Zeker. Ik ga verder vanaf DEEL 6, met DEEL 7 t/m DEEL 11, elk ongeveer 800–1000 woorden, in dezelfde spannende, emotionele en filmische stijl. Ik houd de mysteries rond Noah, de moeder, Michael, Richard en het oude huis verder open, met aan het einde van DEEL 11 opnieuw een sterke cliffhanger.
DEEL 7 — HET HUIS DAT NOOIT LEEG WAS
Ik staarde naar het adres.
Het huis van mijn vader.
Zeven jaar geleden was het officieel leeg verklaard.
Onbewoonbaar.
Verzegeld.
Een gebouw dat volgens de papieren al jaren niet meer bestond als eigendom van de familie.
Maar iemand had daar mijn moeder gefotografeerd.
Vastgebonden.
En mijn oom stond achter haar.
Ik voelde mijn handen trillen.
Claire kwam naast me staan.
“Daniel…”
Ik gaf haar de foto.
Ze werd bleek.
“Is dat…?”
“Mijn moeder.”
Noah stond een paar meter verderop.
Hij begreep niet waarom we zo stil waren.
Ik keek naar mijn horloge.
Nog drie uur tot middernacht.
“Dan gaan we.”
Claire keek me aan.
“Je moeder zei dat je alleen moest komen.”
“Dat is precies waarom ik niet alleen ga.”
“Daniel, als Michael daar is…”
“Dan wil ik niet dat hij Noah kan pakken.”
Ze keek naar onze zoon.
Toen knikte ze.
We liepen terug naar het perron.
Maar voordat we het station verlieten, stopte ik.
“Wacht.”
Ik keek achterom.
De man met de pet was verdwenen.
Maar zijn aanwezigheid voelde nog steeds alsof hij ergens dichtbij was.
Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn.
Geen nieuwe berichten.
Ik belde Richard.
Hij nam na twee keer overgaan op.
“Daniel?”
“Waar ben je?”
“Thuis. Waarom?”
“Mijn moeder is ontvoerd.”
Een stilte.
Toen veranderde zijn stem.
“Wat?”
“Je hoorde me.”
“Door wie?”
“Ik weet het niet.”
“Waar ben je?”
“Dat doet er niet toe.”
“Daniel, luister naar me. Ga niet naar dat huis.”
Mijn hart sloeg over.
“Hoe weet jij van dat huis?”
Weer stilte.
Te lang.
“Richard?”
“Ik…”
“Hoe weet jij welk huis ik bedoel?”
“Ik heb het dossier van je vader gezien.”
“Dat dossier is nooit openbaar geweest.”
Hij zei niets.
Ik verbrak de verbinding.
Claire keek me aan.
“Denk je dat hij erbij betrokken is?”
“Ik weet het niet.”
“Maar je vertrouwt hem niet meer.”
“Nee.”
We namen een taxi.
Tijdens de rit keek ik voortdurend uit het raam.
Iedere auto leek ons te volgen.
Iedere schaduw leek iemand te verbergen.
Noah zat tussen ons in.
Hij hield zijn speelgoedtrein vast.
“Papa?”
“Ja?”
“Gaan we oma halen?”
Ik keek hem aan.
“Ja.”
“Is ze bang?”
Ik slikte.
“Misschien.”
“Dan moet ik haar knuffelen.”
Ik glimlachte zwak.
“Dat moet je zeker doen.”
De taxi stopte twee straten van het oude huis.
Ik betaalde en stapte uit.
Het huis lag aan het einde van een smalle straat.
De ramen waren donker.
De tuin was volledig overwoekerd.
Het hek hing scheef.
Op de voordeur zat nog steeds een oud zegel.
Maar het was gebroken.
Iemand was hier geweest.
Onlangs.
Ik pakte mijn telefoon.
Geen bereik.
Claire fluisterde:
“Daniel…”
Ze wees naar het raam.
Daar stond iemand.
Een vrouw.
Ik rende ernaartoe.
Maar toen ik dichterbij kwam, verdween de schaduw.
Ik trok aan de voordeur.
Op slot.
Ik pakte het gouden sleuteltje uit mijn zak.
“Denk je dat dit hiervoor is?”
“Probeer het.”
Ik stak de sleutel in het slot.
Klik.
De deur ging open.
Binnen rook het naar stof.
En iets anders.
Parfum.
Mijn moeders parfum.
“Ze is hier geweest,” fluisterde ik.
We liepen naar binnen.
Noah bleef dicht bij Claire.
De woonkamer zag eruit alsof niemand er jaren was geweest.
Maar op tafel stond een kop koffie.
Nog warm.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Ze zijn hier.”
Ik pakte een stoel.
“Blijf achter me.”
Toen hoorden we boven een geluid.
Een voetstap.
Daarna nog één.
Ik keek naar Claire.
Ze hield Noah vast.
Ik liep naar de trap.
“Wie is daar?”
Geen antwoord.
Ik klom langzaam omhoog.
De gang boven was donker.
Een deur stond open.
Ik duwde hem verder open.
De kamer was leeg.
Maar op de muur hing een foto.
Mijn vader.
Naast hem stond mijn moeder.
En naast mijn moeder…
Richard.
Ik staarde naar de foto.
“Wat doet Richard hier?”
Claire kwam naast me staan.
“Misschien kende hij je vader.”
“Hij heeft altijd gezegd dat hij hem nauwelijks kende.”
Ik liep dichter naar de foto.
Onder de foto stond een datum.
Twaalf jaar geleden.
En daaronder één woord.
PROJECT NOAH.
Mijn bloed stolde.
“Wat is Project Noah?”
Achter ons klonk een stem.
“Dat had je nooit mogen zien.”
We draaiden ons om.
Een man stond in de deuropening.
Niet Michael.
Niet Richard.
Anna.
Ze keek doodsbang.
“Wat doe jij hier?”
Ze deed de deur achter zich dicht.
“Ik probeer jullie te beschermen.”
“Waar is mijn moeder?”
Anna keek naar de foto.
Toen naar Noah.
“Je moeder is hier niet.”
“Waar is ze dan?”
Anna antwoordde niet.
Ik greep haar arm.
“Waar is mijn moeder?”
Ze keek me recht aan.
“Je moeder heeft zichzelf laten ontvoeren.”
Ik liet haar los.
“Wat?”
“Ze wist dat ze gevolgd werd.”
“Door wie?”
Anna fluisterde:
“Door dezelfde persoon die je vader zeven jaar geleden heeft laten zwijgen.”
Op dat moment ging beneden de voordeur open.
Een harde klap.
Anna verstijfde.
“Ze zijn hier.”
“Wie?”
Ze keek naar Noah.
“De mensen die Project Noah nooit hebben opgegeven.”
Buiten sloeg een autoportier dicht.
Daarna nog één.
Claire trok Noah tegen zich aan.
Ik keek naar de trap.
Voetstappen kwamen langzaam omhoog.
En toen hoorde ik een stem die ik onmiddellijk herkende.
Richard.
“Daniel…”
Hij riep mijn naam vanaf de gang.
“Kom naar beneden.”
Ik keek naar Anna.
Ze schudde haar hoofd.
“Vertrouw hem niet.”
De voetstappen stopten.
Richard zei:
“Je hebt precies gedaan wat we hoopten.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat bedoel je?”
Er kwam geen antwoord.
Alleen een zacht gelach.
Toen ging het licht uit.
