DEEL 14 — DE VROUW DIE NOOIT STIERF
“Mijn moeder leeft.”
Ik sprak de woorden langzaam uit.
Niemand reageerde.
Samantha keek naar mijn vader.
Brendan deed een stap achteruit.
Mijn vader bleef bij het raam staan.
“Papa.”
Hij draaide zich om.
“Ze leeft.”
Het was geen vraag.
Hij knikte.
Ik voelde iets in mijn borst breken.
“Waar is ze?”
“Nora…”
“Waar?”
“Dat is niet zo eenvoudig.”
“Voor mij wel.”
Ik liep naar hem toe.
“Je hebt me achtentwintig jaar laten geloven dat mijn moeder dood was.”
Hij keek me aan.
“Dat deed ik om je te beschermen.”
“Stop met dat woord.”
Mijn stem verhief zich.
“Beschermen?”
Ik lachte bitter.
“Jullie hebben me allemaal beschermd totdat er niets meer van mijn leven overbleef.”
Samantha stond langzaam op.
“Je vader heeft één ding niet verteld.”
Mijn vader keek haar scherp aan.
“Samantha.”
“Ze verdient het te weten.”
“Wat?”
Samantha keek naar mij.
“Je moeder heeft nooit afstand van je gedaan.”
Ik verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Ze werd gedwongen.”
“Door wie?”
“Door Thomas.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Thomas bedreigde haar.”
“Waarmee?”
“Met jou.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Hij zei dat hij je zou laten verdwijnen als ze probeerde je mee te nemen.”
“Maar waarom?”
Samantha keek naar Brendan.
“Omdat Nora niet zomaar een kind was.”
Ik wist niet meer wat ik moest geloven.
“Wat was ik dan?”
Samantha antwoordde:
“Het bewijs.”
“Waarvan?”
“Dat Project Dawn werkte.”
Mijn maag draaide om.
“Wat hebben ze met mij gedaan?”
“Ze veranderden je DNA.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Niet volledig.”
“Wat betekent dat?”
“Je moeder was gezond. Je biologische vader was gezond. Maar Adrian ontwikkelde een procedure waarmee bepaalde genetische eigenschappen konden worden aangepast.”
Ik keek naar mijn handen.
“Ben ik…”
“Je bent mens,” zei Samantha onmiddellijk.
“Maar?”
Ze zweeg.
“Maar je DNA bevat een marker die geen van de andere kinderen had.”
“Welke marker?”
“Een marker die resistentie tegen een bepaalde neurologische aandoening kan veroorzaken.”
Ik dacht aan Chloe.
“Was Chloe ziek door Project Dawn?”
Samantha knikte.
“Gedeeltelijk.”
Brendan keek op.
“Wacht.”
Iedereen keek naar hem.
“Dat betekent dat…”
Samantha keek hem aan.
“Ja.”
Brendan werd bleek.
“De behandeling die ik stopte…”
“Was geen gewone behandeling.”
“Wat was het dan?”
“Een experimentele therapie.”
Hij zakte op een stoel.
“Dus ik heb haar niet gered.”
“Nee.”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Maar ik heb haar ook niet bewust vermoord.”
“Nee.”
Ik keek naar hem.
“Maar iemand wilde dat je dat geloofde.”
Hij knikte.
“Claire.”
Samantha zei:
“Claire werkte voor Thomas.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Niet meer.”
“Wat bedoel je?”
“Claire verraadde hem.”
Ik keek naar hem.
“Waarom?”
“Omdat ze verliefd was op Adrian.”
Ik verstijfde.
“Mijn biologische vader?”
“Ja.”
“Dus Claire kende mij?”
“Ze kende je vanaf je geboorte.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waarom heeft ze me dan niet beschermd?”
Mijn vader antwoordde:
“Omdat ze zelf gevangen zat.”
Er klonk plotseling een geluid buiten.
Een auto.
Mijn vader liep naar het raam.
“Ze zijn hier.”
“Wie?”
Hij keek naar de straat.
“De mensen die de map kwamen halen.”
Samantha pakte haar jas.
“We moeten vertrekken.”
“Waarheen?”
Mijn vader antwoordde:
“Naar je moeder.”
Ik staarde hem aan.
“Waar is ze?”
Hij haalde een oude sleutel uit zijn zak.
“Rotterdam.”
Mijn hart bonsde.
“Waarom Rotterdam?”
“Omdat daar het eerste laboratorium van Project Dawn stond.”
Brendan stond op.
“Ik ga mee.”
Mijn vader keek hem aan.
“Nee.”
“Ik heb recht om te weten wat er is gebeurd.”
“Dit gaat niet over jou.”
Brendan keek naar mij.
“Misschien wel.”
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.
“Want ik heb iets gevonden.”
Hij liet een oude foto zien.
Mijn ogen werden groot.
Op de foto stonden mijn moeder, Adrian en Claire.
Maar tussen hen stond nog iemand.
Een jonge Thomas Bennett.
Achterop stond een datum.
12 juni 1998.
Mijn geboortedatum.
Ik fluisterde:
“Dit is genomen op de dag dat ik geboren werd.”
Samantha knikte.
“En kijk naar de achterkant.”
Brendan draaide de foto om.
Er stond één handgeschreven zin:
ALS HET KIND OVERLEEFT, MOET ADRIAN VERDWIJNEN.
Ik keek naar mijn vader.
“Wie heeft dat geschreven?”
Hij antwoordde niet.
“Papa!”
Hij keek naar mij.
“Je moeder.”
Mijn hart brak.
“Waarom wilde ze Adrian laten verdwijnen?”
Hij keek naar de deur.
“Omdat Adrian die nacht ontdekte wie jouw echte biologische vader was.”
Ik hield mijn adem in.
“Maar hij zei dat hij mijn vader was.”
Mijn vader schudde langzaam zijn hoofd.
“Hij liegt.”
De wereld leek even stil te staan.
“Wat?”
“Adrian Cole is niet je biologische vader.”
Mijn vingers werden koud.
“Maar het DNA…”
“Dat DNA is gemanipuleerd.”
Ik keek naar Samantha.
Zij knikte.
“Je vader heeft gelijk.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Dus wie is mijn vader?”
Mijn vader antwoordde:
“Dat is precies waarom ze de map hebben gestolen.”
Buiten klonk een autoportier.
Toen nog één.
Mijn vader pakte mijn arm.
“We hebben minder dan twee minuten.”
“Waar gaan we heen?”
Hij keek me recht aan.
“Naar de enige persoon die nog weet wie je werkelijk bent.”
“Mijn moeder?”
“Nee.”
Hij fluisterde:
“De man die je moeder die nacht heeft geholpen.”
Op dat moment ging de voordeur open.
