DEEL 6 — MIJN MOEDER WAS VERDWENEN
Ik las de zin opnieuw.
“Als je dit leest, ben ik waarschijnlijk verdwenen.”
Claire stond naast me.
Noah keek nieuwsgierig naar het doosje.
“Wat betekent verdwenen?”
Ik sloot de brief.
“Dat oma ergens heen is.”
“Komt ze terug?”
Ik wist het antwoord niet.
Dus zei ik:
“Dat hoop ik.”
Maar diep vanbinnen voelde ik dat er iets verschrikkelijks was gebeurd.
Ik belde mijn moeder.
Geen antwoord.
Nog een keer.
Voicemail.
Ik stuurde een bericht.
Niets.
Claire pakte haar telefoon.
“Misschien moeten we de politie bellen.”
Ik knikte.
Maar voordat ik dat kon doen, verscheen er een nieuw bericht.
Van mijn moeder.
“Ga niet naar mijn huis.”
Daaronder kwam een tweede bericht.
“Ze kijken naar je.”
En toen een derde.
“Vertrouw Richard niet.”
Ik keek naar Claire.
“Ze zegt dat we Richard niet mogen vertrouwen.”
Claire antwoordde:
“Maar hij heeft je geholpen.”
“Of hij heeft ons hierheen geleid.”
Ik keek naar Noah.
Hij zat op het bed en speelde met zijn speelgoedtrein.
Ik kon niet langer aannemen dat iemand aan onze kant stond.
Niet mijn moeder.
Niet mijn oom.
Niet Richard.
Misschien niemand.
Ik pakte het gouden sleuteltje.
“Waar is dit voor?”
Noah wees naar het zwarte doosje.
“Dat zat bij oma.”
Ik draaide het om.
Aan de achterkant stond een nummer.
27.
Ik dacht aan de sleutel van mijn vader.
Kluis 317.
Maar dit was iets anders.
Ik belde mijn moeder opnieuw.
Geen antwoord.
Toen kwam er een onbekend nummer binnen.
Ik nam op.
“Hallo?”
Een vrouwenstem.
Zacht.
Bevend.
“Daniel?”
“Wie ben je?”
“Ik heet Anna.”
“Wat wil je?”
“Ik heb met je vader gewerkt.”
Ik verstijfde.
“Wanneer?”
“Voor zijn dood.”
“Waar?”
“Bij Hayes Holdings.”
“Wat weet je over Noah?”
Een stilte.
Toen:
“Alles.”
Mijn hart bonsde.
“Vertel het me.”
“Niet via de telefoon.”
“Waar ben je?”
“Centraal Station. Perron 11.”
“Wanneer?”
“Nu.”
De verbinding werd verbroken.
Claire keek me aan.
“Je gaat niet alleen.”
“Ik ga nergens zonder jou.”
Noah stond op.
“Ga ik mee?”
Ik knielde bij hem.
“Ja.”
We verlieten het hotel via de achteruitgang.
Ik controleerde de straat.
Geen donkere auto.
Geen bekende gezichten.
We namen een taxi naar het station.
Perron 11 was bijna leeg.
Een vrouw stond bij een pilaar.
Rode jas.
Donkere haren.
Ze keek voortdurend om zich heen.
Toen zag ze mij.
Ze kwam naar ons toe.
“Daniel?”
“Anna?”
Ze knikte.
Toen keek ze naar Noah.
Haar gezicht veranderde.
“Hij lijkt precies op hem.”
“Op wie?”
“Op je vader.”
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
Ze pakte een envelop.
“Je vader ontdekte vlak voor zijn dood dat iemand geld uit het familiebedrijf haalde.”
“Wie?”
“Michael.”
Mijn oom.
“Hij wilde hem aangeven.”
“Waarom deed hij dat niet?”
“Omdat hij ontdekte dat Michael niet alleen handelde.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wie hielp hem?”
Anna keek naar Claire.
Toen naar Noah.
“Je moeder.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Mijn moeder werkte met mijn oom?”
“Nee.”
Ze keek me ernstig aan.
“Je moeder probeerde hem te stoppen.”
Ik zweeg.
Eindelijk begon het plaatje vorm te krijgen.
Mijn moeder had gelogen.
Maar misschien niet uit hebzucht.
Misschien uit angst.
“Waarom heeft ze Claire dan gedwongen te zwijgen?”
Anna antwoordde:
“Omdat Michael dreigde Noah te laten verdwijnen.”
Claire sloeg haar hand voor haar mond.
“Hij wist van Noah?”
“Vanaf het begin.”
“Waarom?”
Anna keek naar Noah.
“Omdat Noah erfgenaam is.”
“Dat weet ik.”
“Nee,” zei ze.
“Je begrijpt het niet.”
Ze haalde een document uit haar tas.
“Je vader had zijn testament veranderd.”
Ik pakte het aan.
Mijn ogen gleden over de pagina.
Noah stond erin.
Niet alleen als erfgenaam.
Maar als enige erfgenaam.
Mijn moeder had niets.
Mijn oom had niets.
Ikzelf had slechts een beschermende rol.
Alles ging naar Noah.
“Daarom,” fluisterde Anna.
“Daarom wilde iemand hem verbergen.”
Ik keek naar mijn zoon.
Hij keek terug.
“Papa?”
Ik glimlachte ondanks de tranen.
“Ja?”
“Waarom kijkt iedereen zo boos?”
Ik trok hem tegen me aan.
“Omdat volwassenen soms domme dingen doen.”
Anna legde haar hand op mijn arm.
“Er is nog iets.”
Ik keek haar aan.
“Wat?”
“Je vader heeft niet alleen een testament achtergelaten.”
“Wat dan?”
“Een video.”
“Waar?”
“Bij je moeder.”
Mijn telefoon trilde.
Een nieuw bericht.
Van mijn moeder.
“Ik ben veilig. Maar kom alleen.”
Daarna nog één.
“Ik weet wie Noah probeert te pakken.”
En tenslotte:
“Het is iemand die jij vertrouwt.”
Ik keek naar Claire.
Zij keek terug.
“Wie vertrouw jij?” vroeg ze.
Ik dacht aan Richard.
Aan Anna.
Aan mijn oude vrienden.
Aan iedereen die de afgelopen vierentwintig uur mijn leven was binnengedrongen.
Toen hoorde ik Noah iets zeggen.
Heel zacht.
“Papa…”
Ik keek naar hem.
Hij wees achter me.
Aan de andere kant van het perron stond een man.
Donkere jas.
Pet diep over zijn gezicht.
Hij keek rechtstreeks naar Noah.
Toen draaide hij zich om.
Ik rende achter hem aan.
“Blijf hier!”
Ik rende de trap af.
De man verdween tussen de mensen.
Ik zag hem nog net een deur doorgaan.
Ik trok hem open.
Een lege gang.
Niemand.
Maar op de vloer lag iets.
Een kleine envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem.
Binnenin zat één foto.
Een foto van mijn moeder.
Vastgebonden op een stoel.
En achter haar stond mijn oom.
Op de achterkant stond:
“Je wilde de waarheid, Daniel. Nu krijg je haar.”
Daaronder stond een adres.
Het huis van mijn vader.
Het huis dat zeven jaar geleden leeg was verklaard.
Ik keek naar het adres.
En toen zag ik de laatste zin.
“Kom vóór middernacht. Of Noah verdwijnt.”
