniel viel.
“Papa!”
Ik sprong uit de auto.
Samuel keek me aan.
“Kom met mij mee.”
“Nee.”
“Dan sterft iedereen.”
Hij wees naar de auto.
Mijn moeder zat verstijfd.
Tyler keek naar Daniel.
Samuel zei:
“Je hebt vijf minuten.”
Ik keek naar de gewonde Daniel.
Toen naar mijn moeder.
Toen naar Samuel.
Ik wist dat ik geen keuze had.
Ik liep naar hem toe.
Hij glimlachte.
“Goede keuze.”
Maar toen hoorde ik Tyler achter mij zeggen:
“Chloe, kijk niet naar hem.”
Ik keek toch.
Samuel had tranen in zijn ogen.
Hij fluisterde:
“Je lijkt precies op je vader.”
* * *
