DEEL 10 — MIJN OMA LEEFDE
“Dat is onmogelijk.”
Ik zei het hardop.
Daniel schudde zijn hoofd.
“Niet onmogelijk.”
“Mijn oma is begraven.”
“Een lichaam lag in het graf.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“Margaret had een tweelingzus.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Wat?”
“Eleanor.”
Robert keek naar Daniel.
“Je bent gek.”
Daniel antwoordde:
“Jij wist het.”
Robert zweeg.
Ik draaide me naar hem.
“Robert?”
Hij keek weg.
“Waarom?”
“Omdat Margaret wilde verdwijnen.”
“Waarom?”
“Omdat ze wist dat Elias achter haar geheim was gekomen.”
Daniel haalde een oud document uit zijn jas.
Hij gaf het aan mij.
Bovenaan stond:
ELEANOR HENDERSON — IDENTITEITSWISSELING
Mijn handen trilden.
“Dus wie ligt er in graf 27?”
“Eleanor.”
“En waar is Margaret?”
Daniel keek naar de deur.
“Dat proberen we al zevenentwintig jaar te ontdekken.”
Mijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Hallo?”
Een oude vrouwenstem zei:
“Chloe.”
Ik verstijfde.
Ik kende die stem.
Ik had haar duizenden keren gehoord.
Mijn oma.
“Margaret?”
De lijn werd stil.
Toen:
“Je hebt de kluis geopend.”
“Waar ben je?”
“Waar je me nooit zult zoeken.”
“Waarom heb je dit gedaan?”
“Om je te beschermen.”
“Je hebt iedereen vernietigd!”
“Dat weet ik.”
“Waarom?”
“Omdat Elias mij wilde verraden.”
Mijn hart sloeg over.
“Elias was je zoon.”
“Hij was mijn zoon.”
“En toch heb je hem laten vermoorden?”
“Niet ik.”
“Daniel zegt van wel.”
Een korte stilte.
“Daniel weet niet alles.”
“Wie heeft Elias vermoord?”
“Chloe…”
“Wie?”
Ze fluisterde:
“Vraag je moeder wie de man was die haar die nacht naar het huis bracht.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Emily.
Ze was lijkbleek.
“Wie?”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat kan niet.”
“Wie?”
Ze begon te huilen.
“Je vader.”
“Daniel?”
“Nee.”
“Richard?”
“Nee.”
Ze keek naar mij.
“Een andere man.”
Daniel vroeg:
“Wie?”
Emily antwoordde:
“Elias' advocaat.”
Robert verstijfde.
“Jonathan?”
Emily knikte.
“Jonathan Bell.”
Ik keek naar het testament.
Thomas Bell.
Tyler's oorspronkelijke naam.
Mijn broer was naar hem vernoemd.
“Waarom?”
Emily zei:
“Omdat Jonathan niet alleen advocaat was.”
“Wat was hij dan?”
“De echte vader van Tyler.”
Mijn hoofd tolde.
“Dus Tyler is niet van Richard.”
“Nee.”
“En ook niet van Daniel.”
“Nee.”
“Wie is Jonathan?”
Robert antwoordde:
“De man die alle documenten heeft vervalst.”
Op dat moment kreeg ik een bericht.
Een foto.
Mijn adem stokte.
Het was een recente foto van Tyler.
Hij zat ergens vastgebonden.
Onder de foto stond één zin:
JE HEBT 24 UUR OM DE MAP TE BRENGEN.
Ik keek naar Daniel.
“Wie heeft dit gestuurd?”
Hij keek naar het scherm.
Zijn gezicht veranderde.
“Jonathan.”
“Hij leeft?”
Daniel knikte.
“En hij weet dat jij nu alles weet.”
Mijn moeder pakte mijn hand.
“Chloe, we moeten gaan.”
“Waarheen?”
Daniel antwoordde:
“Naar het oude Henderson-landgoed.”
“Waarom?”
“Omdat daar het laatste bewijs ligt.”
Ik keek naar de foto van Tyler.
“En als we te laat zijn?”
Daniel keek me aan.
“Dan zal Tyler niet de enige zijn die sterft.”
* * *
