DEEL 4 — Het dossier van mijn moeder
De politie verbood mij natuurlijk om naar huis te gaan.
Maar Thomas bleef berichten sturen.
Soms dreigend.
Soms smekend.
Soms alsof hij degene was die slachtoffer was.
“Emily, je begrijpt het verkeerd.”
“Ik wilde Lotte nooit pijn doen.”
“Kom alsjeblieft naar huis.”
Ik antwoordde niet.
Angela kwam diezelfde avond naar het ziekenhuis.
Ze droeg een oude leren tas.
Ze zette die voor mij neer.
“Dit is van je moeder.”
Ik keek naar de tas.
“Wat zit erin?”
“Het dossier.”
Ik opende hem.
Binnenin zaten bankafschriften.
Contracten.
Foto's.
En een brief.
Mijn moeders handschrift.
Ik herkende het onmiddellijk.
Lieve Emily,
Als je dit leest, is mijn grootste angst werkelijkheid geworden.
Ik slikte.
Je bent getrouwd met een man die ik nooit volledig heb vertrouwd.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Thomas heeft geprobeerd je te laten geloven dat hij jouw bedrijf wil helpen groeien. Maar hij wil iets anders.
Ik keek naar Angela.
“Wat?”
“Lees verder.”
Ik ging door.
Hij werkt samen met iemand die jij goed kent.
Mijn hart sloeg over.
En als hij ooit ontdekt dat jij dit dossier hebt gevonden, zal hij proberen je te isoleren.
Ik keek naar mijn dochter.
Daarom.
De vreemde vragen.
De controle.
De telefoontjes.
De angst.
Mijn moeder had het voorzien.
Maar er stond nog iets.
Het geld dat ik je heb nagelaten, is niet alleen geld.
Het is bewijs.
Daarna volgde een rekeningnummer.
En een bedrag.
€8.400.000.
Ik staarde ernaar.
“Mijn moeder had acht miljoen euro?”
Angela knikte.
“Maar het geld is niet verdwenen.”
“Waar is het?”
“Op een trust.”
“Op wiens naam?”
“Op jouw naam.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waarom heeft Thomas daar nooit iets van verteld?”
“Omdat hij ervan wist.”
Ik keek naar haar.
“Hoe?”
“Hij heeft geprobeerd toegang te krijgen.”
Ik bladerde verder.
Er stond een kopie van een e-mail.
Thomas aan een bankmedewerker.
“Mijn vrouw is momenteel niet in staat haar financiële zaken zelf te beheren. Wat zijn de mogelijkheden?”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Hij had dit voorbereid.
Lang voordat ik het doorhad.
De politie onderzocht inmiddels zijn financiële gegevens.
Daaruit bleek dat hij enorme schulden had.
Leningen.
Creditcards.
Gokrekeningen.
En één bedrag dat alles verklaarde:
€1.200.000.
Dat was het bedrag dat hij binnen enkele weken moest terugbetalen.
Als hij dat niet deed, zou hij failliet gaan.
Mijn vermogen was zijn uitweg.
Maar toen ontdekten de rechercheurs nog iets.
Thomas had maandenlang geld overgemaakt aan een bedrijf.
VDK Consulting.
Ik herkende de naam.
Het bedrijf van mijn zwager.
Mijn adem stokte.
“Mijn broer?”
Angela knikte.
“Je broer is betrokken.”
Ik wilde het niet geloven.
Maar toen zag ik een foto.
Thomas.
Mijn broer.
En een derde persoon.
Victoria.
De vrouw die zich altijd als een familievriendin had voorgesteld.
Ik keek naar Angela.
“Wie is Victoria?”
“Dat weten we nog niet.”
Op dat moment ging de deur open.
Dokter Meijer kwam binnen.
Hij keek naar mij.
“Mag ik u iets vertellen?”
“Ja.”
“Lotte heeft me gisteren iets verteld.”
“Wat?”
“Ze zei dat ze vóór haar tandpijn nog iets anders had gezien.”
“Wat?”
“Een gesprek.”
“Waar?”
“Bij jullie thuis.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Met wie?”
Hij keek naar mij.
“Uw man en uw broer.”
Ik voelde de kamer draaien.
“Wat zei ze?”
“Ze hoorde uw broer zeggen dat het plan moest doorgaan.”
“Welk plan?”
“Dat weet ze niet.”
Toen kwam er een rechercheur binnen.
“Mevrouw van Dijk.”
“Ja?”
“We hebben uw broer gevonden.”
“Waar?”
“Op weg naar het vliegveld.”
“En?”
Hij keek naar Angela.
“Hij probeerde het land te verlaten.”
Mijn hart zakte.
“Waarom?”
De rechercheur legde een document op tafel.
“Omdat hij wist dat wij hem zouden vinden.”
Ik keek naar het document.
Het was een overschrijving.
Van mijn moeders trust.
€2.000.000.
Naar een buitenlandse rekening.
Mijn broer had mijn erfenis proberen leeg te halen.
Ik keek naar Lotte.
Ze sliep.
Ik streek door haar haar.
Toen wist ik wat ik moest doen.
Ik zou niet langer vluchten.
Ik zou naar huis gaan.
Maar niet alleen.
Met de politie.
En met het dossier van mijn moeder.
Want ik wilde eindelijk horen wat Thomas al die jaren had verborgen.
* * *
* * *
