* * *
DEEL 3 — De waarheid achter Lottes kies
Lotte werd onmiddellijk naar het ziekenhuis gebracht.
Niet omdat haar toestand levensbedreigend was.
Maar omdat de artsen een volledig onderzoek wilden doen.
Ik zat naast haar terwijl een kinderarts haar voorzichtig onderzocht.
Ze hield mijn hand vast.
“Je bent veilig,” fluisterde ik.
“Niemand gaat je iets aandoen.”
Ze knikte.
Maar haar ogen bleven op de deur gericht.
Na bijna een uur kwam dokter Meijer binnen.
Hij zag er vermoeid uit.
“Hoe gaat het?”
“Ze is bang.”
Hij knikte.
“Dat begrijp ik.”
Ik keek hem aan.
“Wat zag u precies?”
Hij ging zitten.
“De kies van Lotte vertoonde een beschadiging die niet paste bij een normale val of een tandprobleem.”
“Wat bedoelt u?”
“De vorm en plaats van de beschadiging deden me denken aan herhaald trauma.”
Mijn maag draaide om.
“Herhaald?”
“Ja.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Hoe lang?”
“Dat kan ik niet met zekerheid zeggen.”
“Maar u vermoedt…”
“Dat dit niet de eerste keer was.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Ik had niets gezien.
Ik was haar moeder.
Hoe kon ik niets hebben gezien?
Dokter Meijer legde voorzichtig een hand op mijn arm.
“U hoeft uzelf niet de schuld te geven.”
“Maar ik had het moeten weten.”
“Kinderen verbergen soms dingen uit angst.”
Lotte hoorde ons.
Ze draaide haar hoofd.
“Mama?”
Ik ging onmiddellijk naast haar zitten.
“Ja?”
“Je wist het niet.”
Ik begon te huilen.
“Ik had het moeten merken.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Papa zei dat ik moest zeggen dat ik gevallen was.”
Mijn hart brak.
“Wanneer?”
“Vaak.”
“Hoe vaak?”
Ze keek naar haar handen.
“Als hij boos was.”
“Waarom was hij boos?”
“Omdat ik dingen vertelde.”
“Welke dingen?”
“Over oma.”
Ik verstijfde.
“Welke oma?”
Lotte keek naar mij.
“Jouw moeder.”
Mijn adem stokte.
Mijn moeder was zes jaar geleden overleden.
“Wat heeft papa over oma?”
Lotte keek naar de deur.
“Hij zei dat oma een geheim had.”
“Welk geheim?”
“Ik weet het niet.”
Dokter Meijer keek mij aan.
“Misschien moeten we haar niet verder ondervragen.”
Ik knikte.
Later die avond kwam een rechercheur naar mijn kamer.
“Mevrouw van Dijk?”
“Ja.”
“Uw man ontkent alles.”
Ik voelde niets.
Dat verbaasde me.
“Maar er is iets anders.”
“Wat?”
“Wij hebben zijn telefoon onderzocht.”
Mijn hart sloeg sneller.
“En?”
“Er zijn berichten gevonden tussen hem en een onbekende persoon.”
“Wat voor berichten?”
De rechercheur liet mij enkele screenshots zien.
Ik las:
“Ze begint vragen te stellen.”
“Dan moet je haar bang maken.”
“En het kind?”
“Zorg dat ze zwijgt.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Wie stuurde dit?”
“We weten het nog niet.”
“Kunnen jullie het nummer traceren?”
“We proberen het.”
De rechercheur zweeg even.
“Maar er is meer.”
Hij liet een tweede screenshot zien.
Daar stond een bericht van drie maanden geleden.
“Als Emily achter het testament van haar moeder komt, zijn we allemaal klaar.”
Ik keek op.
“Testament?”
“Uw moeder heeft u iets nagelaten?”
“Een bedrijf.”
“Alleen een bedrijf?”
Ik dacht terug aan mijn moeder.
Aan de manier waarop ze vlak voor haar dood had gezegd:
“Als iemand ooit beweert dat ik je niets heb nagelaten, geloof hem niet.”
Ik had nooit begrepen wat ze bedoelde.
Tot nu.
Ik belde mijn advocaat.
Ze nam onmiddellijk op.
“Emily?”
“Angela, weet jij iets over een testament van mijn moeder?”
Een lange stilte.
“Waar heb je dat gehoord?”
“Thomas.”
“Emily…”
“Wat weet je?”
Ze zuchtte.
“Je moeder heeft een tweede testament achtergelaten.”
Mijn hart sloeg over.
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Omdat zij mij vroeg te wachten.”
“Waarop?”
“Op het moment dat je getrouwd was en je man betrouwbaar bleek.”
Ik lachte bitter.
“Dat moment is duidelijk nooit gekomen.”
Angela zweeg.
“Wat staat erin?”
“Dat kan ik je alleen persoonlijk vertellen.”
“Waarom?”
“Omdat het niet alleen om geld gaat.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waar gaat het dan om?”
“Om een dossier.”
“Welk dossier?”
“Een dossier dat bewijst dat iemand jarenlang geld uit jouw familie heeft gestolen.”
Ik keek naar de rechercheur.
“Wie?”
Angela antwoordde zacht:
“Thomas.”
Ik voelde mijn hele lichaam verstijven.
Mijn man.
De vader van mijn dochter.
Maar waarom zou mijn moeder hem jaren vóór onze problemen al hebben verdacht?
Toen kwam er een nieuw bericht binnen.
Van Thomas.
“Als je wilt dat Lotte veilig blijft, kom alleen naar huis.”
Ik keek naar de rechercheur.
“Hij weet waar ze is.”
